@0    = ~Ach, to ty. Widziałem twoje przybycie do Śródcieni. Jestem Krzepkie Serce i jestem drwalem. Nie miewamy zbyt wielu gości, więc wybacz mój szorstki ton. Potrzebujesz czegoś? Szczerze mówiąc nie mam nic do zaoferowania.~
@1    = ~Cóż, chciałem tylko lepiej poznać mieszkańców, to wszystko.~ ~Cóż, chciałam tylko lepiej poznać mieszkańców, to wszystko.~
@2    = ~Wyglądasz na zmartwionego. Coś się stało?~
@3    = ~Tylko się rozglądam. Możesz mi opowiedzieć coś o wiosce?~
@4    = ~Nieważne. Muszę iść. Możesz wracać do swoich obowiązków... jakiekolwiek one są.~
@5    = ~Dlaczego? Cóż, masz w tym pewnie swój interes. Nie musisz na to odpowiadać. Masz swe powody, a nawet jeśli nie, to dla mnie bez znaczenia.~
@6    = ~Mnie już znasz. Jestem prostym człowiekiem, który tyra aby mieć z czego żyć. Czy to nie wystarczy? Masz własne problemy, więc jeśli to wszystko, wolałbym skoncentrować sie na... ważniejszym sprawach, młodzieńcze.~ ~Mnie już znasz. Jestem prostym człowiekiem, który tyra aby mieć z czego żyć. Czy to nie wystarczy? Masz własne problemy, więc jeśli to wszystko, wolałbym skoncentrować sie na... ważniejszym sprawach, młoda damo.~
@7    = ~O jakich problemach mówisz? Może będę mógł pomóc.~ ~O jakich problemach mówisz? Może będę mogła pomóc.~
@8    = ~To wszystko. Cóż, wiem gdzie cię znaleźć, gdybym czegoś potrzebował<HESHE>. Żegnaj.~
@9    = ~Chciałbym się dowiedzieć czegoś więcej o mieszkańcach wioski. Proszę, opowiedz mi o Śródcieniach.~ ~Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o mieszkańcach wioski. Proszę, opowiedz mi o Śródcieniach.~
@10   = ~Jestem uczciwym człowiekiem, i lubię rozwiązywać swe problemy na własną rękę. Nie lubię zaprzątać innym głowy nieistotnymi sprawami.~
@11   = ~Ale nie mam nic do roboty. Pozwól mi sobie pomóc. Uczciwy człowiek powinienem mieć czasem czas dla siebie. Odpocznij, golnij sobie, albo skup się na czymś twórczym. W tym czasie ja mogę rozwiązać jeden z twych problemów.~
@12   = ~Rozumiem cię. Czasem mężczyzna musi wziąć sprawy w swoje ręce. Nie będę ci więcej zawracał<HESHE> tym głowy, ale czy mogę zapytać o coś innego?~
@13   = ~Nieważne. Muszę iść.~
@14   = ~Może masz rację. Muszę wyczyścić sztylet, cały jest umazany krwią dzika. Nie chcę, aby zardzewiał.~
@15   = ~Widzisz, w wyniku burzy, jaka przeszła tędy jakiś czas temu, straciłem wszystkie swe narzędzia. Część z nich udało mi się naprawić, ale nie mam topora, którym mógłbym rąbać drewno. Co więcej nie mogę pomówić o tym z Ewą, kowal. Jest wyjątkowo drażliwa. Wiesz... kobiety tak mają... od czasu do czasu. Pewnie rozumiesz.~
@16   = ~Więc przyniesiesz mi jakiś dobry topór? Dobry nie znaczy magiczny. Jestem zwykłym drwalem. Chcę tylko aby był w jednym kawałku.~
@17   = ~Cóż, mogę to zrobić. Poszukam dla ciebie topora, Krzepkie Serce.~
@18   = ~Myślałem, że masz poważniejszy problem... Nie będę marnował swego czasu na takie błahostki. Żegnaj.~ ~Myślałam, że masz poważniejszy problem... Nie będę marnowała swego czasu na takie błahostki. Żegnaj.~
@19   = ~Dziękuję. Poczekam tutaj.~
@20   = ~Pytaj.~
@21   = ~Możesz mi opowiedzieć coś o Śródcieniach?~
@22   = ~Och, już tak późno? Muszę iść. Żegnaj!~
@23   = ~Cóż, to niezbyt sprecyzowane pytanie. Co dokładnie chcesz wiedzieć?~
@24   = ~Ilu tu jest mieszkańców?~
@25   = ~Nie widziałem tego miejsca na żadnej mapie. To niezbyt stara wioska, prawda?~ ~Nie widziałam tego miejsca na żadnej mapie. To niezbyt stara wioska, prawda?~
@26   = ~Gdzie znajdę przywódcę?~
@27   = ~Gdzie mogę kupić zbroje i bronie?~
@28   = ~Cóż, wydaje mi się, że póki co nie mam pytań. Pora ruszać.~
@29   = ~Około dwudziestu siedmiu. Jesteśmy raczej małą społecznością; niektórzy opuścili wioskę, ale kilku też się wprowadziło... nigdy nie mieliśmy więcej niż czterdziestu mieszkańców, wliczając w to mnie.~
@30   = ~Mhm. To nie jest zbyt stara wioska, prawda?~
