@0   = ~Nadal mam w pamięci, jak z Seleną u mego boku obserwowaliśmy gwiazdy. Mogliśmy się im tak przypatrywać godzinami...~ 
@1   = ~Takie wspomnienia są słodko-gorzkie, czyż nie? Sądząc po warstwie kurzu na tym przyrządzie, już nie zajmujesz się takimi badaniami?~
@2   = ~Jednak wtedy ona zmarła, tak?~ 
@3   = ~Ech, takie sentymentalne historyjki przyprawiają mnie o mdłości. Żegnaj.~
@4   = ~Obecnie zajmuję się zupełnie innymi projektami. One są dla mnie najważniejsze.~ 
@5   = ~Tak... moje badania stały się już tylko kłopotliwym ciężarem. Ale gdy ona była przy mnie, godziny pracy mijały bardzo szybko...~
@6   = ~Spójrz tutaj, widzisz tę rysę? Tu, obok okularu.~
@7   = ~Skąd się wzięła?~ 
@8   = ~Niewielka, ale widzę ją.~
@9   = ~Zmęczyła mnie ta rozmowa. Pójdę już.~ 
@10  = ~Selena niechcący zrobiła tę rysę, kiedy byłem poza domem. Próbowała usunąć ją jakoś zanim wrócę, ale nie miała żadnego pojęcia o naprawie tego rodzaju urządzeń. Wiedziała, jak bardzo kocham obserwować gwiazdy.~
@11  = ~Tamtego wieczora, gdy wróciłem do domu, na kolację był najwspanialszy pasztet z dzika, jaki zdarzyło mi się jeść. Potem pokazała mi tę rysę, a na jej twarzy malował się strach przed moim niezadowoleniem. Kolacja była pyszna, ale nie wydaje mi się, bym kiedykolwiek przekonał Selenę, że to nie to było przyczyną, iż tamtej nocy nie złościłem się na nią. Nie wierzyła, że uwielbiałem tak obserwować gwiazdy przede wszystkim ze względu na to, że ona mi w tym towarzyszy.~
@12  = ~Żałuję, że nie mogłem tego skosztować.~ ~Żałuję, że nie mogłam tego skosztować.~ 
@13  = ~Musiała być niezwykle uprzejmą osobą.~
@14  = ~Kobiety, która przygotowała tamten wspaniały posiłek, dawno już nie ma...~ 
@15  = ~Była taka. A teraz nie żyje...~
@16  = ~Trudno w to uwierzyć, ale Selena znała na pamięć każdą z tych książek zanim... zanim...~
@17  = ~Tak...?~
@18  = ~Nie musisz tego mówić.~ 
@19  = ~Fuj, nie znoszę romansideł.~
@20  = ~Nawet teraz jeszcze gubię się niekiedy w słowach.~ 
@21  = ~Nie zaprzeczam temu, nawet jeśli to dla mnie trudne. Wiem, że brzmi to głupio i nielogicznie, ale to prawda.~ 
@22  = ~Ona zaś kochała powieści miłosne.~
@23  = ~Myślę, że w tajemnicy próbowała naśladować jedną z bohaterek powieści. To by wyjaśniało, dlaczego zawsze szukała okazji do wspólnych czułości.~ 
@24  = ~Zawsze dbała o to, by w domu nie brakowało czerwonego wina. Kiedy pracowałem zbyt długo, otwierała jedną z butelek, nalewała mi pełen kielich i całowała mnie w policzek. Nie wypowiadała nawet słowa, a mimo to...~
@25  = ~Było w tym coś wyjątkowego.~
@26  = ~Być może, jeżeli wszystko pójdzie dobrze, te czasy powrócą.~
@27  = ~Przykro mi z powody twojej straty.~
@28  = ~To twoja prywatna sprawa. Wolałbym raczej działać niż rozmawiać.~ ~To twoja prywatna sprawa. Wolałabym raczej działać niż rozmawiać.~
@29  = ~A jeśli nie...?~
@30  = ~Potrzebuję nie tyle ramienia, na którym mógłbym się wypłakać, co raczej energii i siły woli, by wcielić w życie moje plany.~
@31  = ~Selena zawsze miała dobrą rękę do kwiatów. Wiem, że brzmi to niedorzecznie, ale rośliny nie posiadały się ze szczęścia, kiedy ona je dotykała.~
@32  = ~Teraz jednak i one umrą, jak mniemam.~
@33  = ~...Moja słodka Seleno, dlaczego...~
@34  = ~Ach, spójrz na tego gołębia w żałobie, jak wzdycha do swego malowidła. Może to dama, która złamała mu serce? Może droga przyjaciółka? Kochanka?~
@35  = ~Nie sądzę, byśmy byli tu mile widziani. Wygląda też na to, że wchodząc bez zaproszenia, trafiliśmy tu w nie najlepszym momencie.~
@36  = ~Znam tego człowieka. Nigdy jednak nie widziałem pana Roota tak przygnębionego.~
@37  = ~Widziałem go już wcześniej. Zdaje się, że jest jakimś naukowcem.~
@38  = ~N-nie... nie jestem pewna, czy powinniśmy tutaj być...~
@39  = ~Ty! Kim jesteś? Co robisz w mojej posiadłości? Jeśli przybywasz mnie obrabować, to tracisz swój czas. Nie znajdziesz w tym miejscu niczego wartościowego. A przynajmniej niczego, co dałoby się stąd łatwo wynieść.~
@40  = ~Uspokój się, proszę. To tylko nieporozumienie. Kim jesteś?~
@41  = ~Wyglądasz na dość mocno przygnębionego, czarodzieju. Dobrze się czujesz?~
@42  = ~Mówiąc wprost – nie, nie jestem złodziejem. A ty jesteś...?~ ~Mówiąc wprost – nie, nie jestem złodziejką. A ty jesteś...?~
@43  = ~Wątpię, by moje uczucia mogły obchodzić kogoś nieznajomego.~
@44  = ~Dawno już nie widziałem kogoś w takim stanie: ponury, a jednocześnie na swój sposób zagubiony.~
