@0  = ~Widzę cię, nikczemna istoto! Widzę też krew na twych rękach! Każdy twój krok cuchnie śmiercią. Po co tu jesteś? Nie chcę się z nikim widzieć. Chcę być sam. Po prostu... sam.~ 
@1  = ~Jak śmiesz nas wypytywać, potworze? To ciebie nie powinno tutaj być!~
@2  = ~Cóż to za nienaturalne stworzenie? Blade jak kora łagodnej brzozy, a niespokojne jak burza.~ 
@3  = ~Hmm. Musi to być jakiś rodzaj potężnego nieumarłego. (Byłby całkiem interesującym obiektem do zbadania.)~
@4  = ~Nie-nie podoba mi się to! Czymkolwiek jesteś, trzymaj się z daleka!~ 
@5  = ~A cóż to za bestia?~
@6  = ~Przybywam tylko po wyniki twoich badań. Przysyła mnie Orion.~
@7  = ~Mój pracodawca przysłał mnie tu po twój dziennik.~ 
@8  = ~Jestem tu, by zadać ci śmierć. Giń, bestio!~
@9  = ~Właściwie to powinienem się był domyślić.~ 
@10 = ~Pracodawca? Musisz mieć na myśli Oriona.~
@11 = ~Nie, jeszcze nie! Wyczuwam od ciebie zapach Oriona. To on cię tu przysłał, prawda?~
@12 = ~Dlaczego nachodzisz Niekompletnego? Czyżby znowu z powodu moich badań? Nieważne jak głęboko się ukryję, on wciąż nasyła na mnie poszukiwaczy przygód. Czemu nie zostawi mnie w spokoju? Istnieje wiedza, której ludzie nie powinni nigdy posiąść. Wracaj do niego i to właśnie mu powiedz.~ 
@13 = ~Twoje słowa brzmią rozumnie. Spodziewałem się, że coś, co ukrywa się pod powierzchnią ziemi, będzie raczej bezmyślnym potworem.~ ~Twoje słowa brzmią rozumnie. Spodziewałam się, że coś, co ukrywa się pod powierzchnią ziemi, będzie raczej bezmyślnym potworem.~
@14 = ~Obawiam się, że te słowa by go nie zadowoliły, potworze. Muszę jednak przyznać, że zaskakujesz mnie. Spodziewałem się, że ktoś twego pokroju zaatakuje mnie bez ostrzeżenia.~ ~Obawiam się, że te słowa by go nie zadowoliły, potworze. Muszę jednak przyznać, że zaskakujesz mnie. Spodziewałam się, że ktoś twego pokroju zaatakuje mnie bez ostrzeżenia.~ 
@15 = ~Mam dosyć tej rozmowy. Zdychaj, bestio.~
@16 = ~Jestem zaskoczony. Posłano mnie, bym odnalazł odmieńca, nienaturalną istotę. Znajduję tymczasem biednego człowieka, który nie wydaje mi się uosobieniem zła.~ ~Jestem zaskoczona. Posłano mnie, bym odnalazła odmieńca, nienaturalną istotę. Znajduję tymczasem biednego człowieka, który nie wydaje mi się uosobieniem zła.~
@17 = ~Coś? A więc jestem postrzegany jako karykatura ludzkiej istoty? Nie jestem już nawet „kimś”? Może masz rację. Może już nie zasługuję na to, by nazywano mnie człowiekiem.~
@18 = ~Potworze?! Ja...~ 
@19 = ~Nie, masz rację. Jestem potworem. Już nie zasługuję, aby nazywać mnie istotą ludzką.~
@20 = ~Co...? Starałem ukryć się przed światem, żyję w przeklętym miejscu pod kanałami, a ty nazywasz mnie biednym człowiekiem? Pomimo mojego wyglądu? Tylko spójrz na moją twarz.~ 
@21 = ~Jest biała. Ktoś kiedyś powiedział, że biel to symbol straty i rozpaczy. A ty rzeczywiście coś utraciłeś. Przykro mi.~ 
@22 = ~Wygląda na to, że nawet biedny człowiek może stać się potworem. Masz rację, już nie jesteś istotą ludzką.~
@23 = ~...~ 
@24 = ~Stało się to całkiem niedawno, ale... to jednak przeszłość. Nie przypominaj mi tego, co się wydarzyło. Twoje słowa tylko potęgują mój ból.~
@25 = ~Zdaje się, że przybyłeś tu, nie wiedząc nic o mojej przeszłości. Nie jesteś ciekaw, dlaczego noszę takie imię? Orion ci nie powiedział?~ ~Zdaje się, że przybyłaś tu, nie wiedząc nic o mojej przeszłości. Nie jesteś ciekawa, dlaczego noszę takie imię? Orion ci nie powiedział?~
@26 = ~O czym miałby mi powiedzieć?~
@27 = ~Hmm, znowu ktoś nie powiedział mi wszystkiego. Dlaczego za każdym razem tak jest...~
@28 = ~(Kłamstwo) Tak. Czy teraz mogę cię zabić?~
@29 = ~Tak właśnie myślałem. Nie zrobił tego.~
@30 = ~Chyba po prostu się wstydził.~
@31 = ~Nie, a takie irytujące kłamstwa do niczego nie prowadzą. Dobrze wiem, że blefujesz, głupcze.~ ~Nie, a takie irytujące kłamstwa do niczego nie prowadzą. Dobrze wiem, że blefujesz, głupia.~
