@0    = ~(Czujesz w sobie moc, ukrytą energię, która drzemie w twym umyśle i sercu. Próbujesz ją zbudzić siłą woli, aby wejść w stan Snu.)~
@1    = ~(Walczysz z tym... ale nie jesteś w stanie wejść w stan snu.)~
@2    = ~Jestem tutaj, nie musisz już mnie szukać wśród swoich snów, <CHARNAME>. Dlaczego chcesz ze mną mówić?~ [ISHxDRE]
@3    = ~Czy wciąż spostrzegasz życie jako udrękę, Śnie?~
@4    = ~Chciałbym się dowiedzieć więcej o twej stwórczyni. Kim była?~ ~Chciałabym się dowiedzieć więcej o twej stwórczyni. Kim była?~
@5    = ~Twa asymilacja osłabiła mnie. Jak to działa? Czy to zawsze tak wygląda?~
@6    = ~Są jakieś inne istoty tobie podobne? Nigdy wcześniej nie widziałem niczego takiego, jak ty.~ ~Są jakieś inne istoty tobie podobne? Nigdy wcześniej nie widziałam niczego takiego, jak ty.~
@7    = ~Wiesz gdzie teraz jest twoja stwórczyni?~
@8    = ~Jak długo możesz żyć?~
@9    = ~Jestem ciekaw... możesz widzieć moje sny? Widzisz co się w nich dzieje? Widziałem Imoen i Irenicusa. Wiesz coś o nich?~ ~Jestem ciekawa... możesz widzieć moje sny? Widzisz co się w nich dzieje? Widziałam Imoen i Irenicusa. Wiesz coś o nich?~
@10   = ~Co robisz, gdy z tobą nie rozmawiam?~
@11   = ~Chciałbym cię lepiej poznać. Opowiedz mi coś o swej przeszłości, o tym, czego doświadczyłeś.~ ~Chciałabym cię lepiej poznać. Opowiedz mi coś o swej przeszłości, o tym, czego doświadczyłeś.~
@12   = ~Opowiedziałeś mi już coś o sobie, ale mam przeczucie, że nie wszystko. Mógłbyś kontynuować?~
@13   = ~Znów chciałbym pomówić o twej przeszłości. Chciałbyś coś dodać? Czy to już koniec twej historii?~ ~Znów chciałabym pomówić o twej przeszłości. Chciałbyś coś dodać? Czy to już koniec twej historii?~
@14   = ~Zastanawiałem się... Żałujesz, że opowiedziałeś mi swoją historię?~ ~Zastanawiałam się... Żałujesz, że opowiedziałeś mi swoją historię?~
@15   = ~Wiele mi o sobie opowiedziałeś. Cieszę się, że mi zaufałeś. Jeśli chciałbyś coś jeszcze dodać, rad<HESHE> będę mogąc cię wysłuchać.~
@16   = ~Na razie nie mam żadnych pytań.~
@17   = ~Chcesz o coś zapytać?~
@18   = ~Wciąż spostrzegasz swe życie jako udrękę?~
@19   = ~Chciałbym się dowiedzieć więcej o twej stwórczyni. Kim była?~ ~Chciałabym się dowiedzieć więcej o twej stwórczyni. Kim była?~
@20   = ~Gdy wszedłeś w mój umysł, to bolało. Jak to działa? Czy to zawsze wygląda w ten sposób?~
@21   = ~Są jakieś inne istoty tobie podobne? Nigdy wcześniej nie widziałem niczego takiego, jak ty.~ ~Są jakieś inne istoty tobie podobne? Nigdy wcześniej nie widziałam niczego takiego, jak ty.~
@22   = ~Wiesz gdzie teraz jest twoja stwórczyni?~
@23   = ~Jak długo możesz żyć? Można cię zabić~
@24   = ~Możesz widzieć moje sny? Widzisz co się w nich dzieje? Widziałem Imoen i Irenicusa. Wiesz coś o nich?~ ~Możesz widzieć moje sny? Widzisz co się w nich dzieje? Widziałam Imoen i Irenicusa. Wiesz coś o nich?~
@25   = ~Co robisz, gdy z tobą nie rozmawiam, Śnie?~
@26   = ~Chciałbym cię lepiej poznać. Opowiedz mi coś o swej przeszłości, o tym, czego doświadczyłeś.~ ~Chciałabym cię lepiej poznać. Opowiedz mi coś o swej przeszłości, o tym, czego doświadczyłeś.~
@27   = ~Opowiedziałeś mi już coś o sobie, ale mam przeczucie, że nie wszystko. Mógłbyś kontynuować? Z chęcią tego posłucham,~
