/////////Jaheira

@0 = ~Muszę przyznać, że jestem zaskoczona. Zna Goriona dłużej niż ja. Kto by przypuszczał, że za młody był z niego taki urwis? (Nagle Jaheira patrzy na ciebie i wyraz jej twarzy ulega zmianie.) Ja... przepraszam. Pewnie cię zasmuciłam. Nie mogłeś wiedzieć, że przypomni ci o Gorionie.~ ~Muszę przyznać, że jestem zaskoczona. Zna Goriona dłużej niż ja. Kto by przypuszczał, że za młody był z niego taki urwis? (Nagle Jaheira patrzy na ciebie i wyraz jej twarzy ulega zmianie.) Ja... przepraszam. Pewnie cię zasmuciłam. Nie mogłaś wiedzieć, że przypomni ci o Gorionie.~
@1 = ~W porządku. Gorion zginął, lecz wciąż o nim pamiętam. Nie sprawia mi bólu wysłuchiwanie tego typu rzeczy o kimś, za kim tęsknię. Wygląda na to, że byliśmy bardzo do siebie podobni.~
@2 = ~Dziękuję, Jaheiro. Ja... Trochę mnie to zaskoczyło, lecz już wszystko w porządku.~
@3 = ~Ba! Naprawdę uważasz, że to ma znaczenie? Odpuść sobie. Co dzień ludzie rodzą się i umierają. Gorion należy do przeszłości... to wszystko. Możemy ruszać dalej?~
@4 = ~Rozumiem i przyznaję, że masz rację. Jesteś znacznie mądrzejszy niż wtedy, gdy spotkaliśmy się w gospodzie Pod Pomocną Dłonią.~
@5 = ~(Jaheira uśmiecha się.) Wiesz, jesteś tą samą osobą, którą spotkałam w gospodzie Pod Pomocną Dłonią. Wciąż się o ciebie martwię.~
@6 = ~Ta kobieta znów przywołała me wspomnienia. Mam nadzieję, że na starość będę taka jak ona. Mam nadzieję, że będę pamiętała, kim jestem. Co istotniejsze, mam nadzieję, że będę pamiętała Khalida.~
@7 = ~Pewnie uważasz, że już o nim zapomniałam, ale to nieprawda. Pamiętam nasze rozmowy, gdy się spotkaliśmy, to, jak się jąkał. Szczerze mówiąc, lubiłam to. Wydawał się dzięki temu taki zabawny... w pozytywny sposób. Zabawny i miły. Powinieneś był zobaczyć go, gdy próbował mi powiedzieć ile dla niego znaczę. Był tak zdenerwowany, że ledwie udało mu się sklecić zdanie.~ ~Pewnie uważasz, że już o nim zapomniałam, ale to nieprawda. Pamiętam nasze rozmowy, gdy się spotkaliśmy, to, jak się jąkał. Szczerze mówiąc, lubiłam to. Wydawał się dzięki temu taki zabawny... w pozytywny sposób. Zabawny i miły. Powinnaś była zobaczyć go, gdy próbował mi powiedzieć ile dla niego znaczę. Był tak zdenerwowany, że ledwie udało mu się sklecić zdanie.~
@8 = ~Nigdy nie myślałem, że zapomniałaś o Khalidzie, Jaheiro. Tak samo jest z Gorionem i ze mną. W końcu to on się mną opiekował.~
@9 = ~Daj mi spokój, dobrze? Naprawdę sądzisz, że interesują mnie opowieści o biednej druidce zakochanej w jąkającym się wojowniku?~
@10 = ~Dobrze wiedzieć, że wciąż masz w sercu te wspomnienia, <CHARNAME>. Tak powinno być.~
@11 = ~Ale dość gadania. Powinniśmy ruszać nim zapuścimy korzenie w tym miejscu i ptaki uwiną gniazda w naszych włosach. Ruszajmy.~
@12 = ~Widzę, że brak ci cierpliwości. Jeśli chcesz, aby relacje między nami wyglądały w ten sposób, tak będzie. Powinniśmy ruszać w drogę.~

