@0    = ~Kto tam? Nikogo nie zapraszałam... Ach... nowa twarz. Kim jesteś, dobry panie?~ ~Kto tam? Nikogo nie zapraszałam... Ach... nowa twarz. Kim jesteś, dobra pani?~
@1    = ~Nazywam się <CHARNAME> i rad jestem mogąc cię poznać. Spacerowałem i... cóż, postanowiłem sprawdzić, kto mieszka w tym domu. Ale teraz jak nad tym myślę, to chyba nie jest zbyt powszechni zwyczaj w tej okolicy...~ ~Nazywam się <CHARNAME> i rada jestem mogąc cię poznać. Spacerowałam i... cóż, postanowiłam sprawdzić, kto mieszka w tym domu. Ale teraz jak nad tym myślę, to chyba nie jest zbyt powszechni zwyczaj w tej okolicy...~
@2    = ~Jestem nowy w wiosce. Nazywam się <CHARNAME>. Tam skąd pochodzę jest zwyczaj odwiedzania każdego domu w wiosce i mówienia 'cześć'. A więc... cześć!~ ~Jestem nowa w wiosce. Nazywam się <CHARNAME>. Tam skąd pochodzę jest zwyczaj odwiedzania każdego domu w wiosce i mówienia 'cześć'. A więc... cześć!~
@3    = ~Zamknij się, stara jędzo!~
@4    = ~Och, nieważne! Pomimo tego, że wtargnąłeś do mego domu bez zaproszenia, wydaje mi się, że miłe z ciebie dziecko.~ ~Och, nieważne! Pomimo tego, że wtargnęłaś do mego domu bez zaproszenia, wydaje mi się, że miłe z ciebie dziecko.~
@5    = ~(Stara kobieta śmieje się uprzejmie.) Zatem cześć i tobie! Cóż, to interesujący zwyczaj, i muszę przyznać, że wydaje mi się całkiem słuszny.~
@6    = ~Me oczy nie są równie bystre jak dziesięć lat temu, a nawet wówczas nie były zbyt bystre. Nie rozmawiałam z nikim od tygodnia. Powinnam w ogóle zwracać się do ciebie jak do dziecka? Ile masz lat?~
@7    = ~Dwadzieścia jeden, proszę pani.~
@8    = ~Nie jestem dzieckiem, lecz dorosłym mężczyzną.~ ~Nie jestem dzieckiem, lecz dorosłą kobietą.~
@9    = ~Lubię gdy tak do mnie mówisz, pani, więc powiedzmy, że wciąż jestem dzieckiem. Prawdę mówiąc to niewiele odbiega od prawdy, ale... ach, to nieważne.~
@10   = ~Och, zamknij się!~
@11   = ~O rety, jesteś dorosłym mężczyzną. (Uśmiecha się.) Wybacz, po prostu... pewnie rozumiesz... Starzy ludzie różnią się od młodzików. Me oczy nie są już tak bystre jak niegdyś, ale rada jestem, że wciąż żyję, ślepa czy nie.~ ~O rety, jesteś dorosłą kobietą. (Uśmiecha się.) Wybacz, po prostu... pewnie rozumiesz... Starzy ludzie różnią się od młodzików. Me oczy nie są już tak bystre jak niegdyś, ale rada jestem, że wciąż żyję, ślepa czy nie.~
@12   = ~Och, rozumiem. Wybacz proszę, jeśli cię uraziłam. Cóż, teraz gdy się lepiej tobie przyjrzałam widzę żeś doprawdy nie dziecko.~
@13   = ~Och, to słodkie, moje dziecko! Po twym głosie słyszę jednak żeś starszy niż myślałam, jednak okazałeś wielką wyrozumiałość dla starej kobiety traktującej cię jak dziecko. Dziękuję.~ ~Och, to słodkie, moje dziecko! Po twym głosie słyszę jednak żeś starsza niż myślałam, jednak okazałaś wielką wyrozumiałość dla starej kobiety traktującej cię jak dziecko. Dziękuję.~
@14   = ~To nieważne ile masz lat. Tak się cieszę, że ktoś przyszedł mnie odwiedzić. Jestem o wiele starsza niż większość ludzi w wiosce; mając własne życia, dzieci, kochanków... nie mają czasu na kogoś takiego jak ja. Nie chcę abyś odniósł wrażenie, że ich obwiniam; tak nie jest! Cieszę się, że mają własne rodziny i życie.~ ~To nieważne ile masz lat. Tak się cieszę, że ktoś przyszedł mnie odwiedzić. Jestem o wiele starsza niż większość ludzi w wiosce; mając własne życia, dzieci, kochanków... nie mają czasu na kogoś takiego jak ja. Nie chcę abyś odniosła wrażenie, że ich obwiniam; tak nie jest! Cieszę się, że mają własne rodziny i życie.~