@28   = ~Znów chciałbym pomówić o twej przeszłości. Chciałbyś coś dodać? Czy to już koniec twej historii?~ ~Znów chciałabym pomówić o twej przeszłości. Chciałbyś coś dodać? Czy to już koniec twej historii?~
@29   = ~Chciałbym cię o coś zapytać: żałujesz, że opowiedziałeś mi swoją historię?~ ~Chciałabym cię o coś zapytać: żałujesz, że opowiedziałeś mi swoją historię?~
@30   = ~Wiele mi o sobie opowiedziałeś. Cieszę się, że mi zaufałeś. Jeśli chciałbyś coś jeszcze dodać, rad<HESHE> będę mogąc cię wysłuchać. Pamiętaj o tym~
@31   = ~Nie. Dziękuję.~
@32   = ~Życie to coś, co nigdy nie było mi dane. Ja egzystuję, a to coś zupełnie innego. Wiem jednak o co chciałeś zapytać, <CHARNAME>.~ ~Życie to coś, co nigdy nie było mi dane. Ja egzystuję, a to coś zupełnie innego. Wiem jednak o co chciałaś zapytać, <CHARNAME>.~
@33   = ~Nie cierpię już. Życie stanowi dla mnie bardziej klatkę. Wciąż jestem z dala od swej stwórczyni, ale mogę teraz patrzeć twymi oczyma. Może dzięki temu zrozumiem motywy mej stwórczyni. Gdy widzę nowe miejsca, nowe twarze, stanowi to dla mnie lekcję, coś dzięki czemu czuję się lepiej. Ale czyż to nie bezużyteczne, skoro nie mogę nikomu pokazać tych obrazów? Masz swe sny. Ja żyję pośród nich jako oddzielna istota, ale to nie ja tworzę te obrazy.~
@34   = ~A więc czy to udręka? Nie, ale to nie jest egzystencja, której doświadczyłem niemal wiek temu.~
@35   = ~Nie jestem pewien, co mam ci powiedzieć. Teraz nie jestem pewien, czy w ogóle ją znałem. Jest zupełnie inna od dziewczyny, którą niegdyś znałem. Pewien jestem, że wciąż gdzieś żyje. Jest wiedźmą. Cóż więcej mogę ci powiedzieć? Jest pełna smutku, który zżera ją od środka. Żal mi jej, a jednak chciałbym ją móc znowu zobaczyć. Mam nadzieję, że rozumiesz.~
@36   = ~Nienawidzisz jej?~
@37   = ~Ale znasz jej imię? Jak ją zwali?~
@38   = ~Chciałbym cię zapytać o coś innego.~ ~Chciałabym cię zapytać o coś innego.~
@39   = ~Nienawidzę? To chyba nie jest odpowiednie słowo. Nie *rozumiem* jej. Nic więcej nie mogę o niej powiedzieć. Wolałbym również nie koncentrować się w tej chwili na niej. Nie teraz... Minęło tak sporo czasu od tamtego dnia... Lepiej byłoby zapomnieć, ale nigdy nie zdołam.~
@40   = ~Nikomu nie wyjawię jej imienia. Tak długo, aż sama je sobie przypomni. Musi tego dokonać sama. Nie jestem pewien, czy to możliwe beze mnie. Pewnie tak. *Chciałbym* móc jej pomóc, *chciałbym* aby mnie potrzebowała, by tego dokonać. Ale to bez znaczenia. Proszę, zapomnij o tym. Nie pytaj o jej imię, gdyż nie podam ci go.~
@41   = ~Nigdy nie byłem częścią twej duszy, serca, umysłu ani snu. Byłem jak cierń, który ranił cię od środka. Zawsze tak jest. To była twoja decyzja, choć powinienem być ci za nią wdzięczny. Przepraszam, że nie okazują ci mej wdzięczności. To trochę skomplikowane. Wróćmy jednak do twego pytania: zarówno twe ciało jak i umysł stały się dla mnie czymś w rodzaju kryjówki. Jednak po pewnym czasie przyzwyczaisz się do tego i poczujesz się znacznie lepiej. Tak to działa, jednak pewien jestem, że nie doświadczysz niczego podobnego w całym twych życiu, <CHARNAME>.~
@42   = ~Nie musisz tego rozumieć. Teraz to bez znaczenia. Rozumiem jednak, że twa ciekawość domaga się odpowiedzi.~
