@0  = ~Nie powinno cię tu być, Dziecię Bhaala. Nie... nieważne jak bardzo chcę, żebyś tu był, ja...~ ~Nie powinno cię tu być, Dziecię Bhaala. Nie... nieważne jak bardzo chcę, żebyś tu była, ja...~ 
@1  = ~Och, czy ja mam napisane „Dziecię Bhaala” na czole, czy co?~
@2  = ~A ty jesteś...~ 
@3  = ~Wspaniale. Już zdążyłem znienawidzić to miejsce. Mam złe przeczucia.~ ~Wspaniale. Już zdążyłam znienawidzić to miejsce. Mam złe przeczucia.~
@4  = ~Jestem Selena. Ta, której szukasz, ale jak widzisz, nikt nie może się do mnie zbliżyć... Nawet ty... (Pomimo odległości dzielącej ciebie i Selenę dostrzegasz jej oczy pełne łez, wyglądające jak wodne zwierciadła.)~ 
@5  = ~Orion przygotował wszystko na twój powrót, Seleno.~
@6  = ~Nie mów mi, że to wszystko było tylko stratą czasu.~
@7  = ~To... to było coś innego...~ 
@8  = ~...czy on cierpiał? Czy cierpiał cały ten czas, od momentu gdy go opuściłam?~
@9  = ~Tak.~ 
@10 = ~To zbyt mało powiedziane, że cierpiał. On umiera z rozpaczy, Seleno. Nie potrafię wrócić tam i powiedzieć mu, że nie możesz opuścić Podziemia.~
@11 = ~Wszystkie te hałasy i cienie... ja już należę do tego boskiego świata śmierci... Nieważne, jak bardzo się staramy, to i tak zmieniamy się w tym miejscu i... stajemy się czymś zupełnie innym. Ja już przeszłam swoją przemianę, jednak... nadal go pamiętam. Pamiętam mojego drogiego Oriona.~
@12 = ~Ale ty to wiesz. Znasz już nasze wspomnienia, nasze wspólne chwile. Jedne były słodkie, inne znowu gorzkie, ale wszystkie są prawdziwe. Zostały na trwałe wyryte w moim własnym wewnętrznym świecie. W moim Echu. Dotarłeś do mojego Echa, ponieważ on otworzył drzwi.~ ~Ale ty to wiesz. Znasz już nasze wspomnienia, nasze wspólne chwile. Jedne były słodkie, inne znowu gorzkie, ale wszystkie są prawdziwe. Zostały na trwałe wyryte w moim własnym wewnętrznym świecie. W moim Echu. Dotarłaś do mojego Echa, ponieważ on otworzył drzwi.~ 
@13 = ~Twoje Echo... ale widziałem też Goriona! Rozmawiałem ze swoim przybranym ojcem.~ ~Twoje Echo... ale widziałam też Goriona! Rozmawiałam ze swoim przybranym ojcem.~
@14 = ~On otworzył te drzwi dla ciebie, Seleno.~ 
@15 = ~Echo? Nie dbam o to, jak nazywasz to miejsce. Oriona tutaj nie ma. Naprawdę chcesz tu zostać?~
@16 = ~To nie w porządku.~
@17 = ~Wiedziałam, że coś się zmieniło...~
@18 = ~... Przykro mi, ale to było tylko pojedyncze wspomnienie, jednakże odmienne od wszystkiego tutaj. Mam nadzieję, że je zapamiętasz. Przechowuj je jak skarb.~ 
@19 = ~...~
@20 = ~Orion... nie mam pojęcia, co powinnam czuć. Z jednej strony złamał ważną zasadę – spróbował zmienić Kolor Wszystkiego, Co Się Wydarzyło i Kolor Tego, Co Niezmienne. Z drugiej jednak strony... zrobił to wszystko dla mnie.~ 
@21 = ~To takie dziwne.~ 
@22 = ~Zdaje mi się, jakbym była... kwiatem, który obumarł, ale w dniu śmierci rozsypał na ziemi nasiona. Na podłożu, które stanie się i jego podłożem, ale nie... jeszcze nie teraz...~
@23 = ~...jednakże już niedługo... (płacze)~
@24 = ~...wiem to...~
@25 = ~A zatem obserwowałaś swojego męża?~
@26 = ~Jestem tu, by wypełnić swój obowiązek. Muszę to zrobić. Chyba to rozumiesz?~
@27 = ~Wiem, co mogę od ciebie usłyszeć, Dziecię Bhaala, ale jestem nieosiągalna. Mogę jedynie patrzeć. Widzisz tę pustkę? Rozejrzyj się wokół mnie. Jestem chroniona przez ten świat. To mroczne, ale jednocześnie ciepłe i miłe miejsce, które...~
@28 = ~...które...~
@29 = ~Sprawiasz mi tylko więcej bólu. Czułam zimno, ale kiedy tu przybyłeś, kiedy on złamał dla mnie zasady... poczułam się inaczej.~ ~Sprawiasz mi tylko więcej bólu. Czułam zimno, ale kiedy tu przybyłaś, kiedy on złamał dla mnie zasady... poczułam się inaczej.~
@30 = ~Wszyscy tutaj jesteśmy martwi, ale ta śmierć nie jest tak czarna, jak wszyscy zapewne ci wmawiają. Jest purpurowa jak sama magia. Jak życzenia, które nigdy się nie spełnią. Jak myśl zdolna skruszyć kamień. Ty dodałeś tu coś więcej... coś, co odmieniło zapach, smak...~ ~Wszyscy tutaj jesteśmy martwi, ale ta śmierć nie jest tak czarna, jak wszyscy zapewne ci wmawiają. Jest purpurowa jak sama magia. Jak życzenia, które nigdy się nie spełnią. Jak myśl zdolna skruszyć kamień. Ty dodałaś tu coś więcej... coś, co odmieniło zapach, smak...~
@31 = ~Pytam, by poznać twoją ostateczną odpowiedź: czy to wszystko było daremne?~
@32 = ~Nie możesz nic zrobić? Jeżeli to miejsce jest częścią ciebie, to powinnaś być w stanie je opuścić! Albo nadać mu odpowiadający ci kształt! Na pewno potrafisz!~
@33 = ~Mam zatem wrócić z niczym?~
@34 = ~Nie da się nic zrobić, ale... powiedz mu, że moje serce ciągle należy do niego. Wkrótce będziemy razem. Odliczam każdą mijającą godzinę do momentu, kiedy to nastąpi...~
@35 = ~Przykro mi, nie mogę niczego więcej powiedzieć... (Selena płacze, a wszystko nagle się rozpływa.)~