@45  = ~Nazywam się Orion Root. Jestem naukowcem, astrologiem, a nadto człowiekiem pozbawionym wszelkiej nadziei. Tak, dobrze słyszysz, nie ma potrzeby tak się we mnie wpatrywać. Jeśli to już wszystko, co mogę dla ciebie uczynić, zechciej opuścić to miejsce.~
@46  = ~Naukowiec? Też coś! Wątpię, żeby potrafił przyrządzić coś bardziej skomplikowanego niż słaba herbata. (Co za marnotrawstwo interesujących ksiąg i przyrządów.)~
@47  = ~(pisk) Tak, Boo. Ja też myślę, że przypomina trochę Xana! Może nawet bardziej niż trochę.~
@48  = ~Może jednak mógłbym coś dla ciebie zrobić? Jestem poszukiwaczem przygód.~ ~Może jednak mogłabym coś dla ciebie zrobić? Jestem poszukiwaczką przygód.~
@49  = ~Nie martw się, już wychodzę. Poza tym nie chcę, by to morze łez, które wylewasz, przemoczyło mi buty.~
@50  = ~Tak naprawdę to zajrzałem tu w poszukiwaniu pracy. Jestem poszukiwaczem przygód, a ty wyglądasz na kogoś w potrzebie.~ ~Tak naprawdę to zajrzałam tu w poszukiwaniu pracy. Jestem poszukiwaczką przygód, a ty wyglądasz na kogoś w potrzebie.~
@51  = ~Poszukiwacz przygód...? Nie sądzę, by cię to w jakikolwiek sposób usprawiedliwiało. A jeśli w „poszukiwaniu przygód” wdzierasz się do czyjegoś domu, to chyba nie do końca rozumiesz, co znaczy to określenie.~ ~Poszukiwaczka przygód...? Nie sądzę, by cię to w jakikolwiek sposób usprawiedliwiało. A jeśli w „poszukiwaniu przygód” wdzierasz się do czyjegoś domu, to chyba nie do końca rozumiesz, co znaczy to określenie.~
@52  = ~I jeszcze ta propozycja...! Nie wiesz nawet co się stało, a mimo to sądzisz, że możesz mi pomóc? Masz o sobie wysokie mniemanie.~
@53  = ~Czy zdarzyło ci się kiedykolwiek kogoś stracić? Kogoś bliskiego, ukochanego?~
@54  = ~Mój przybrany ojciec został zamordowany i głęboko mnie to dotknęło, ale nie, nigdy nie straciłem kochanki.~ ~Mój przybrany ojciec został zamordowany i głęboko mnie to dotknęło, ale nie, nigdy nie straciłam kochanka.~
@55  = ~Nie, nie wydaje mi się.~
@56  = ~Zatem nie zrozumiesz tego.~
@57  = ~Patrzyłem na portret mojej nieżyjącej żony, kiedy tu wtargnąłeś. Masz zdolność odwracania śmierci, „poszukiwaczu przygód”? Nie rozśmieszaj mnie i przestań udawać, że zawsze potrafisz pomóc; że zawsze jest coś, co...~ ~Patrzyłem na portret mojej nieżyjącej żony, kiedy tu wtargnęłaś. Masz zdolność odwracania śmierci, „poszukiwaczko przygód”? Nie rozśmieszaj mnie i przestań udawać, że zawsze potrafisz pomóc; że zawsze jest coś, co...~
@58  = ~Moje kondolencje. Nie wiedziałem.~ ~Moje kondolencje. Nie wiedziałam.~
@59  = ~Skąd mogłem wiedzieć, że twoja żona nie żyje? Wynoszę się stąd.~ ~Skąd mogłam wiedzieć, że twoja żona nie żyje? Wynoszę się stąd.~
@60  = ~...~
@61  = ~Nie... chyba jednak nie powinienem był tak... Przepraszam.~
@62  = ~Mój nastrój zaczął się ostatnio poprawiać. Pracowałem dniami i nocami, by znaleźć sposób na przywrócenie jej do życia, ale... jeżeli nawet jakiś sposób istnieje, to ja go jeszcze nie znalazłem.~
@63  = ~Musi być jakiś sposób. Tak naprawdę zawsze jakiś istnieje. Może teraz w to nie wierzysz, ale tak jest.~
@64  = ~A zaklęcie przywracające do życia? Kapłan mógłby tutaj pomóc.~
@65  = ~Wierzę, że ci się uda.~
@66  = ~To nie powinno stanowić problemu. Po prostu wezwij kapłana z odpowiednim doświadczeniem.~
@67  = ~Heh, wygląda na to, że nie potrafię ci pomóc. Wobec tego wychodzę.~
@68  = ~Przewertowałem już wszystkie księgi, jakie posiadam na ten temat, ale nie mogę znaleźć odpowiedzi. Muszę sprawdzić jeszcze jedną rzecz...~
@69  = ~Planowałem to zrobić, wpierw jednak chciałem się upewnić odnośnie kilku rzeczy...~
@70  = ~Wspaniale. Znalazłem się w takim położeniu, że nie odrzucę żadnej pomocy. Chciałbym, abyś najpierw porozmawiał z kapłanem w świątyni Waukeen po drugiej stronie ulicy. Kiedy tu wrócisz, będzie na ciebie czekała nagroda. ~ ~Wspaniale. Znalazłem się w takim położeniu, że nie odrzucę żadnej pomocy. Chciałbym, abyś najpierw porozmawiała z kapłanem w świątyni Waukeen po drugiej stronie ulicy. Kiedy tu wrócisz, będzie na ciebie czekała nagroda.~
@71  = ~Właściwie, jako że sam jestem kapłanem, mogę odpowiedzieć na każde twoje pytanie.~ ~Właściwie, jako że sama jestem kapłanką, mogę odpowiedzieć na każde twoje pytanie.~
@72  = ~Mam nadzieję, że to będzie warte zachodu.~
@73  = ~Zrobię, co będę mógł.~ ~Zrobię, co będę mogła.~
@74  = ~Nie interesuje mnie to. Odchodzę.~