/////////Dalis

@13 = ~Ach, mój kruku, podążanie za tobą to jak odkrywanie najgłębszych otchłani koszmaru. Raczyłem sądzić, iż Sigil pozostanie na szczycie listy godnych uwagi miejsc, ale widzę, że planujesz pokazać mi i inne osobliwe miejsca.~
@14 = ~To ani czas ani *miejsce* na tego typu rozmowy, Haer'dalisie. Musimy się stąd wydostać.~
@15 = ~Cóż, bez tego nasze podróże byłyby nieciekawe. Czyż możliwość odkrywania takich miejsc jak to nie czyni naszych podróży znacznie bardziej interesującymi, drogi bardzie?~
@16 = ~Jeśli mogę być szczery, to niespecjalnie mi się tu podoba.~ ~Jeśli mogę być szczera, to niespecjalnie mi się tu podoba.~
@17 = ~Ach, powinieneś wiedzieć, że piękne widoki to nie wszystko. Poszukiwanie przygód bez towarzyszących im rozmów to jak ptak pozbawiony skrzydeł, ale jeśli ci spieszno, podążę za tobą. Ty tu dowodzisz.~ ~Ach, powinnaś wiedzieć, że piękne widoki to nie wszystko. Poszukiwanie przygód bez towarzyszących im rozmów to jak ptak pozbawiony skrzydeł, ale jeśli ci spieszno, podążę za tobą. Ty tu dowodzisz.~
@18 = ~Drogi bardzie? Zdajesz się być w dobrym nastroju. To ci służy. Małe wioski i odkrywanie ich sekretów i tajemnic... dla ciebie to jak lód na pustyni, prawda? Muszę przyznać, że ja również jestem z tego powodu rad.~
@19 = ~Doprawdy? Ach, ależ to najbardziej oczywiste uczucie, jakie może żywić pielgrzym podróżujący poza swój kraj. Choć przyznaję, ma to swe zalety. Nie złapiesz choroby wenerycznej od sigilijskich kurtyzan, i nie trzeba użerać się z tymi Grabarzami czy Łaskobójcami. Uwierz mi na słowo, to kolejna znakomita zaleta naszej sytuacji.~
@20 = ~Ach, jak mamy walczyć z sennymi istotami? Powinniśmy zaufać Przeznaczeniu czy rzutowi monetą, mój kruku?~
@21 = ~Podoba mi się ten pomysł z monetą! Pożycz mi jedną i rzucajmy!~
@22 = ~Zobaczymy. To zależy w jaki sposób nas zaatakują.~
@23 = ~Och, zamilcz. Musimy ruszać, Haer'dalisie. Nie mamy czasu na tego typy rozmowy!~
@24 = ~Masz rację! Zobaczmy, co te ostroszponiaste ptaszyska mają nam do pokazania!~
@25 = ~Ach, w porządku... pod warunkiem, że mi ją odasz. Tego typu gra uczyni naszą walkę jeszcze bardziej interesującą. Orzeł to magia a reszka to siła naszych mięśni. (Haer'dalis podrzuca monetę w powietrze.)~
@26 = ~Orzeł! Przygotujmy zaklęcia i zapewnijmy naszym nieprzyjaciołom wspaniałe przedstawienie pełne błysku i płonących ogni!~
@27 = ~Hmm, widzę, że wypadła reszka. Przygotujmy nasze bronie i ciała; to będzie prawdziwy danse macabre. Gdybym tylko miał odpowiedni okrzyk bojowy na pod orędziu.~