@15   = ~Och, ale gdzie moje maniery? Nazywam się Barbara, ale większość mieszkańców wioski nazywa mnie po prostu 'Babcia Barbara' albo 'Babcia Bunny'.~
@16   = ~(Gdy twe oczy przyzwyczajają się do przyćmionego światła w pomieszczeniu, widzisz twarz Barbary. Ma zmarszczki dookoła oczu i ust, suchą skórę, małe uśmiechnięte usta i ciepłe, brązowe oczy, z których promieniuje życzliwość.)~
@17   = ~Coś nie tak, <CHARNAME>?~
@18   = ~Skądże! Ja tylko... myślałem! Jestem bardzo rad mogąc cię poznać, Babciu!~ ~Skądże! Ja tylko... myślałam! Jestem bardzo rad mogąc cię poznać, Babciu!~
@19   = ~Ale jesteś nudna! Nie dziwię się, że nikt cię nie chce odwiedzać, stara jędzo!~
@20   = ~Wszystko w porządku, Barbaro.~
@21   = ~Mogę zapytać co sprowadza cię do Śródcieni? Takie staruszki jak ja są niezwykle ciekawskie! (Jej oczy lśnią, gdy wyczekuje twej odpowiedzi.)~
@22   = ~Usłyszałem niedawno o Śródcieniach, i było to na tyle intrygujące, że postanowiłem zobaczyć je na własne oczy. Mam szczególną słabość do małych wiosek.~ ~Usłyszałam niedawno o Śródcieniach, i było to na tyle intrygujące, że postanowiłam zobaczyć je na własne oczy. Mam szczególną słabość do małych wiosek.~
@23   = ~Szczerze mówiąc, nie wiem. To chyba ślepy los mnie tu sprowadził.~
@24   = ~Pomyślałem sobie, że znajdę tu jakąś pracę, albo zadanie do wykonania. Jestem poszukiwaczem przygód.~ ~Pomyślałam sobie, że znajdę tu jakąś pracę, albo zadanie do wykonania. Jestem poszukiwaczką przygód.~
@25   = ~Mam nadzieję znaleźć skarb, albo jakiś dawny, zapomniany artefakt.~
@26   = ~Przybyłem tu, bo lubię spotykać nowych ludzi.~ ~Przybyłam tu, bo lubię spotykać nowych ludzi.~
@27   = ~To nie twoja sprawa, stary śmierdzący mykonidzie.~
@28   = ~Och, wiem co masz na myśli, <CHARNAME>. Gdy byłam w twoim wieku, również lubiłam odwiedzać takie miejsca, jak to. Uwielbiałam słuchać nowych opowieści i spotykać nowych ludzi... Och, tęsknię do tych czasów! Ale starość wcale nie jest taka zła...~
@29   = ~Pewnie nie jestem już tak silna i zwinna jak niegdyś bywało, ale mam teraz mnóstwo wolnego czasu. Jeśli naprawdę będę potrzebowała pomocy, wiem, że dzieci ze Śródcieni pomogą mi. Jednakże staram się radzić sobie sama z tak wieloma rzeczami, jak zdołam. Nie chcę narzucać się tym roześmianym dzieciaczkom. Wolę, aby bawiły się wspólnie i cieszyły się radościami, zarezerwowanymi tylko dla dzieci.~
@30   = ~Och, życie to jeden wielki zbieg okoliczności, nie uważasz? Och, ale to właśnie dlatego rada jestem, że wciąż oddycham i mogę się nim rozkoszować. Uwielbiam niespodzianki, a ty jesteś jedną z nich! Życie jest jak pudełko czekoladek: nigdy nie wiesz, co znajdziesz w środku! Wisienkę, truskawkę, a nawet... nawet whiskey! (Uśmiecha się i mruga do ciebie.)~
@31   = ~Uważasz, że spodziewałam się wizyty kogoś takiego jak ty? Nigdy, a o to stoisz przede mną... cóż za miła niespodzianka!~
@32   = ~Poszukiwacz przygód? Jesteś taki młody, a już wędrujesz przez świat i walczysz?~ ~Poszukiwaczka przygód? Jesteś taka młody, a już wędrujesz przez świat i walczysz?~
@33   = ~Cóż, sama nie wiem dlaczego pytam. Byłam taka sama! Szukałam przygód przez jakiś czas lecz potem zdałam sobie sprawę, że to nie dla mnie... jednak w ten sposób spotkałam swego męża, dlatego niczego nie żałuję. Ale teraz nie żyje, a ja mieszkam tutaj sama. Takie jest życie: starcy umierają, dzieci się rodzą, życie byłoby nudne, gdyby było inaczej!~