@75  = ~Udaj się do kapłana i zapytaj go, jakie konkretnie warunki muszą zostać spełnione, by skutecznie kogoś wskrzesić. A w szczególności: czego można użyć w zastępstwie ciała, jeżeli zostało ono utracone?~
@76  = ~W czasie twojej nieobecności jeszcze raz przestudiuję teksty, jakie posiadam na ten temat. Kiedy wrócisz, porównamy naszą wiedzę i może uda nam się coś wymyślić.~
@77  = ~Bez urazy, ale nie mogę sobie jeszcze pozwolić na to, by zaufać twoim słowom. Kapłani z tutejszej świątyni są mi dobrze znani. Wielokrotnie ich spotykałem i rozmawiałem z nimi. Jestem pewny, że mogę polegać na ich wiedzy.~
@78  = ~Wybacz, ale wolałbym raczej, abyś udał się do kapłana w świątyni i zapytał o wymogi konieczne do wskrzeszenia. A ponadto, czy można czymś zastąpić ciało.~ ~Wybacz, ale wolałbym raczej, abyś udała się do kapłana w świątyni i zapytała o wymogi konieczne do wskrzeszenia. A ponadto, czy można czymś zastąpić ciało.~
@79  = ~W czasie twojej nieobecności jeszcze raz przestudiuję teksty, jakie posiadam na ten temat. Kiedy wrócisz, porównamy naszą wiedzę i może uda nam się coś wymyślić.~
@80  = ~Wynoś się zatem z mojej posiadłości. Tym razem zamknę dokładnie wrota... potrzebuję ciszy...~
@81  = ~Wracasz! Rozmawiałeś z kapłanem?~ ~Wracasz! Rozmawiałaś z kapłanem?~
@82  = ~Tak. Przywrócenie do życia powiedzie się, jeżeli zwłoki są w dobrym stanie, a śmierć nastąpiła niedawno. Jedynym dodatkowym warunkiem jest odpowiednio wysokie doświadczenie kapłana.~
@83  = ~Nie, jeszcze nie. Wkrótce będę z powrotem.~
@84  = ~Hmm...~
@85  = ~Prosiłem też o pomoc Sunitów, ale... przykro mi...~ ~Prosiłam też o pomoc Sunitów, ale... przykro mi...~
@86  = ~To by było wszystko.~
@87  = ~Już to wiedziałem. Przepraszam, naraziłem cię tylko na stratę czasu. Myślałem, że może jednak jest jakaś szansa... jakiś fortel, sztuczka... A może po prostu miałem nadzieję, że tym razem uzyskam inną odpowiedź, ale... obawiam się, że to nie działa w ten sposób.~
@88  = ~Co za strata mojego cennego czasu. (Dlaczego w ogóle pozwalam, żeby tak się działo?)~
@89  = ~Niektórzy określają obłęd jako „powtarzanie tych samych czynności w oczekiwaniu na odmienny skutek”. Jeśli to prawda, to możemy mieć do czynienia z szaleńcem.~
@90  = ~Ach, nie miej mi za złe, że się wtrącę, ale ta praca może być dla nas okazją do zgromadzenia złota, którego potrzebujemy.~
@91  = ~Kapłan poradził mi, by zapytać o szczegóły śmierci twojej żony. Opowiesz mi o tym?~
@92  = ~Zdaję sobie sprawę, że to dla ciebie trudne, ale ja też czuję się niekomfortowo pracując z kimś, kto nie opowiedział mi całej historii.~
@93  = ~Tak otwarcie przyznajesz, że zmarnowałeś mój czas?! Jeżeli to oznaka tego, jakim będziesz pracodawcą, to uważaj nasz układ za skończony.~
@94  = ~Chyba powinienem był zdawać sobie sprawę, że w końcu o to zapytasz.~
@95  = ~Ona... ona zginęła przeze mnie. Selena pomagała mi w badaniach nad moim ulubionym projektem. Zamierzałem sprawdzić pewne pogłoski o bezcennych księgach z zakresu astrologii, ukrytych w katakumbach pod Dzielnicą Cmentarną. Ona... poszła tam ze mną i...~
@96  = ~Nie mów tylko, że...~
@97  = ~Ja... nie powinienem był pozwalać jej iść. Była tam pułapka z ognistą kulą. Ostrzegałem, by ją ominęła, by stawiała stopy dokładnie tam, gdzie ja. Jednak... straciła równowagę. W jednej krótkiej chwili...~
@98  = ~Nie mogłem niczego zrobić! Pojmujesz to uczucie? Ileż bezsennych nocy przeżyłem przez to wspomnienie: swąd jej płonących włosów, widok jej pięknej twarzy, która paliła się i skwierczała w ogniu...~
@99  = ~Bogowie...~
@100 = ~T-to takie okropne...~
@101 = ~Musiała być głupia, że podążała za tak bezwartościowym mężczyzną.~
@102 = ~Prawdziwa tragedia. Nikt nie powinien być świadkiem czegoś takiego.~
@103 = ~Tak właśnie kończą ci, którzy zajmują się magią. Gdyby nie twoja ciekawość i twoje badania, ona nadal by żyła.~
@104 = ~A zatem to nie tylko z powodu miłości pragniesz, by wróciła do życia. Obwiniasz się o jej śmierć.~
@105 = ~Chyba zaczynam cię coraz lepiej rozumieć. Naprawdę jest mi przykro, Orionie.~
@106 = ~Spodziewałem się czegoś innego po tej pracy, a tymczasem dowiaduję się, że zabiłeś swoją żonę. Sam musisz sobie z tym poradzić.~ ~Spodziewałam się czegoś innego po tej pracy, a tymczasem dowiaduję się, że zabiłeś swoją żonę. Sam musisz sobie z tym poradzić.~
@107 = ~Kocham ją z całego serca i zrobiłbym wszystko, by przywrócić światu jej słodki uśmiech. To laboratorium, moje badania, Athkatla... bez Seleny wszystko to wydaje się takie... wyblakłe.~