@43   = ~I pewnie nigdy nie zobaczysz. Nigdy nie słyszałem o nikim do mnie podobnym. Jestem Snem, który żyje bez swej Stwórczyni. Jestem jedyny, nigdy nie spotkam nikogo podobnego. Ta, która mnie stworzyła żyje bez snów, marzeń i bolesnych wspomnieć. Pozbyła się mnie. Dlaczego ktoś inny miałby się na coś takiego zdecydować? Kto dopuściłby się takiego grzechu przeciw własnemu istnieniu?~
@44   = ~Być może ktoś taki istnieje. Gdyby ten ktoś miał podobne motywy, jak twoja stwórczyni...~
@45   = ~Pewnie masz rację.~
@46   = ~Szczerze mówiąc wydaje mi się, że znalazłoby się wielu takich.~
@47   = ~Chciałbym cię zapytać o coś innego.~ ~Chciałabym cię zapytać o coś innego.~
@48   = ~Więc żal mi tej biednej istoty, gdyż sama nie wie, czego pragnie. To wbrew samemu sobie. Nie mogę tego zrozumieć.~
@49   = ~(Głos milczy przez kilka chwil. Potem znów go słyszysz.)~
@50   = ~(Głos milczy przez kilka chwil. Wygląda na to, że Sen ma problem z rozważaniem tego tematu. Odczuwasz w sobie zakłopotanie, które nie należy do ciebie. Chwilę później słyszysz ponownie głos.)~
@51   = ~Nie. Nawet gdybym wiedział, zachowałbym to dla siebie. Nie traktuj tego jako ujmy. Nie powinienem jej szukać. To ona powinna mnie odnaleźć, zrozumieć wagę własnego brzemienia. Naprawdę pragnę znów ją zobaczyć, ale... ale to nie najlepsza pora. Jeśli los będzie łaskawy, spotkamy ją. Może się zmieniła... Nie wiem.~
@52   = ~Wiem, że nie zdradzam ci zbyt wielu szczegółów. Proszę, zaakceptuj to. Przykro mi.~
@53   = ~Nie można mnie zabić, spalić ani roztrzaskać. Nie mogę umrzeć ze starości, z powodu choroby, albo dlatego, że komuś to się podoba. Ale... umrę, gdy moja stwórczyni umrze. Moja egzystencja jest dowodem na to, że ona wciąż żyje.~
@54   = ~A więc nie ma sensu zaprzeczać jej istnieniu, prawda? Z pewnością gdzieś żyje.~
@55   = ~Chciałbym cię zapytać o coś innego.~ ~Chciałabym cię zapytać o coś innego.~
@56   = ~Zgadza się: ona żyje. Jeśli nagle zniknę, jeśli poczujesz nagłą zmianę i nie będę odpowiadał, będzie to oznaczało, że moja stwórczyni umarła, a ja wraz z nią. Wciąż dzielimy tę samą egzystencję, ten sam oddech daje nam energię, ta sama krew płynie w naszych żyłach, napędzana tym samym sercem. A jednak żyjemy oddzielnie.~
@57   = ~Widziałem te obrazy, ale nie jestem pewien, czy to twoje prawdziwe sny. Są powiązane z twoim dziedzictwem, z esencją która płynie  w twej krwi, ale również z losem, który na ciebie czeka, z magiem, martwym bogiem, z twym rodzeństwem i z Drzewem Życia, które może obumrzeć w chłodne dni, które mają nadejść.~
@58   = ~Możesz powstrzymać te obrazy?~
@59   = ~Możesz mi powiedzieć, gdzie znajdę tego maga z moich snów?~
@60   = ~Drzewo czego? O czym ty mówisz?~
@61   = ~Potrafisz dostrzec co wydarzy się w przyszłości, albo coś w tym stylu?~
@62   = ~Chciałbym zapytać cię o coś innego, Śnie. Mogę...?~ ~Chciałabym zapytać cię o coś innego, Śnie. Mogę...?~
@63   = ~Nie, nie mogę tego zrobić. Nie sądzę, aby ktokolwiek to potrafił. Narzucono ci je, to część ciebie, a zarazem nie. Przykro mi, sam<HESHE> musisz stawić im czoła.~