@32 = ~Spójrz na mnie – moja twarz jest mocno odmieniona, ale to nie wydarzyło się przed laty. Stało się to zaledwie kilka dziesięciodni temu. Być może zastanawiasz się, jak doszło do tego, że zmieniłem się w potwora bez jakiegokolwiek celu w życiu i kryję się jak szczur pośród cuchnących kanałów?~
@33 = ~Jestem Niekompletnym – tym, który studiował mroczną sztukę nekromancji. Zgłębiałem ją z uporem, by pomóc przyjacielowi. W końcu jednak to ja zamieniłem się w tę oto pustą skorupę.~
@34 = ~Podjąłem najwyższe możliwe ryzyko, prowadząc swoje eksperymenty. On jednak wiedział, że miałem wystarczające umiejętności ku temu, by przekroczyć granice zwyczajnej magii. W rezultacie stałem się takim, jakim teraz mnie oglądasz – nieudanym, niedokończonym eksperymentem.~
@35 = ~Utraciłem wszystko, co niegdyś czyniło ze mnie człowieka. Tkwię uwięziony pomiędzy życiem i śmiercią z powodu JEGO straty. Chciałem przywrócić do życia jego drogą Selenę, a w końcu – kiedy miał już wszystko, co dało się wykorzystać z moich badań – wtedy po prostu... powiedział mi, bym się ukrył. Tak jakbym był co najwyżej psem u jego stóp...~
@36 = ~Nie chciał mnie zabić, o nie! Wiedział jednak, że nie mogę pozostać wśród zwyczajnych ludzi. Nie chcieliby słuchać wyjaśnień. Uważano by mnie tylko za potwora.~
@37 = ~Byłem wściekły, więc zabrałem ze sobą wyniki badań.~
@38 = ~Dlaczego go nie zabiłeś?~
@39 = ~Tak po prostu odszedłeś? Bez ostatniego słowa? Bez walki?~
@40 = ~Jeżeli znał rezultaty twoich badań, to do czego potrzebny mu teraz twój dziennik?~
@41 = ~Przez moment to rozważałem, ale z jakiegoś powodu postanowiłem inaczej. Nie potrafię dociec, jak wyglądało moje rozumowanie w tamtym czasie, ale nie ma się czemu dziwić. Niemal niczego nie pamiętam z mojego dawnego życia. Właściwie to pamiętam tylko wydarzenia z ostatnich paru miesięcy.~
@42 = ~Przypuszczam, że wyczerpał już wszystkie możliwości i próbuje rozpaczliwie znaleźć coś, czego sam mógł nie zauważyć.~
@43 = ~Nie myślę oddawać swojego dziennika komuś, kto dla niego pracuje. Pod wieloma względami był dla mnie jak brat, a mimo to pozwolił, bym utracił człowieczeństwo. Moja dusza była ceną, jaką zapłacił za wiedzę, którą pragnął posiąść. Tyle że to była moja dusza. Nie należała do niego i nie miał prawa o niej decydować.~
@44 = ~Nie jestem człowiekiem, nie jestem też liszem. Jestem Niekompletnym. Jak daleko posunie się Orion, by ujrzeć małżonkę ponownie przy życiu? Powiedz mi!~
@45 = ~To, co ci się przydarzyło, jest rzeczywiście przykre, ale Orion również wiele wycierpiał! Środki, którymi się posługuje mogą budzić wątpliwości, ale cele, do których zmierza, są szlachetne.~
@46 = ~Mówisz tak tylko dlatego, że nie jesteś już człowiekiem. Czy w twoim sercu nie pozostało nic, co przypomniałoby ci o oddaniu i lojalności wobec innych?~
@47 = ~Co zatem powinienem zrobić?~ ~Co zatem powinnam zrobić?~
@48 = ~Wygląda na to, że nie zmienisz swojego zdania. Może to i dobrze. Mając ciebie u swojego boku, Orion może nie skończy jak ja. A przynajmniej nie zostanie sam w całym tym szaleństwie.~
@49 = ~Ja...~
@50 = ~Nie wiem, co powinienem ci powiedzieć.~
@51 = ~Nie zamierzam ci tego mówić. Nie chcę brać w tym udziału. Mam tego dosyć.~
@52 = ~Czuję w piersi powiększającą się pustkę. To samo w moich rękach, nogach, w głowie i oczach. Nie zrozumiesz tego. Nie masz pojęcia, jak to jest być Niekompletnym, kiedy we wnętrzu tak wiele brakuje.~
@53 = ~To tak, jakbym był... popsutym mechanizmem.~
@54 = ~Mój dziennik będzie należał do ciebie i zrobisz z nim co zechcesz, o ile wpierw mnie pokonasz. Moja dusza pragnie dopełnienia się śmierci od momentu, kiedy obudziłem się w tym przeklętym stanie.~
@55 = ~Cokolwiek postanowisz, pamiętaj, że działania rodzą skutki. A teraz wypełnij moje przeznaczenie. Niech to się wreszcie skończy.~