@108 = ~W taki właśnie sposób pojmuję biel – jako barwę rozpaczy.~
@109 = ~Chyba nie rozumiem.~
@110 = ~Barwy? Kiedy mówisz w ten sposób, brzmisz jak... pewni ludzie z odległego miejsca. Czy słyszałeś kiedyś o Głębokich Ogrodach?~
@111 = ~Biel? Co masz na myśli?~
@112 = ~Nie mam ochoty słuchać takiej gadki, Orionie, więc lepiej przestań. Mam dosyć tej roboty, radź sobie sam.~
@113 = ~Myślę, że masz rację.~
@114 = ~Co? Nie, nigdy nie słyszałem o takim miejscu. Zaskakujące, jako że czytałem o większości krain Faerunu.~
@115 = ~Ale... o czym to ja... ach tak, biel.~
@116 = ~Moja strata oznacza rozpacz, a rozpacz kolejną stratę. Wszystko będzie już dla mnie jak czyste płótno, na którym nie pojawią się żadne obrazy. Płótno, które na zawsze pozostanie nietknięte.~
@117 = ~Tak wiele obrazów mogła stworzyć, tak wiele chwil wypełnić... Porzuciłbym nawet moje badania, gdyby to mogło przywrócić jej życie. Poświęciłbym całą swoją przeszłość w zamian za jeszcze jedną szansę, by...~
@118 = ~Ale... mówię już zbyt długo. Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Zrozumiem, jeżeli nie zechcesz mi więcej pomagać, ale gdybyś zmienił zdanie – wróć tutaj, proszę. Będę miał dla ciebie więcej złota.~ ~Ale... mówię już zbyt długo. Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Zrozumiem, jeżeli nie zechcesz mi więcej pomagać, ale gdybyś zmieniła zdanie – wróć tutaj, proszę. Będę miał dla ciebie więcej złota.~
@119 = ~Dziękuję za wysłuchanie tego wszystkiego.~
@120 = ~Rozumiem. W porządku, masz tu 250 sztuk złota jako zapłatę. Zatrzasnę tym razem wrota, by nikt nie przeszkadzał mi więcej w rozmyślaniach. Żegnaj.~
@121 = ~A jednak wracasz? Czy to oznacza, że chcesz mi pomóc w kolejnym zadaniu? Muszę cię ostrzec, że tym razem może chodzić o coś więcej niż przekazanie wiadomości.~
@122 = ~Tak. Co prawda nie mam pewności czy to, co robisz jest słuszne, ale nie mogę tak po prostu zostawić cię z tym wszystkim.~
@123 = ~Cóż, potrzebujesz mojej pomocy i oto jestem. Uważam cię za dobrego człowieka. Zasługujesz na odrobinę wsparcia.~
@124 = ~Nie ekscytuj się zbytnio. Mało mnie obchodzi twoja strata. Po prostu potrzebuję złota.~
@125 = ~Nie, przykro mi. Obawiam się, że to zły pomysł. Żegnaj.~
@126 = ~Ja... bardzo się cieszę. Dziękuję ci.~
@127 = ~To zrozumiałe. Nie mogę cię zmusić, byś podzielał mój ból.~ ~To zrozumiałe. Nie mogę cię zmusić, byś podzielała mój ból.~
@128 = ~Jak już powiedziałem, następny krok jest o wiele bardziej niebezpieczny. Wyglądasz mi jednak na osobę z wystarczającym doświadczeniem.~
@129 = ~Głęboko pod powierzchnią Athkatli, gdzieś w kanałach Dzielnicy Świątyń, ukrywa się przed światem potężny nekromanta. On sam nazwał się imieniem „Niekompletny”.~
@130 = ~Wyniki badań prowadzonych przez Niekompletnego powinny nakierować mnie na właściwą ścieżkę, nawet jeśli nie dostarczą mi wszystkich odpowiedzi. Konieczne jest zatem, byś zdobył jego dziennik i przyniósł go tutaj. Jeżeli to możliwe, oszczędź jego życie. To nie krwiożercza bestia. On także wiele wycierpiał.~ ~Wyniki badań prowadzonych przez Niekompletnego powinny nakierować mnie na właściwą ścieżkę, nawet jeśli nie dostarczą mi wszystkich odpowiedzi. Konieczne jest zatem, byś zdobyła jego dziennik i przyniosła go tutaj. Jeżeli to możliwe, oszczędź jego życie. To nie krwiożercza bestia. On także wiele wycierpiał.~
@131 = ~Nie ma potrzeby przelewać krwi, jeśli nie jest to konieczne. Potrzebuję wyłącznie jego notatek.~
@132 = ~To nie wydaje się trudne. Możesz na mnie liczyć.~
@133 = ~Sądzisz, że po prostu odda mi te notatki i pozwoli odejść?~
@134 = ~Nie zamierzam ryzykować życia, uganiając się za jakimś potężnym nekromantą. Przykro mi.~
@135 = ~Uważaj na siebie. Niekompletny jest dość potężny i nie powinno się go lekceważyć. Ale kto wie, może uda ci się go przekonać. Może zrozumie, że nie ma potrzeby uciekać. Jeżeli jednak zajdzie taka konieczność, zakończ jego mroczny żywot.~
@136 = ~Może, ale szansa na to jest znikoma.~
@137 = ~Wiem, że to zadanie może wydawać się łatwe, pamiętaj jednak, że ten, z kim przyjdzie ci się zmierzyć, nie jest zwykłym nekromantą. Niekompletny jest... trudno nawet to wytłumaczyć. Powiedzmy, że jego eksperymenty bardzo go zmieniły.~
@138 = ~Nie zapominaj jednak, że kiedyś był zwyczajnym człowiekiem. Może wydawać się dziwne, że proszę o litość dla kogoś, kogo każę ci wytropić, ale przynajmniej spróbuj ją okazać.~
@139 = ~Zbyt wiele krwi oglądaliśmy ostatnio.~
@140 = ~Wróć proszę, jeżeli zmienisz zdanie.~