@64   = ~Nie, nie mogę tego zrobić. Wszystkiego musisz dokonać sam<HESHE>, musisz podążać ścieżką, którą zdecydujesz się kroczyć. Twoja decyzja wiąże cię z twym losem. To jedno i to samo.~
@65   = ~Odpowiedź sama ci się objawi. Wszystko się stanie jasne w swoim czasie.~
@66   = ~Coś widzę...~
@67   = ~Czeka cię walka. Co dzień inna. Będziesz musiał<HESHE> stawić czoła wszystkiemu w pojedynkę: swym wrogom, przyjaciołom, przeznaczeniu, losowi innych, zachodowi słońca i nowemu świtowi. Czyż twe życie już tak nie wygląda? Częściowo tak. Jednak możesz walczyć, wciąż w twych rękach spoczywa siła, jaką dają ci twe decyzje. A więc walcz. Wciąż żyjesz, <CHARNAME>.~
@68   = ~(Głos czeka na to, co powiesz.)~
@69   = ~Możesz powstrzymać te obrazy, które pojawiają się w mych snach?~
@70   = ~Możesz mi powiedzieć, gdzie znajdę tego maga z moich snów?~
@71   = ~Wspominałeś o jakimś drzewie? O co ci chodziło?~
@72   = ~Możesz przewidzieć przyszłość i powiedzieć mi, co się wydarzy?~
@73   = ~Chciałbym zapytać cię o coś innego, Śnie. Mogę...?~ ~Chciałabym zapytać cię o coś innego, Śnie. Mogę...?~
@74   = ~Obserwuję i śpię. To wszystko, co robię.~
@75   = ~Czego doświadczyłem...~
@76   = ~Byłem dzieckiem, narodziłem się ze swoją stwórczynią. To ona dała mi życie, dała mi pierwsze obrazy. W pierwszą noc jej życia, gdy zasnęła, w jej umyśle pojawił się pierwszy obraz: obraz całkiem nowego świata, sen o jedynym świecie, jaki znała: ciele jej matki. Czyż to nie piękne? Oczywiście, że tak.~
@77   = ~Piłem z nią mleko jej matki, jadłem wraz z nią pierwszą zupkę, doświadczyłem wszystkiego tego, co ona. Niezupełnie w ten sam sposób. To było jednak trochę inne, te wszystkie rzeczy pojawiające się w jej umyśle. Wkrótce mogłem wszystko doskonale zrozumieć. Byliśmy jednością, a ja byłem jakby jej cieniem. Nie złym odbiciem, a raczej towarzyszem.~
@78   = ~Ale czy zawsze taka była?~
@79   = ~Pytałem o ciebie, a nie o kobietę.~ ~Pytałam o ciebie, a nie o kobietę.~
@80   = ~Co się wydarzyło potem?~
@81   = ~Byliśmy tacy sami. Byłem jej obrazem, odbiciem, podobizną.~
@82   = ~Była doprawdy radosną dziewczyną, ale jedna chwila w jej życiu wszystko zmieniła. Chciała ukryć tę zmianę, ale tego typu zdarzenie może spowodować ogromne rany w umyśle dziecka.~
@83   = ~Jej oboje rodzice zostali zagryzienie przez wilki. Ich ciała leżały w kałuży krwi, częściowo zjedzone, bez oczu, gołe kości przebijały tu i ówdzie. Zostali również częściowo rozćwiartowani. Co gorsze, to ona odkryła ciała. Od tej pory karmiono mnie smutkiem i łzami. Z niewinnego dziecka stała się ofiarą, ten widok ją zniszczył. Nie mogła tego znieść.~
@84   = ~To musiała być wielka tragedia. Czy zatem to zdarzenie ją zmieniło?~
@85   = ~A więc była słaba. Takie tragedie się zdarzają.~
@86   = ~Częściowo tak. Pojedynczy kolor może mieć wiele odcieni. Śmierć jej rodziców sprawiła, że poznałem dwa nowe cienie: głęboki smutek i rozpacz.~
@87   = ~Szeptała do samej siebie. Wyobrażała sobie ich śmierć. Myślała nawet, że powinna zginąć tamtego dnia razem ze swymi rodzicami. To zabrało część jej dzieciństwa. Może to była inicjacja? Może to dlatego wszystko okazało się koszmarem? Skoro w to wierzyła, to może stało się to prawdą. Jednak tą jej część mogę jeszcze zrozumieć. Największą zmianę miała jednak wciąż przed sobą.~