@34   = ~W Śródcieniach? Cóż, nie sądzę, moje dziecko, ale mogę się mylić. Jeśli szukasz dobrej jakości zbroi, pomów z Ewą. Być może będzie miała jakiś magiczny miecz albo coś w tym stylu... Nie wiem. Jestem za stara na takie rzeczy, więc jej nie pytałam.~
@35   = ~Jedyne o co ją kiedykolwiek prosiłam, to pomoc przy pękniętej patelni, i pomogła mi błyskawicznie! Ta dziewczyna zawsze była dla mnie taka miła!~
@36   = ~Ach, a więc masz duszę wędrowca! Może w przyszłości napiszesz książkę, albo po prostu opowiesz swych dzieciom o odwiedzonych miejscach. Twe podróże uczyniły cię mądrzejszą osobą. Wiele dowiesz się o tym świecie.~
@37   = ~Być może dzięki tobie niektórzy usłyszą o Śródcieniach. Hehe, to bez znaczenia. Lubimy naszą wioskę taką, jaką jest. Mam nadzieję, że ty również ją polubisz.~
@38   = ~Proszę, wybacz mi, ale jestem teraz potwornie zmęczona i muszę coś zjeść. Odwiedzisz mnie później?~
@39   = ~Oczywiście, Babciu!~
@40   = ~Tak.~
@41   = ~Nie. Mam nadzieję, że wkrótce kopniesz w kalendarz, stara jędzo.~
@42   = ~Przykro mi, ale nie. Mam inne rzeczy na głowie. Dzieci ze Śródcieni na pewno złożą ci wizytę, Barbaro.~
@43   = ~To miłe z twej strony! Zatem pomówimy później! Przygotuję dla nas herbatę!~
@44   = ~Rozumiem. Uważaj na szlaku, <CHARNAME>!~
@45   = ~Pomyliłam się co do ciebie. Wynoś się z mojego domu, gówniarzu! Ktoś cię musi nauczyć manier!~ ~Pomyliłam się co do ciebie. Wynoś się z mojego domu, gówniaro! Ktoś cię musi nauczyć manier!~
@46   = ~Ach, to znowu ty! Wejdź, wejdź! Nie bądź taki nieśmiały. Obiecałam ci herbatę. Zaparzę herbatę z malin i liści mięty! Te lasy czasem bywają chłodne, ale moja herbata cię rozgrzeje.~ ~Ach, to znowu ty! Wejdź, wejdź! Nie bądź taka nieśmiała. Obiecałam ci herbatę. Zaparzę herbatę z malin i liści mięty! Te lasy czasem bywają chłodne, ale moja herbata cię rozgrzeje.~
@47   = ~Dziękuję, Barbaro. Jesteś bardzo miła.~
@48   = ~Nie, dziękuję. Nie chcę herbaty. Byłbym wdzięczny za trochę wody.~ ~Nie, dziękuję. Nie chcę herbaty. Byłabym wdzięczna za trochę wody.~
@49   = ~O cholera... To ten dom. Nie znoszę cię, stara jędzo. Już mnie tu nie ma!~
@50   = ~Cała przyjemność po mojej stronie! (Babcia bierze mały czajniczek stojący na rozpalonych węglach. Od czasu do czasu w powietrze strzela pojedyncza iskra. Niebawem czujesz aromat herbaty wypełniający cały dom. Babcia Bunny wraca z glinianym kubkiem, z którego unosi się gorąca para.)~
@51   = ~Proszę. Ogrzej swe ręce i ciało, dziecko. Mam nadzieję, że się nie przeziębisz. Herbata powinna pomóc.~
@52   = ~Chcesz tylko zimną wodę? Cóż, jak sobie życzysz, dziecko. Ach, pewnie się spieszyłeś i chcesz czegoś chłodniejszego niż herbata. Poczekaj chwilę, a przyniosę ci kubek zimnej wody ze studni. (Kilka chwil później Babcia powoli powraca do małego stolika z dzbankiem pełnym przeźroczystej cieczy i wlewa ją do glinianego kubka.)~ ~Chcesz tylko zimną wodę? Cóż, jak sobie życzysz, dziecko. Ach, pewnie się spieszyłaś i chcesz czegoś chłodniejszego niż herbata. Poczekaj chwilę, a przyniosę ci kubek zimnej wody ze studni. (Kilka chwil później Babcia powoli powraca do małego stolika z dzbankiem pełnym przeźroczystej cieczy i wlewa ją do glinianego kubka.)~