@141 = ~Udało ci się odnaleźć Niekompletnego?~
@142 = ~Tak.~
@143 = ~Nie, jeszcze nie. Wybacz.~
@144 = ~Wspaniale. Wezmę od ciebie ten dziennik, jeśli pozwolisz.~
@145 = ~Nie spytał nawet o to, co się stało z Niekompletnym. Jak bardzo zaślepiony jest ten człowiek?~
@146 = ~Dobrze, ale zanim to zrobię, chciałbym wiedzieć, czy rzeczywiście zdradziłeś przyjaciela tak, jak mi to opisał.~ ~Dobrze, ale zanim to zrobię, chciałabym wiedzieć, czy rzeczywiście zdradziłeś przyjaciela tak, jak mi to opisał.~
@147 = ~Mam jego dziennik, ale ci go nie dam. On był twoim przyjacielem, a ty po prostu pozwoliłeś, by stał się potworem? Jesteś podły i nie zasługujesz na to, by żyć.~
@148 = ~Niestety, gdzieś go zgubiłem. Daj mi trochę czasu. Muszę go poszukać.~ ~Niestety, gdzieś go zgubiłam. Daj mi trochę czasu. Muszę go poszukać.~
@149 = ~Nie, nie dostaniesz go. Musiałem zabić Niekompletnego, ale przedtem opowiedział mi, jak zostawiłeś go na pastwę losu. Wróciłem tu, by z tobą skończyć.~ ~Nie, nie dostaniesz go. Musiałam zabić Niekompletnego, ale przedtem opowiedział mi, jak zostawiłeś go na pastwę losu. Wróciłam tu, by z tobą skończyć.~
@150 = ~Nie zamierzam twierdzić, że nie ma w tym mojej winy. On jednak zdawał sobie sprawę z ryzyka, kiedy przyszedł mi z pomocą.~
@151 = ~Był dobrym przyjacielem, może nawet najlepszym, jakiego miałem. Kiedy Selena zginęła, z entuzjazmem zaczął mi pomagać w przywróceniu jej do życia. Na ochotnika zgłaszał się do każdego ryzykownego eksperymentu, jaki wymyśliliśmy, a ja, zdruzgotany rozpaczą, godziłem się na to wszystko. Zawsze był bardzo ambitny i zbyt pewny siebie... Wyniki naszych eksperymentów bardzo się jednak różniły od tych, jakich się spodziewaliśmy. Na dodatek zwróciliśmy na siebie uwagę Zakapturzonych Czarodziejów.~
@152 = ~W tym czasie zaczęły zachodzić w nim zmiany. Jego... nasze eksperymenty odmieniły go do tego stopnia, że mógłby to przypadkiem wykryć przechodzący w pobliżu Zakapturzony Czarodziej. Dla jego własnego bezpieczeństwa, a także by chronić nasze badania zdecydowaliśmy, że musi ukryć się przynajmniej na pewien czas.~
@153 = ~Urządził sobie kryjówkę w kanałach ściekowych, ale z czasem stał się ponad miarę zgorzkniały. To, że jego osobowość „Niekompletnego” z każdym dniem coraz bardziej go deformowała, tylko pogarszało sprawę. Początkowo porozumiewaliśmy się listownie. Powiedziałem mu, że pracuję jednocześnie nad sposobem przywrócenia do życia Seleny oraz znalezieniem możliwości odwrócenia zmian w jego ciele. Wraz z upływem czasu stawał się jednak coraz bardziej niecierpliwy i oskarżył mnie o to, że chcę go pozostawić, by sczezł w takim właśnie stanie. Straciłem z nim wszelki kontakt, kiedy przestał odpowiadać na moje listy.~
@154 = ~To wszystko brzmi bardzo rozsądnie, ale z drugiej strony sam nazywasz go Niekompletnym. Mógłbyś chociaż użyć jego imienia. Był kiedyś człowiekiem, a co więcej, także twoim przyjacielem.~
@155 = ~Rozumiem. To było trudne, ale musiałeś poświęcić go, by odzyskać najbliższą ci osobę. Będąc w twoim położeniu, uczyniłbym to samo.~ ~Rozumiem. To było trudne, ale musiałeś poświęcić go, by odzyskać najbliższą ci osobę. Będąc w twoim położeniu, uczyniłabym to samo.~
@156 = ~Pozwoliłeś mu żyć w kanałach. Opuściłeś go. Powinieneś przynajmniej nazywać go po imieniu, Orionie.~
@157 = ~To nie w porządku. Dajesz do zrozumienia, że był jedynie narzędziem dla twoich planów. Nie pomoże ci to w twojej niegodziwej grze.~
@158 = ~Nazywał się Kserkses i rzeczywiście był moim przyjacielem.~
@159 = ~... i, jak przypuszczam, on już nie żyje... Będzie mi go brakowało, ale przynajmniej nie musi się już więcej ukrywać.~
@160 = ~Cieszę się, że to rozumiesz. Jeśli go zabiłeś, to znaczy, że nie musi się już więcej ukrywać. Mam nadzieję, że nie cierpiał zbyt wiele.~ ~Cieszę się, że to rozumiesz. Jeśli go zabiłaś, to znaczy, że nie musi się już więcej ukrywać. Mam nadzieję, że nie cierpiał zbyt wiele.~
@161 = ~Jego śmierć nie będzie jednak bezcelowa. Tu jest twoje wynagrodzenie za wykonanie zadania. Będę potrzebował trochę czasu, by przebrnąć przez wszystkie jego zapiski.~
@162 = ~Wróć za dwa dni, o ile uznasz, że chcesz nadal dla mnie pracować. Nie zamierzam porzucać swojego celu i mogę jeszcze potrzebować pomocy. ~
@163 = ~Przykro mi, że w ten sposób to postrzegasz, ale nie porzucę swojej misji. Nie mogę.~
@164 = ~A niech to. Cóż, mam jeszcze kilka tomów do przewertowania. Pospiesz się, jeśli możesz.~