/////////Yoshimo

@28 = ~Nie bacząc na to, gdzie się udamy, mój przyjacielu, znajdzie się jakiś biedak. Widzisz tego chłopaka w pobliżu chaty z drewna i siana? Przypomina mi kogoś, kogo spotkałem w swym rodzinnym Kara-tur. Oshiyo, tak się zwał ów chłopak.~ ~Nie bacząc na to, gdzie się udamy, moja przyjaciółko, znajdzie się jakiś biedak. Widzisz tego chłopaka w pobliżu chaty z drewna i siana? Przypomina mi kogoś, kogo spotkałem w swym rodzinnym Kara-tur. Oshiyo, tak się zwał ów chłopak.~
@29 = ~Kim on był?~
@30 = ~Nie mamy czasu na twe opowieści, Yoshimo. Musimy ruszać.~
@31 = ~To młody chłopak, porzucony przez rodzinę. Był nieco starszy od tego, miał być może piętnaście lat. Mieszkał niedaleko wioski, przy wodospadzie. Zdecydował sam się szkolić.~
@32 = ~Pracował przez rok ze sprzedawcą ryb. Paskudna robota, ale wiedział, że nie da rady znaleźć innej. Sprzedawca zdał się go lubić, więc chłopak czasem dostał jakąś rybę. Po roku wreszcie kupił katanę. Wydał całe złoto, co do sztuki, ale dzięki temu mógł ćwiczyć z prawdziwym mieczem dobrej jakości. Ponieważ większość mieszkańców wioski znała chłopca, kowal przyłożył się, aby wykuć jak najlepszą broń.~
@33 = ~Spotkałem go przypadkowo, gdy udałem się na targowisko. Jego pracodawca opowiedział mi jego historię, i zaskoczyła mnie jego silna wola, poczucie godności i dyscyplina. Nawet wielki Yoshimo nie dorastał do pięt Oshiyo w jego wieku. Obserwowałem go przez jakiś czas, gdyż nie mogłem uwierzyć, że jest tak silny. A jednak wszystko co o nim słyszałem okazało się prawdą.~
@34 = ~Któregoś dnia postanowiłem pomóc mu w treningu. Trenowaliśmy, rozmawialiśmy, pokazałem mu jak zastawiać sidła. U kresu dnia dałem mu mały kielich mocnego ryżowego wina. Miał wtedy szesnaście lat i pewien byłem, że ciekawił go jego smak. Nie myśl, że go upiłem; to był tylko jeden kielich! Ale Oshiyo był dla mnie jak brat.~
@35 = ~Co się z nim stało?~
@36 = ~Rozumiem. Jednakże musimy iść.~
@37 = ~Nie wiem. Wkrótce musiałem wyjechać. Zostawiłem trochę złota sprzedawcy ryb i poleciłem, by miał oko na Oshiyo. Mam nadzieję, że osiągnął swój cel i został awanturnikiem. Wiem, że być może już nigdy go nie spotkam. Pewnie podróżuje przez nasz rodzinny kraj.~
@38 = ~Powinniśmy ruszać, mój przyjacielu. Pomówmy z chłopakiem przy chatce. Może potrzeba mu monety lub dwóch.~
@39 = ~Nie jesteś w nastroju do rozmów, tak? Rozumiem. Ruszajmy zatem.~

////////Cernd

@40 = ~Nie podoba mi się tu, jeśli mam być szczery. Wyczuwam w powietrzu coś nienaturalnego. Wielka Matka dzieli to miejsce z jakąś inną siłą, i czuję się tu jak ryba wyrzucona na brzeg.~
@41 = ~Tia, jasne. Dla takich druidów jak ty niemal wszystko jest "nienaturalne". 'Och, ta ciemność jest tak ciemna i nienaturalna.' Zamknij jadaczkę, dobrze?~
@42 = ~Zgadzam się. Coś się kryje za tym wszystkim. Coś znacznie mniej przyjemnego niż w wiosce nad nami. Powinniśmy na siebie uważać.~
@43 = ~Dziękuję. Zachowamy ostrożność w tych jaskiniach.~
@44 = ~Tak powinniśmy zrobić. To miejsce różni się od Gaju druidów jak jastrząb od zająca. Jest zbyt cicho. Powinniśmy uważać, w przeciwnym razie ta kopalnia stanie się naszym grobowcem.~
@45 = ~(Cernd milknie. Rozgląda się, jakby szukał niebezpieczeństwa czającego się za każdą skałą i kryształem.)~
@46 = ~Chciałem cię tylko ostrzec. Wszystko dzieje się zależnie od cykli Natury, ale wątpię czy to nasz czas.~

////////Edwin

@47 = ~Kolejna wieża maga! Czy te małpoludy bawiące się magią myślą, że posiadanie wieży jest dowodem na bycie magiem?! Od ich głupoty dostaję migreny... wieża tu, wieża tam, i te *idiotyczne* nazwy! Wieża ciemności, Samotna Wieża, Wieża porzuconej duszy. Ba! (Tak jak większość dowódców) ci 'wielcy' magowie nie mają gustu!~
@48 = ~Możemy wreszcie ruszać? To miejsce irytuje mnie niemal tak samo, jak ty.~

