@0    = ~Kto idzie? Co tu robisz? To nie jest miejsce dla takich, jak ty. To nie jest miejsce dla nikogo. Odejdź natychmiast, chcę być sama! Chcę spać teraz i zawsze... Dlaczego ktoś zawsze musi mi przeszkadzać? Dlaczego zawsze musi tak być... Czy nie mogę wreszcie zostawić za sobą twój świat...? Odejdź...~
@1    = ~Nie. Coś już za sobą zostawiłaś. Przyszedłem ci to zwrócić. (Pozwól, aby Sen mówił przez ciebie.)~ ~Nie. Coś już za sobą zostawiłaś. Przyszłam ci to zwrócić. (Pozwól, aby Sen mówił przez ciebie.)~
@2    = ~Jestem tu, aby zakończyć twój sen. Gotuj się na śmierć, potworze.~
@3    = ~Zgoda, odejdę. Odeślij mnie - nie będę ci się więcej narzucał<HESHE>.~
@4    = ~Nie zabijesz mnie tak łatwo.~
@5    = ~Pozwolę ci odejść. Odejdź i nigdy nie wracaj...~
@6    = ~(Istota milczy. Kobieta patrzy na ciebie z mieszanką ciekawości, zamętu i strachu w oczach. Wydaje się oczywistym, że nie oczekiwała, iż ktoś odnajdzie ją w jej azylu.)~
@7    = ~*Dobrze znów cię widzieć, moja pani. Tego sobie życzyłaś? Rada jesteś z tego, jak skończyłaś? Czym się stałaś...*~
@8    = ~To ty... Ja... Powinnam była się ciebie spodziewać. Po co przyszedłeś?~
@9    = ~(Czujesz w sobie narastające emocje - emocje, które nie należą do ciebie.) *Myślałaś, że nie będę próbował cię odnaleźć? Naprawdę utraciłaś część siebie. Dlaczego mnie porzuciłaś? Chcę poznać twoją historię. Widziałem wszystko, jak przez mgłę. Chcę wiedzieć, jak teraz widzisz swe życie.*~
@10   = ~Wiesz co widziałam - śmierć swych rodziców. Potem dowiedziałam się, że przyjaciółka moje matki, która się mną opiekowała, umarła. Koszmar coraz to bardziej się rozrastał. Chciałam być sama, żyć spokojnie w lesie, gdzie mogłabym szlifować swe umiejętności, wypatrywać gwiazd, spoglądać w żar ogniska. Musiałam uciec.~
@11   = ~Gdy już myślałam, że osiągnęłam spokój, pojawił się on - chłopak, którego niegdyś kochałam. Znałam go tylko przez kilka chwil, ale czułam się, jakby zdarzyło się coś, na co od bardzo dawna czekałam. Ale gdy rozmawialiśmy... wydawał się zakłopotany, chciał odejść... Nie mogłam dopuścić do kolejnej straty! Nie zniosłabym tego! Zamieniłam go w kamień i rozmawiałam z nim co wieczór.~
@12   = ~Krzyczałeś, gdy spałam, pokazywałeś mi wizje i obrazy. Myślisz, że łatwo jest stawić czoła swym marzeniom? Wspomnieniom? Tym bolesnym i radosnym? Widzieć obrazy osoby, którą mogłam się stać? Musiałam cię zostawić...~
@13   = ~*Nawet nie pamiętasz tych istotnych obrazów. Chwili, gdy zabiłaś przyjaciółkę swej matki. Nawet wtedy nie mogłaś znieść bólu, pozwoliłaś, aby przerodził się w grzech - zabiłaś ją.*~
@14   = ~(Istota znów milczy. Wpatruje się w ciebie. Pojmujesz kolejną rzecz - Sen jest odpowiedzialny za to, czym stała się jego stwórczyni.)~
@15   = ~*Wiesz... gdy porzuciłaś mnie podczas swej ucieczki przez las, stałem się cieniem w echu twej duszy. Masz rację - to ja pokazałem ci, kim mogłaś się stać, ale nie chciałem cię zranić. Chciałem, abyś ścigała swe marzenia...*~
@16   = ~(Nim Sen kończy zdanie, istota przerywa mu.) Proszę, wróć. Chcę odzyskać spokój, który miałam z tobą - w swych snach - jedyny spokój, jakiego mogę zaznać. To był mój azyl, a nie to miejsce bez wyjścia.~
@17   = ~*Nie mi decydować. To <CHARNAME> powołał<HESHE> mnie do życia. To on<HESHE> musi pozwolić mi być z tobą. <CHARNAME>, osądź nas.*~
@18   = ~Decyzja należy do ciebie. Zaakceptuję ją. Nie mogę znowu uciekać. (Sen nie mówi nic więcej - tylko ty możesz przemawiać swymi ustami. Istota czeka na twój osąd.)~
@19   = ~Stawiłaś czoła swym decyzjom. Nie mógłbym patrzeć, jak oboje cierpicie przez całą wieczność. Śnie, połącz się ze swą stwórczynią tak, jak powinieneś był dawno temu.~ ~Stawiłaś czoła swym decyzjom. Nie mogłabym patrzeć, jak oboje cierpicie przez całą wieczność. Śnie, połącz się ze swą stwórczynią tak, jak powinieneś był dawno temu.~
@20   = ~Jesteś odpowiedzialna za śmierć, za męki Snu. Jesteś egocentryczną osobą, która nie powinna żyć. Mym osądem jest śmierć.~
@21   = ~Zasługujecie na siebie. Śnie, zostawię cię tu - będziesz musiał żyć wewnątrz jej chorego azylu. Zamilkniesz na zawsze, a ty, 'stwórczyni', możesz mówić do tego, który ci nie odpowie, tak jak robiłaś to z chłopcem, którego zamieniłaś w kamień. Zostawię was, aż czas zniszczy was obojga. To będzie męka dla was obu.~
@22   = ~Dziękuję...~
@23   = ~(Istota akceptuje twą decyzję. Twój osąd zabił ją.)~
@24   = ~(Po kilku sekundach wszystko dookoła zaczyna trząść się. Nie czujesz w sobie Snu, zginął w chwili, w której istota zaakceptowała twój osąd. Magiczna energia teleportuje cię z azylu na chwilę przed tym, jak sufit uderza o ziemię.)~
@25   = ~Wobec tego stawię czoła tej udręce... (Po chwili nie czujesz już w sobie Snu. Istota wykonuje w powietrzu znak i nagle czujesz magiczną energię, która teleportuje cię z tego miejsca.)~
@26   = ~Nareszcie jestem, kim byłam... znów posiadam tę część siebie, którą utraciłam tak dawno temu. Dziękuję. Twój werdykt pozwolił mi znów stać się sobą. Teraz znów mogę śnić, odejść w zapomnienie... (Podchodzi bliżej do ciebie; mały odłamek kryształu pojawia się w jej dłoni. Nagle jej ręka zagłębia się w twej piersi, ale nie czujesz bólu. Czujesz, jakby strumień zimnej wody przepływał przez twe ciało. Następnie wyjmuje dłoń, ale już bez kryształu.) To dar.~
@27   = ~(Wiedźma zdaje się blaknąć. Zaczyna kogoś wzywać.) Widzę cię, ukochany... Widzę cię w lesie... Nie jesteś już kamieniem? Rada jestem znów widząc twą twarz.~
@28   = ~Podążę za tobą. Tak. Tak długo o tym śniłam... (Wiedźma uśmiecha się. Chwilę później jej martwe ciało upada na ziemię. Zaraz potem magiczna energia teleportuję cię z dala od jej azylu.)~