@165 = ~A niech to! Przeszkodziłeś mi i umknęła mi ważna myśl. To mnie opóźni przynajmniej o godzinę.~ ~A niech to! Przeszkodziłaś mi i umknęła mi ważna myśl. To mnie opóźni przynajmniej o godzinę.~
@166 = ~Ach, miałem nadzieję, że wrócisz. Nie mogę niestety powiedzieć, że znalazłem dobre rozwiązanie, ale... to...~
@167 = ~(Siada) Czuję się bezużyteczny! Straciłem prawie pięćdziesiąt godzin nad tymi notatkami, a i tak nie potrafię odkryć PRAWDZIWEGO rozwiązania. To żałosne. Na bogów, Seleno, jak mogłaś w ogóle mnie pokochać?! Tyle nad tym ślęczałem, powinienem dojść do czegoś więcej.~
@168 = ~Mówisz poważnie? Zaszedłeś już tak daleko i zamierzasz się po prostu poddać?!~
@169 = ~Weź się w garść. Kto ma wskrzesić twoją ukochaną, jeśli nie ty?~
@170 = ~Pomogę podjąć ci decyzję. To wszystko cię wyniszcza, a ja nie zamierzam brać udziału w czymś tak niezgodnym z naturą.~
@171 = ~Mam cię dosyć. Rób sobie co chcesz, ale beze mnie.~
@172 = ~(Wstaje, niemal tracąc przy tym równowagę) Nie... masz rację. Ja... nie powinienem się poddawać...~
@173 = ~Wszystko z tobą w porządku?~
@174 = ~Powiedz mi, co mam zrobić.~
@175 = ~Hej, lepiej usiądź! Spójrz na siebie – jesteś wyczerpany. Spałeś choć trochę przez ostatnie dni?~
@176 = ~Ech... wszystko w porządku. Mogę nadal pracować, ale dzięki za twoją troskę. Nie zmrużyłem oka przez ostatnie dwa dni, nie chciałem tracić czasu i...~
@177 = ~Mam nadzieję, że jesteś gotowy na kolejne zadanie. To nic trudnego, ale... po raz ostatni rzucę okiem na te notatki. Po prostu muszę.~ ~Mam nadzieję, że jesteś gotowa na kolejne zadanie. To nic trudnego, ale... po raz ostatni rzucę okiem na te notatki. Po prostu muszę.~
@178 = ~Proszę cię, byś w międzyczasie znalazł artystę rzeźbiącego w glinie i zamówił u niego rzeźbę Seleny na podstawie tego portretu. Będzie nam później potrzebna.~ ~Proszę cię, byś w międzyczasie znalazła artystę rzeźbiącego w glinie i zamówiła u niego rzeźbę Seleny przy użyciu tego portretu. Będzie nam później potrzebna.~
@179 = ~Zdaję sobie sprawę, że brzmi to dziwnie, ale to naprawdę ważne. Rzeźba stanie się pewnego rodzaju łącznikiem i... och, trudno mi teraz wytłumaczyć ci wszystkie szczegóły. (Blednie jeszcze bardziej i ponownie siada)~
@180 = ~Dobrze, wrócę jak to załatwię. W tym czasie powinieneś odpocząć. Zajrzę do świątyni Sune, oni zawsze interesowali się sztuką.~
@181 = ~Może wcale nie brzmiałoby to dziwnie, gdybyś wytłumaczył mi, do czego będzie użyta ta rzeźba.~
@182 = ~Żyję tak długo tylko dzięki mojemu wewnętrznemu instynktowi. Teraz on mówi mi, bym się z tego wycofał, póki jeszcze mogę.~ ~Żyję tak długo tylko dzięki mojemu wewnętrznemu instynktowi. Teraz on mówi mi, bym się z tego wycofała, póki jeszcze mogę.~
@183 = ~Dobry pomysł. Spróbuję wypocząć, muszę jednak sprawdzić jeszcze jedną rzecz...~
@184 = ~Jeżeli mam jeszcze kiedyś ujrzeć jej twarz, potrzebuję kogoś, kto odtworzy jej formę – to będzie swoista więź. Nie ma sensu opisywać teraz całego procesu, zanim nie zrobimy kolejnego kroku. Teraz zostaw mnie samego i pozwól po raz ostatni sprawdzić te notatki...~
@185 = ~Świetnie. Będę kontynuował to sam, jak tylko trochę odpocznę. Zamknę za tobą drzwi – potrzebuję nieco ciszy. Żegnaj.~
@186 = ~Rozmawiałem z artystą. Dziękuję ci, mam tu dla ciebie nagrodę w wysokości 1200 sztuk złota. Rzeźbiarz powiedział, że wykonanie dzieła trochę potrwa. Przez ten czas nieco wypocznę i poczynię niezbędne przygotowania. Wróć za trzy dni. Do tego czasu nie będę miał dla ciebie innych zleceń.~
@187 = ~Bogowie, nie mogę uwierzyć, że jestem już tak blisko. Że... że może wkrótce ponownie ją zobaczę.~
@188 = ~Jeszcze raz ci dziękuję...~
@189 = ~Zasługujesz na to, by ponownie ją ujrzeć.~
@190 = ~Hmm. Miło, że tak doceniasz moją pomoc.~
@191 = ~(patrzy na portret Seleny) To już tak długo...~
@192 = ~Przygotuj wszystko, co potrzeba. Wrócę za trzy dni.~
@193 = ~Słuchaj, mamy całe trzy dni. Powinniśmy gdzieś wyjść... może do tawerny. Wiesz, powinieneś trochę odetchnąć.~
@194 = ~Nie jestem pewny...~
@195 = ~Spotkamy się tutaj.~
@196 = ~...może i masz rację. Chciałbym ci opowiedzieć o tym, jak Selena i ja się poznaliśmy. Muszę mieć to w pamięci, by cały proces się powiódł, a ty jesteś dobrym przyjacielem. Myślę, że mogę ci powiedzieć...~ ~...może i masz rację. Chciałbym ci opowiedzieć o tym, jak Selena i ja się poznaliśmy. Muszę mieć to w pamięci, by cały proces się powiódł, a ty jesteś dobrą przyjaciółką. Myślę, że mogę ci powiedzieć...~
