@0  = ~Więc... jednak jesteś.~ 
@1  = ~Nie mogę uwierzyć, że udało ci się mnie namówić do przyjścia tutaj. Czuję się jakoś... niewyraźnie.~
@2  = ~Musiałeś wreszcie wyjść z tego laboratorium, inaczej w końcu postradałbyś zmysły. Chyba nie chcesz, żeby do tego doszło?~ 
@3  = ~To musi być jakiś rodzaj magii. Ktoś mi kiedyś powiedział, że potrafię sprawić, by ludzie robili to, co chcę.~
@4  = ~Ech, chyba już je postradałem. Jakiś czas temu.~ 
@5  = ~Magia, powiadasz...~
@6  = ~Cóż, muszę powiedzieć, że to miejsce nieco się zmieniło. Kiedyś było bardziej... wyjątkowe. Teraz zaś wygląda jak wszystkie inne tawerny w Athkatli.~
@7  = ~Czego się napijesz? Wina? Piwa?~ 
@8  = ~Muszę przyznać, iż byłem raczej zaskoczony, że chcesz się spotkać w tym miejscu, skoro Pięć Dzbanów mieści się tuż za rogiem.~ ~Muszę przyznać, iż byłam raczej zaskoczona, że chcesz się spotkać w tym miejscu, skoro Pięć Dzbanów mieści się tuż za rogiem.~
@9  = ~Wszystko w porządku?~ 
@10 = ~Wino. Niech będzie Oddech Słońca.~
@11 = ~Możesz to nazwać „nostalgią”.~
@12 = ~Tak, wybacz... zamyśliłem się.~ 
@13 = ~Gdybyśmy mieli się gdzieś spotkać, to właśnie tutaj. W miejscu, które odwiedziłem z Seleną dawno temu. Krótko po tym, jak się poznaliśmy.~
@14 = ~Ech, wiedziałem.~ ~Ech, wiedziałam.~ 
@15 = ~Ale tutaj? Jest przecież tyle miejsc, a ty zdecydowałeś się przyjść akurat tu? Wiesz, jesteś naprawdę dziwny.~
@16 = ~Och nie, tylko nie to... Wybacz, nie mam na to nastroju.~
@17 = ~Chciałbym ci opowiedzieć o moim pierwszym spotkaniu z Seleną.~
@18 = ~Oczywiście. Zamieniam się w słuch.~ 
@19 = ~Lepiej, żebyś spędził ten czas sam. Nie jestem w nastroju, by tego słuchać. Do zobaczenia.~
@20 = ~Dziękuję.~ 
@21 = ~Spotkaliśmy się po raz pierwszy w teatrze w piwnicy Pięciu Dzbanów. Wystawiali tam właśnie „Wspaniałą podróż hrabiego Sacka”. Ja jednak nie mogłem skupić uwagi na aktorach, kiedy ona siedziała dwa miejsca ode mnie.~ 
@22 = ~Wolałem patrzeć na jej twarz i słuchać jej śmiechu niż oglądać grupę facetów wypowiadających swoje kwestie.~
@23 = ~Och, czyli już wtedy cię złowiła.~ 
@24 = ~Mhm, kontynuuj.~
@25 = ~Kiedy sztuka się skończyła, postanowiłem zapytać ją, czy się jej podobało. Chętnie ze mną rozmawiała, ale... wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że w gospodzie nie ma już wolnych stolików. Wyszliśmy, by rozejrzeć się za najbliższym miejscem, w którym moglibyśmy porozmawiać.~
@26 = ~Tak oto znaleźliśmy to miejsce. Istniało od niedawna i niewielu ludzi o nim wtedy wiedziało. Ciągle jeszcze było tu czuć zapach świeżego drewna użytego do budowy.~
@27 = ~Przesiedzieliśmy tu wtedy pięć godzin. Nie wiedziałem nawet, że mogę tak długo rozmawiać. Ale warto było. Spotkaliśmy się ponownie po dwóch dniach.~
@28 = ~Potem ponownie... i ponownie.~
@29 = ~To rzeczywiście piękna opowieść.~
@30 = ~I pewnego dnia wy dwoje już zostaliście ze sobą.~
@31 = ~Wybacz, ale brzmi to po prostu zwyczajnie. Nic specjalnego.~
@32 = ~Byłaby piękna, gdyby nie obecne okoliczności...~
@33 = ~Tak, aż do jej śmierci.~
@34 = ~Ale nawet teraz czuję, że ona nade mną czuwa, jak gdyby chciała mi coś przekazać. Pewnego dnia znalazłem na moim biurku jej ulubiony kwiat. Chciałbym wierzyć, że to ona go tam położyła.~
@35 = ~Powszechnie wiadomo, że niezwykłe przygody biorą początek ze zwyczajnych zdarzeń.~
@36 = ~Cóż, mam nadzieję, że nie zanudziłem cię na śmierć. Chyba powinienem już pójść, nie czuję się zbyt dobrze. Jestem zmęczony i... chyba potrzebuję snu.~
@37 = ~To z przepracowania.~
@38 = ~Już niedługo wszystko się skończy, Orionie.~
@39 = ~Idź zatem i wypocznij.~
@40 = ~Chyba masz rację.~
@41 = ~Dzięki za poświęcony czas. Naprawdę jestem ci wdzięczny.~
@42 = ~Tak... może i masz rację.~
@43 = ~Dziękuję ci za tę rozmowę. Spotkamy się wkrótce w moim laboratorium.~
@44 = ~Tak zrobię.~
@45 = ~W takim razie pobędę tutaj sam.~