////////Valygar

@49 = ~Rad jestem, że spieszysz pomocą nawet w najdrobniejszych sprawach, <CHARNAME>. Przyniesienie drwalowi nowego narzędzia nie przyniesie ci splendoru ani złota, a jednak pomagasz. Jestem po wrażeniem, a nieczęsto mi się to zdarza.~
@50 = ~Złoto i splendor nie są mym celem. Pragnę jedynie cichego, spokojnego życia, Valygar.~
@51 = ~Dlaczego na Dziewięć piekieł marnujesz mój czas na tego typu brednie? Musimy ruszać, więc zamilcz.~
@52 = ~Jeśli mówisz prawdę, to podobnie myślimy. Ucieczka przez sidłami Zakapturzonych Czarodziejów i walka ze zdradliwymi magami ostatnio zdominowały me życie, ale wszystko było... prostsze... kiedyś. Czasem radowałem się tocząc spokojny żywot w mej chacie na Wzgórzach Umar. Lubiłem to miejsce.~
@53 = ~Skąd u ciebie takie pragnienie?~
@54 = ~Kiedy mieszkałem w Candlekeep zwykłem pomagać ludziom w bieżących problemach, jak zabijanie szczurów czy przekazywanie wiadomości. Mój przybrany ojciec, Gorion, powiedział mi, że w ten sposób ludzie żyją w harmonii.~ ~Kiedy mieszkałam w Candlekeep zwykłam pomagać ludziom w bieżących problemach, jak zabijanie szczurów czy przekazywanie wiadomości. Mój przybrany ojciec, Gorion, powiedział mi, że w ten sposób ludzie żyją w harmonii.~
@55 = ~Po prostu czuję, że tak powinno być. Zawsze słuchałem swego instynktu. Mówi mi, co powinienem zrobić, a czego nie, i ufam mu.~ ~Po prostu czuję, że tak powinno być. Zawsze słuchałam swego instynktu. Mówi mi, co powinnam zrobić, a czego nie, i ufam mu.~
@56 = ~Nie wiem, i co ważniejsze, nie sądzę, aby to miało jakiekolwiek znaczenie.~
@57 = ~Rozumiem.~
@58 = ~Szczerze mówiąc, to interesujące. Wiara w siebie samego może być ważna.~ ~Szczerze mówiąc, to interesujące. Wiara w samą siebie może być ważna.~
@59 = ~(Valygar przytakuje.) Masz rację. Nie powinienem zawracać ci głowy.~
@60 = ~Nauczyłem się słuchać swego wewnętrznego głosu jakiś czas temu. Gdy zaczynałem trenować z łukiem potrzebowałem koncentracji i musiałem nauczyć się wyciszać. To nie wystarczyło. Musiałem poczuć, w którym momencie uwolnić strzałę, by zrozumieć w porę, jaki mam wpływ na jej lot.~
@61 = ~Mogę powiedzieć, że spokój i cisza stały się mymi nauczycielami.~
@62 = ~Dlaczego mi o tym mówisz, Valygarze?~
@63 = ~Rozumiem, ale musimy już ruszać.~
@64 = ~W porządku, a teraz przestań mnie nagabywać. Musimy ruszać.~
@65 = ~Chciałem to wyjaśnić. Teraz powinniśmy ruszać w drogę.~
@66 = ~Prowadź zatem. Podążę za tobą.~
@67 = ~(Valygar nie odpowiada.)~

///////////Imoen

@68 = ~Hej, może nie powinnam pytać o to, kogo twa ofiara przywróciła do życia. Nie żebym się z tym nie zgadzała, ale to wielka sprawa. Powiesz mi?~
@69 = ~To Barbara, kobieta, którą spotkałem w wiosce Śródcienie. Była dla mnie bardzo miła. Zmarła jakiś czas temu, ale pomyślałem, że zasługuje na to, aby żyć.~ ~To Barbara, kobieta, którą spotkałam w wiosce Śródcienie. Była dla mnie bardzo miła. Zmarła jakiś czas temu, ale pomyślałam, że zasługuje na to, aby żyć.~
@70 = ~To nie twój interes, Imoen. Nie mam ochoty na rozmowy z nikim. Powinniśmy się stąd wydostać.~
@71 = ~Jeśli jest miła i chciałeś ją przywrócić do życia, to świetnie! Mam tylko nadzieję, że to cię nie bolało.~ ~Jeśli jest miła i chciałaś ją przywrócić do życia, to świetnie! Mam tylko nadzieję, że to cię nie bolało.~
@72 = ~Fajnie, że spotykasz miłych ludzi na szlaku. Szkoda, że nie mogłam jej spotkać, ale jeśli życzenia się spełniają, to pewnie jeszcze na nią wpadniemy! Ale hej, nie powinniśmy ruszać? Jest trochę zimno, a stanie w miejscu wcale nie pomaga.~
@73 = ~No dalej. Im prędzej tu skończymy, tym szybciej będziemy mogli sprawdzić czy u Barbary wszystko w porządku.~
@74 = ~Szkoda, ale masz rację. Może powinniśmy pomyśleć jak się stąd wynieść, a potem będziemy mogli pogadać.~ ~Szkoda, ale masz rację. Może powinniśmy pomyśleć jak się stąd wynieść, a potem będziemy mogły pogadać.~