@31   = ~Gdzie znajdę przywódcę?~
@32   = ~Mogę kupić jakieś zbroje i bronie w tym miejscu?~
@33   = ~Pora już na mnie.~
@34   = ~Istnieje kilka lat. Trzy, może cztery. To miejsce nie jest na tyle ważne, aby znaleźć się na mapach. Co możemy zaoferować... mamy małą kopalnię, kilka drzew, i nie-taką-znowu-sławną panią kowal... to chyba wszystko.~
@35   = ~Nasz przywódca? Cóż, nie nazwałbym pana świtu Patryka dowódcą, ale dba o nas wszystkich. Znajdziesz go w małej wieży na zachód stąd.~
@36   = ~Pomów z Ewą, naszą kowal. Znajdziesz ją na północnym zachodzie wioski. Nie powinna być teraz zbyt zajęta, ale jest dość drażliwa, więc uważaj na nią.~
@37   = ~Zatem w porządku. Ja też muszę wracać do pracy. Powodzenia w podróżach.~
@38   = ~Ach, to znowu ty. Potrzebujesz czegoś?~
@39   = ~Mam dla ciebie topór, przyjacielu.~
@40   = ~Mam dla ciebie topór, przyjacielu. Kupiłem ci magiczny. Będzie ci lepiej służył.~ ~Mam dla ciebie topór, przyjacielu. Kupiłam ci magiczny. Będzie ci lepiej służył.~
@41   = ~Widzę siniaki na twej twarzy... Była tu Ewa? Cóż, prawdę mówiąc, powiedziałem jej, że cię zabiłem.~ ~Widzę siniaki na twej twarzy... Była tu Ewa? Cóż, prawdę mówiąc, powiedziałam jej, że cię zabiłam.~
@42   = ~Ach tak, masz go. Cóż, miałeś rację. Powinienem był się zgodzić. Ewa nie sprzedałaby mi topora, a nawet jeśli, musiałbym za niego zapłacić olbrzymie sumy. Dobrze ją znam. Kiedy jest na kogoś zła, doskonale wie, jak to okazać.~ ~Ach tak, masz go. Cóż, miałaś rację. Powinienem był się zgodzić. Ewa nie sprzedałaby mi topora, a nawet jeśli, musiałbym za niego zapłacić olbrzymie sumy. Dobrze ją znam. Kiedy jest na kogoś zła, doskonale wie, jak to okazać.~
@43   = ~Nie mam pojęcia, jak cię wynagrodzić. Nie jestem bogaty, i nie mogą dać ci drewna. To byłoby niedorzeczne.~
@44   = ~Daj mi pieniądze. To wystarczy.~
@45   = ~Nie potrzebuję żadnej nagrody. Rad jestem, że mogłem pomóc tak zacnemu człowiekowi.~ ~Nie potrzebuję żadnej nagrody. Rada jestem, że mogłam pomóc tak zacnemu człowiekowi.~
@46   = ~Ach, to nic. Powiedzmy, że to prezent.~
@47   = ~Naprawdę? To znakomicie! Cóż, miałeś rację. Powinienem był się zgodzić. Ewa nie sprzedałaby mi topora, a nawet jeśli, musiałbym za niego zapłacić olbrzymie sumy. Dobrze ją znam. Kiedy jest na kogoś zła, doskonale wie, jak to okazać.~ ~Naprawdę? To znakomicie! Cóż, miałaś rację. Powinienem był się zgodzić. Ewa nie sprzedałaby mi topora, a nawet jeśli, musiałbym za niego zapłacić olbrzymie sumy. Dobrze ją znam. Kiedy jest na kogoś zła, doskonale wie, jak to okazać.~ 
@48   = ~Nie mam pojęcia, jak cię wynagrodzić. Nie jestem bogaty, i nie mogą dać ci drewna. To byłoby niedorzeczne. (wydaje się zakłopotany)~
@49   = ~Mogę dać ci tylko te sto sztuk złota. Przykro mi, ale to wszystko.~
@50   = ~Dobrze, zatem. Daj mi te pieniądze. Muszę iść.~
@51   = ~Rozmyśliłem się. Przyjmij ten topór jako prezent.~ ~Rozmyśliłam się. Przyjmij ten topór jako prezent.~
@52   = ~Masz, weź je. Muszę wracać do pracy. Pewnie się jeszcze spotkamy.~
@53   = ~Dziękuję. Jesteś bardzo hojny, mój przyjacielu. Naprawdę mnie ocaliłeś. Zabrałoby mi miesiąc czasu przekonywanie Ewy, aby sprzedała mi topór po standardowej cenie. Nie powiem złego słowa o tobie.~ ~Dziękuję. Jesteś bardzo hojna, moja przyjaciółko. Naprawdę mnie ocaliłaś. Zabrałoby mi miesiąc czasu przekonywanie Ewy, aby sprzedała mi topór po standardowej cenie. Nie powiem złego słowa o tobie.~
@54   = ~Tak, tak to wyglądało... Wpadła w furię, jednak... muszę przyznać, że nie jest wcale taka zła... Wiesz, od wielu lat panowało między nami pewne nieporozumienie. Myślała, że widuję się z nią od czasu do czasu tylko po to, aby się z nią przespać. To nieprawda. Po prostu... taka już jest, ale myślę, że się zmieni.~
@55   = ~Pewnie czeka nas nowy początek. Dziękuję. Jeśli chcesz widzieć się z Ewą, pewnie jest już u siebie.~