@88   = ~(Głos milczy przez chwilę, lecz po kilku sekundach kontynuuje.)~
@89   = ~To pewnie przypomina bardziej życiorys tej małej dziewczynki, ale musisz rozumieć, że wówczas nasze osoby stanowiły jedność. Wyobraź sobie dwie świece zapalone w tym samym momencie i pożarte przez ogień. Gdy zawieje wiatr, obie zgasną.~
@90   = ~To póki co koniec historii. Muszę odpocząć. Pójdę teraz spać. Potrzebuję tego...~
@91   = ~To nie tak. Była dzieckiem, które niczym nie zasłużyło na taki los. Chciałbym, aby jej rodzice nigdy nie umarli...~
@92   = ~Skoro tego nie rozumiesz, nie ma sensu teraz kontynuować. Pójdę teraz spać. Potrzebuję odpoczynku.~
@93   = ~Tak, nie wiesz co się stało z moją stwórczynią i ze mną po śmierci jej rodziców. Jej życie zmieniło się niemal pod każdym względem.~
@94   = ~Osobą, która miała się nią zaopiekować była przyjaciółka jej matki. Była adeptką magii. Zdała sobie sprawę, że w rękach mej pani tkwi wielki potencjał. Postanowiła nauczać ją sztuki magicznej, więc każdy jej dzień upływał na studiowaniu alchemii, czarów, czytaniu starożytnych run, tajemnej literatury i ksiąg zaklęć. To nie stanowiło dla niej większego problemu. Nawet to lubiła. Z każdą odrobiną wiedzy, ja również stawałem się mądrzejszy. Studiowała również starożytne mity i legendy, dzięki czemu jej sny stawały się barwniejsze.~
@95   = ~Więc to było jak umagicznienie własnych snów. Gdy czytała i uczyła się tych baśni, zmieniała cię. Ulepszała.~
@96   = ~W porządku, a teraz możesz przejść do rzeczy?~
@97   = ~Tak, dokładnie. Wtedy stałem się czymś więcej, niż zwykłym snem.~
@98   = ~Jej dni znów były radosne. Przyjaciółka jej matki znów ofiarowała jej dom, pożywienie, miejsce, w którym mogła ukryć się w zimne i dżdżyste dni. Czyż to nie wszystko, czego potrzebowało dziecko? Chyba tak.~
@99   = ~Pewnego dnia doszło do kolejnej tragedii. Dziecko znalazło stronę z pamiętnika. Nawet jej nie przeczytała, ale przyjaciółka jej matki bardzo się zdenerwowała. Krzyczała na nią. Powiedziała wręcz, że myliła się, że dziecko nie miało żadnego potencjału. Związała ją i zamknęła w ukryciu. Tej nocy, moja stwórczyni postanowiła uciec z domu.~
@100  = ~Udało jej się?~
@101  = ~Co się wydarzyło potem?~
@102  = ~W porządku, przejdź do rzeczy i miejmy już z głowy tę historyjkę. Powinniśmy ruszać.~
@103  = ~Spaliła linę magicznym zaklęciem i uciekła. Później dowiedziała się, że jej była opiekunka umarła. Znaleziono ją martwą, ale to nie było najważniejsze. Dziewczynka biegła przez noc... znów płakała... miała zranione serce. Kolejny koszmar.~
@104  = ~Weszła do lasu, biegnąc ile sił w nogach. Nie wiedziałem, co robi; od tego momentu moje wspomnienia są rozmazane. Niewiele pamiętam. Wszystko jest spowite mgłą, przez którą nie potrafię się przebić. To jak wpatrywać się w cienie. Próbowałem pomówić z mą stwórczynią za pomocą snów. Chciałem zrozumieć jej myśli, ale były tak chaotyczne, pełne rozpaczy, smutku i jakiegoś gniewu. Chciała, aby wszystko się zmieniło, nieważne w jaki sposób... to wszystko co wiem. Reszta została przede mną ukryta.~
@105  = ~Tak to było. Coś się we mnie przełamało. Poznałem zamęt, ciekawość i samotność.~