@197 = ~Jeżeli chcesz jeszcze ze mną porozmawiać, zanim przejdziemy do dalszej części rytuału, spotkaj się ze mną w Karczmie Delosara w Dzielnicy Mostów w ciągu najbliższych trzech dni. Później nie będzie już czasu na rozmowy. Będę musiał kontynuować eksperyment bez dzielenia się z tobą moimi wspomnieniami.~
@198 = ~Wybacz, ale uważam, że jednak powinienem zostać tutaj... Muszę się odpowiednio przygotować.~
@199 = ~Nie możemy kontynuować, nie mając rzeźby. Odwiedź mnie później.~
@200 = ~Moja Seleno... wydaje mi się, że minęła wieczność, odkąd widziałem ostatnio twoją piękną, uśmiechniętą twarz...~
@201 = ~Tęsknię za tobą, najdroższa. Przysięgam, że jeszcze będę trzymał cię w ramionach.~
@202 = ~(kaszlesz)~
@203 = ~Nie chcę przeszkadzać, ale mówiłeś, żebym wrócił za trzy dni, zgadza się?~ ~Nie chcę przeszkadzać, ale mówiłeś, żebym wróciła za trzy dni, zgadza się?~
@204 = ~Ach, to ty. Jak widzisz, rzeźba Seleny jest już gotowa. A teraz... teraz musimy się skupić na najtrudniejszym elemencie tej układanki. Musimy przywrócić duszę Seleny.~
@205 = ~Masz na myśli jej duszę? Ale... jak można tego dokonać?~
@206 = ~Bardzo ciekawe. Opowiedz mi o szczegółach.~
@207 = ~Nie zamierzam ci więcej pomagać! Jesteś obłąkany!~
@208 = ~Jest teraz w Podziemiu. Widzisz, dusze zmarłych tak naprawdę nie znikają. Można je spotkać w pewnego rodzaju... otchłani. Taka dusza potrzebuje tylko ciała – i oto ono. Jej prawdziwe ciało oczywiście spłonęło, ale ta rzeźba stanie się nowym „naczyniem” dla jej duchowej energii.~
@209 = ~Zdaję sobie sprawę, jak to brzmi, ale... wiedz, że próbowałem już wszystkiego i że... wolałbym użyć innej metody niż ta. Tyle że nie ma już innego sposobu.~
@210 = ~Ponieważ zaś muszę nadzorować przebieg rytuału, nie mogę sam zejść do Podziemia. Potrzebuję kogoś, kto poszedłby tam w moim imieniu i sprowadził tu Selenę.~
@211 = ~Proszę cię zatem, abyś ty ją odnalazł.~ ~Proszę cię zatem, abyś ty ją odnalazła.~
@212 = ~Czy to nie jest niebezpieczne?~
@213 = ~To chore. Nie pomogę ci!~
@214 = ~Może się takim okazać, Dziecię Bhaala.~
@215 = ~Skąd wiesz o moim pochodzeniu?!~
@216 = ~A zatem wiesz o mnie. Nie mam pojęcia, dlaczego myślałem, że mi ufasz. Powinienem zdawać sobie sprawę, że potrzebowałeś mnie tylko ze względu na moje pochodzenie.~ ~A zatem wiesz o mnie. Nie mam pojęcia, dlaczego myślałam, że mi ufasz. Powinnam zdawać sobie sprawę, że potrzebowałeś mnie tylko ze względu na moje pochodzenie.~
@217 = ~A zatem w końcu pokazujesz swoje prawdziwe oblicze, magu?~
@218 = ~Musiałem cię sprawdzić. Poprosiłem pewnych... dawnych znajomych, by dowiedzieli się nieco o tobie. Mając taki rodowód, możesz wejść w otchłań i odzyskać duszę mojej żony.~
@219 = ~Proszę cię, nie ma innego sposobu! I wiedz też, że twoje pochodzenie nie było powodem, dla którego opowiedziałem ci o moim bólu. Mówiłem ci to wszystko dlatego, że ci ufam i... uważam cię za przyjaciela.~ ~Proszę cię, nie ma innego sposobu! I wiedz też, że twoje pochodzenie nie było powodem, dla którego opowiedziałem ci o moim bólu. Mówiłem ci to wszystko dlatego, że ci ufam i... uważam cię za przyjaciółkę.~
@220 = ~Będziesz w stanie powstrzymać żądne zemsty dusze. Jesteś wszak pomiotem Bhaala. Zapłacę ci 10000 sztuk złota, jeśli potrzebujesz pieniędzy. To wszystko, co zostało mi na tym świecie... i z radością oddam ci to, jeśli tylko przyprowadzisz do mnie Selenę.~
@221 = ~Proszę... ufam ci.~
@222 = ~Dobrze. Miejmy to już za sobą.~
@223 = ~Nie. Nie zamierzam tego robić i ty też nie powinieneś. Zapomnij o swojej żonie. Ona nie żyje!~
@224 = ~Niech bogowie błogosławią twoje wspaniałomyślne serce. Teraz potrzebne nam tylko odpowiednie słowo.~
@225 = ~(Podchodzi do ciebie i dotyka twego czoła. Czujesz, jak kreśli na twojej skórze mokry ślad, a kiedy cofa rękę, dostrzegasz na jego palcach plamy krwi. Wypowiada słowo, którego nie jesteś w stanie usłyszeć, a potem wszystko znika.)~
@226 = ~Przykro mi, ale zaszedłem już za daleko, by się teraz zatrzymać. Możesz odejść, a ja dokładnie zamknę za tobą drzwi. ZNAJDĘ sposób, by dostać się do Seleny bez niczyjej pomocy.~
@227 = ~Wracasz? Gdzie ona jest? Czy jej dusza jest w posągu? Tak... musi być w środku...~
@228 = ~Przykro mi, Orionie, ale nie można przywrócić jej do życia.~
@229 = ~Znalazłem ją, ale powiedziała mi, że nie może wrócić.~ ~Znalazłam ją, ale powiedziała mi, że nie może wrócić.~