@106  = ~Uciekła. Płakała i zmieniła się, po wejściu do mrocznego lasu. Odkąd do niego wbiegła, niemal nie mogłem jej zrozumieć. Jej myśli zmieniły się, spowiła je mgła. Tamtej nocy, narodził się we mnie zamęt samotności. Wytworzyła coś na wzór bariery. Mogłem widzieć tylko cień świata, w którym żyła.~
@107  = ~Zacząłem tę historię, więc nie powinienem jej kończyć, póty nie dojdę do sedna. Nie łatwo jest zmierzyć się z czymś takim... z tymi duchami przeszłości.~
@108  = ~Mieszkała w lesie przez dłuższy okres czasu. Gdy miała osiemnaście lat, poznała szesnastoletniego chłopca. Wszedł do lasu i przez przypadek ich ścieżki się skrzyżowały. Dużo ze sobą rozmawiali, spędzali wspólnie czas. Wciąż był młodzikiem, ale całowali się i dotykali. Czuła się wtedy inaczej. Nie widziałem zbyt wyraźnie, gdyż byłem uwięziony wewnątrz niej, ale czułem różnicę. Nie widziałem, ale smakowałem tego, co ona; to coś, co nazywacie pożądaniem i... może miłość. Nie wiem. Ciężko to zdefiniować, zwłaszcza że nie jestem pewien, czy czułem kiedykolwiek coś takiego.~
@109  = ~Dzień albo dwa później, powiedział coś mej stwórczyni - powiedział, że czegoś jej brakowało, że czuł, że w środku czegoś jej brakuje. Nie wiem co się potem wydarzyło. Mogę tylko zgadywać, ale nie mam pewności. W tej chwili byłem uwięziony tak głęboko, że nie mogłem niczego widzieć, czuć, smakować ani słyszeć. Zostałem wrzucony w otchłań zapomnienia.~
@110  = ~Ale nie umarłeś wtedy. Mogę z tobą mówić, więc to oczywiste.~
@111  = ~Nie wiem co się stało mojej stwórczyni. Zmieniła się.~
@112  = ~Pewnej nocy obudziłem się. Otaczała mnie ciemność, wilgotne powietrze i dotkliwy ból wewnątrz mnie. Miałem ciało, lecz nie takie jak ty. Mogłem zmieniać swój kształt, mogłem stać się każdym snem, wyglądać jak wspomnienie lub marzenie mej stwórczyni. Gdy się rozejrzałem zdałem sobie sprawę, że porzucono mnie w jaskini. Dookoła było mnóstwo kryształów. Później okazało się, że to kopalnia w Śródcieniach.~
@113  = ~Gdy nikt mnie nie widział, odwiedziłem wieżę mej stwórczyni, ale nie zastałem jej. Wszystko było inne. Nie mogłem więcej spać, nie po tym, co się wydarzyło.~
@114  = ~A potem spotkałem ciebie. Nadeszły kolejne zmiany.~
@115  = ~Rozumiem. Dziękuję, że opowiedziałeś mi tę historię.~
@116  = ~Taa... chodźmy już.~
@117  = ~(Głos milczy.)~
@118  = ~Czy to ważne? Powinieneś wiedzieć co się stało, skoro twe myśli stanowią moją kryjówkę. Zdecydowałeś się mi pomóc. Ale co teraz? Zostanę z tobą na zawsze? Nie wiem. Nie, śmierć mej stwórczyni zakończy to raz na zawsze.~ ~Czy to ważne? Powinnaś wiedzieć co się stało, skoro twe myśli stanowią moją kryjówkę. Zdecydowałaś się mi pomóc. Ale co teraz? Zostanę z tobą na zawsze? Nie wiem. Nie, śmierć mej stwórczyni zakończy to raz na zawsze.~
@119  = ~A więc nie żałuję, że opowiedziałem ci swą historię. Chciałeś ją wysłuchać i to wystarczający powód. Innym powodem może być twa własna przeszłość.~ ~A więc nie żałuję, że opowiedziałem ci swą historię. Chciałaś ją wysłuchać i to wystarczający powód. Innym powodem może być twa własna przeszłość.~
@120  = ~Widziałeś me wspomnienia? Me sny?~
@121  = ~Cóż, musimy już iść. Chciałem tylko wiedzieć, czy żałujesz.~ ~Cóż, musimy już iść. Chciałam tylko wiedzieć, czy żałujesz.~
@122  = ~Tak. Widzę część twej przeszłości jak przez zasłonę, część wyraźnie jak przez lód. Widziałem mężczyznę, którego zabiłeś w świątyni pod miastem, widziałem człowieka, który cię wychował.~ ~Tak. Widzę część twej przeszłości jak przez zasłonę, część wyraźnie jak przez lód. Widziałem mężczyznę, którego zabiłaś w świątyni pod miastem, widziałem człowieka, który cię wychował.~
@123  = ~Miałeś trudną przeszłość, lecz nigdy nie porzuciłeś swych snów i marzeń. Jesteś inny od mej stwórczyni -- godzien byłeś wysłuchać mej opowieści -- ale jednak nie uważam swej stwórczyni za żałosną. Nie potrafię tak o niej myśleć. Zrodziła mnie. Nie każdy jest tak silny, aby stawić czoła losowi i swej przeszłości. Po opowiedzeniu ci mej historii muszę przyznać, że bardziej rozumiem swą stwórczynię.~ ~Miałaś trudną przeszłość, lecz nigdy nie porzuciłaś swych snów i marzeń. Jesteś inna od mej stwórczyni -- godna byłaś wysłuchać mej opowieści -- ale jednak nie uważam swej stwórczyni za żałosną. Nie potrafię tak o niej myśleć. Zrodziła mnie. Nie każdy jest tak silny, aby stawić czoła losowi i swej przeszłości. Po opowiedzeniu ci mej historii muszę przyznać, że bardziej rozumiem swą stwórczynię.~
@124  = ~Jej przeszłość była jak koszmar. Chciała uciec... żyć spokojnie, własnym życiem. Z godnością i nadzieją, zamiast poniżenia i łez.~
@125  = ~Wiesz, tacy są ludzie. Popełniają błędy, szukają szczęścia, i czasem nie dbają o inne rzeczy, które mogą stracić.~
@126  = ~Była słaba. Tacy są ludzie i to nigdy się nie zmieni. Żałosne stworzenia, które niczego nie rozumieją.~
@127  = ~A więc tak to jest być człowiekiem? Tak, życie jest kruche, każdy chce je przeżyć z uśmiechem, ale teraz rozumiem. Można stracić swój cel i wejść w kolejny koszmar.~
@128  = ~Chciałbym móc jeszcze raz pomówić z mą stwórczynią.~
@129  = ~Mówisz, jakby to cię nie dotyczyło. Nie ważne jakie jest twe dziedzictwo, kim byli twoi rodzice, skąd pochodzisz, prawa rządzące życiem nie zmieniają się. Tego nauczyłem się z naszych rozmów i z tego, co doświadczyłem będąc jednością z mą stwórczynią.~
@130  = ~Powinniśmy kontynuować twą podróż.~
@131  = ~(Głos milczy przez chwilę. Po kilku chwilach znów go słyszysz.) Powinniśmy zatem ruszać.~
@132  = ~Zasłużyłeś sobie na to, ale teraz nie mam ci nic więcej do dodania na temat mej przeszłości. Ta historia nie miała swego finału. Epilog wciąż przed nami, czy to będzie śmierć, czy nasze ponowne połączenie. Nikt nie wie co się wydarzy. Pozostała jedynie nadzieja, ale czasem to zbyt mało, by wymusić bieg wydarzeń.~ ~Zasłużyłaś sobie na to, ale teraz nie mam ci nic więcej do dodania na temat mej przeszłości. Ta historia nie miała swego finału. Epilog wciąż przed nami, czy to będzie śmierć, czy nasze ponowne połączenie. Nikt nie wie co się wydarzy. Pozostała jedynie nadzieja, ale czasem to zbyt mało, by wymusić bieg wydarzeń.~
@133  = ~Wolałbym to zachować dla siebie. Pokazałeś mi coś zupełnie innego, czego ona nie mogła, ale teraz wolałbym zamilknąć.~ ~Wolałbym to zachować dla siebie. Pokazałaś mi coś zupełnie innego, czego ona nie mogła, ale teraz wolałbym zamilknąć.~
@134  = ~Wracaj więc do swej rzeczywistości. (Po tych słowach słyszysz tylko ciszę.)~