@230 = ~Ja... hmm... sądzę, że coś poszło nie tak. To znaczy ten rytuał. Po prostu straciłem przytomność i to wszystko.~ ~Ja... hmm... sądzę, że coś poszło nie tak. To znaczy ten rytuał. Po prostu straciłam przytomność i to wszystko.~
@231 = ~Nie sprowadziłeś jej z powrotem? Jeśli to nie zadziałało... to nic już nie pomoże.~ ~Nie sprowadziłaś jej z powrotem? Jeśli to nie zadziałało... to nic już nie pomoże.~
@232 = ~Uspokój się, magu! Ona nie żyje. Nie możemy sprowadzić jej z powrotem. ~
@233 = ~Wybacz, ale jeśli chcesz dostać swoją nagrodę, musisz wpierw mnie zabić. Wtedy dołączę do Seleny. Jeżeli śmierć jest jedynym sposobem, bym mógł się z nią połączyć, to niech tak będzie!~
@234 = ~Nie powinieneś tego robić, Orionie. Naprawdę wierzysz, że Selena by tego chciała?~
@235 = ~Nie rozumiesz tego, Keldornie Firecam. Ty byłeś w stanie zostawić swoich ukochanych, ale ja tak nie potrafię.~
@236 = ~Widziałem, jak ich opuszczasz. Swoją żonę, swoje dzieci... Zostawiałeś ich samych w pustym domu na całe dnie czy nawet tygodnie! Nigdy nie potrafiłem tego zrozumieć. Żadne obowiązki nie powinny być tak ważne.~
@237 = ~Proszę, Orionie, widzieliśmy już wystarczająco wiele bólu. Nie pogarszaj tego jeszcze.~
@238 = ~Ha! O tym żem cały czas gadał! Wreszcie jakaś rozróba!~
@239 = ~Panie Orionie, proszę się uspokoić! Wielu ludzi mogłoby skorzystać z pana pomocy! Pomaganie innym może uśmierzyć ból, a przynajmniej jego część.~
@240 = ~P-proszę! Nie-nie możemy pozwolić, by tak to się skończyło...~
@241 = ~Popełniłeś wiele błędów, czarodzieju. Zbyt wiele. Uspokój się, albo nie zawaham się zakończyć twojego życia.~
@242 = ~Na Arvoreena! Nie mamy powodu, by z tobą walczyć! To nie ma żadnego sensu.~
@243 = ~Musisz być głupcem, jeśli chcesz nas zaatakować. Będziesz miał swoją śmierć, rivvil, ale wpierw pocierpisz. Shar, zapamiętaj moje słowa!~
@244 = ~Nie musimy kończyć tego w ten sposób, Orionie.~
@245 = ~Orionie, proszę! To szaleństwo!~
@246 = ~Jeżeli tego właśnie pragniesz, będziesz to miał. Przygotuj się!~
@247 = ~To jedyny sposób! Czym jest życie bez jej ciepłego oddechu, zapachu jej włosów czy dotyku jej policzka...?! Jestem martwy od chwili, gdy jej dusza opuściła ten świat. Moje ciało żyło tylko po to, by próbować przywieść ją z powrotem ku światłu.~
@248 = ~Zaufałem ci! Zaufałem, jakbyś był... bliską mi osobą! I nawet mimo tego mnie zdradziłeś!~ ~Zaufałem ci! Zaufałem, jakbyś była... bliską mi osobą! I nawet mimo tego mnie zdradziłaś!~
@249 = ~Orionie, proszę...~
@250 = ~Nie. To nie tak, Orionie. Musisz się uspokoić.~
@251 = ~Niech będzie. Tak właśnie się stało. I co w związku z tym? Co zamierzasz uczynić? Zabić mnie? Ha!~
@252 = ~Miałem rację od samego początku. Nie powinienem był ci ufać. Widziałeś ją, byłeś po Drugiej Stronie, ujrzałeś Kolory tych, którzy przeminęli... ona tam była, ale ty – TY pozwoliłeś jej tam pozostać.~ ~Miałem rację od samego początku. Nie powinienem był ci ufać. Widziałaś ją, byłaś po Drugiej Stronie, ujrzałaś Kolory tych, którzy przeminęli... ona tam była, ale ty – TY pozwoliłaś jej tam pozostać.~
@253 = ~Sama mi powiedziała, że nie ma drogi powrotnej. Dlaczego mi nie wierzysz?~
@254 = ~Życie to nie zabawka, Orionie. Nie da się go tak po prostu naprawić, kiedy się zniszczy.~
@255 = ~Ja...~
@256 = ~(Staje się na moment blady. Coś się zmieniło, jak gdyby zawładnęła nim niewidzialna, gwałtowna siła; jego oddech staje się urywany i płytki.)~
@257 = ~Sądziłem, że mi pomożesz... bo ja nie mogę już tego znieść... nie mogę.~
@258 = ~Dlatego właśnie musisz spróbować zapomnieć.~
@259 = ~Jest wiele kobiet. Jestem pewny, że ponownie się zakochasz, Orionie.~ ~Jest wiele kobiet. Jestem pewna, że ponownie się zakochasz, Orionie.~
@260 = ~Ech, to żałosne.~
@261 = ~Co takiego?!~
@262 = ~Zapłacisz za wszystko. Teraz to ciebie uważam za winnego! Znowu ją straciłem – tym razem przez ciebie! Będziesz cierpiał. Albo ty, albo ja. Zemszczę się, albo... albo do niej dołączę.~ ~Zapłacisz za wszystko. Teraz to ciebie uważam za winną! Znowu ją straciłem – tym razem przez ciebie! Będziesz cierpiała. Albo ty, albo ja. Zemszczę się, albo... albo do niej dołączę.~
@263 = ~...nie myślę spędzać ani chwili dłużej na tym pożałowania godnym świecie bez mojej ukochanej...~
@264 = ~Wyświadcz mi ostatnią przysługę i odeślij mnie w jej ramiona najszybciej jak to możliwe... albo sam zgiń...~ ~Wyświadcz mi ostatnią przysługę i odeślij mnie w jej ramiona najszybciej jak to możliwe... albo sama zgiń...~