@53   = ~Proszę, dziecko. Rada jestem, że taka stara kobieta jak ja może komuś pomóc. Jeśli chcesz jeszcze wody daj mi tylko znać.~
@54   = ~A teraz, <CHARNAME>, powiedz, dlaczego tu wróciłeś? Szukasz czegoś, dziecko, a może wędrujesz dla zabicia czasu?~ ~A teraz, <CHARNAME>, powiedz, dlaczego tu wróciłaś? Szukasz czegoś, dziecko, a może wędrujesz dla zabicia czasu?~
@55   = ~Cóż, chciałem się upewnić, że z tobą wszystko w porządku, Barbaro. A więc jak się masz?~ ~Cóż, chciałam się upewnić, że z tobą wszystko w porządku, Barbaro. A więc jak się masz?~
@56   = ~Obiecałaś mi herbatę! Musiałem wrócić!~ ~Obiecałaś mi herbatę! Musiałam wrócić!~
@57   = ~"Tu" czyli gdzie? Do Śródcieni, czy do twego domu?~
@58   = ~Chciałem zobaczyć, czy w tej wiosce znajdzie się jeszcze dla mnie jakaś praca.~ ~Chciałam zobaczyć, czy w tej wiosce znajdzie się jeszcze dla mnie jakaś praca.~
@59   = ~To nie twoja sprawa, stara jędzo, więc gęba na kłódkę.~
@60   = ~Och, jakie to miłe! Nie oczekiwałam takiej uprzejmości ze strony kogoś, kogo ledwie znam, i... cóż, nie jestem już młoda. Niewielu chce spędzać swój czas ze starymi ludźmi.~
@61   = ~Czuję się jak zawsze, <CHARNAME>. Ale dziękuję, że pytasz. Chciałabym móc ci lepiej podziękować, ale nie wiem jak. Nie mam żadnych pieniędzy...~
@62   = ~Ale ja niczego nie chcę. Chciałem tylko upewnić się, że u ciebie wszystko w porządku, Babciu.~ ~Ale ja niczego nie chcę. Chciałam tylko upewnić się, że u ciebie wszystko w porządku, Babciu.~
@63   = ~Cóż, niewiele mi pomogłaś! Mam dość twego... ba! Nawet nie wiem jak to nazwać! Zostaw mnie.~
@64   = ~(Babcia zaczyna się śmiać.) Naprawdę spodobała mi się ta odpowiedź! Och, nie uśmiałam się tak od niepamiętnych czasów! Naprawdę wiesz jak sprawić, abym znów poczuła że żyję, <CHARNAME>. Czasem starzy ludzie są znudzeni i zmęczeni samotnym życiem.~
@65   = ~A więc dziękuję ci, moje dziecko. Jesteś bardzo miły. Nie wiem jak jeszcze ci dziękować.~ ~A więc dziękuję ci, moje dziecko. Jesteś bardzo miła. Nie wiem jak jeszcze ci dziękować.~
@66   = ~Chciałem tylko upewnić się, że u ciebie wszystko w porządku. Nie musisz mi za to dziękować.~ ~Chciałam tylko upewnić się, że u ciebie wszystko w porządku. Nie musisz mi za to dziękować.~
@67   = ~Nieważne. Mam dość tej pretensjonalnej sytuacji. To... odciąga moją uwagę od istotnych rzeczy. Zostaw mnie, stara jędzo.~
@68   = ~Mówię o Śródcieniach, moje dziecko.~
@69   = ~Cóż, obiecałaś mi herbatę! Myślałaś, że zapomniałem, co? (uśmiechasz się)~ ~Cóż, obiecałaś mi herbatę! Myślałaś, że zapomniałam, co? (uśmiechasz się)~
@70   = ~Chciałem zobaczyć, czy u ciebie wszystko w porządku, Babciu Bunny.~ ~Chciałam zobaczyć, czy u ciebie wszystko w porządku, Babciu Bunny.~
@71   = ~Nie twoja sprawa, jędzo.~
@72   = ~Ach, rozumiem. Mam nadzieję, że znajdziesz tu jakąś pracę.~
@73   = ~To może głupie z mojej strony, ale... cóż, jestem starą osobą, i mogę być ekscentryczna... Dlaczego zdecydowałeś się mnie odwiedzić?~ ~To może głupie z mojej strony, ale... cóż, jestem starą osobą, i mogę być ekscentryczna... Dlaczego zdecydowałaś się mnie odwiedzić?~
@74   = ~Ponieważ obiecałaś mi herbatę! Myślałaś, że o tym zapomniałem? Ha! Oczywiście, że pamiętam, Babciu!~ ~Ponieważ obiecałaś mi herbatę! Myślałaś, że o tym zapomniałam? Ha! Oczywiście, że pamiętam, Babciu!~
@75   = ~Chciałem tylko zobaczyć, czy moja ulubiona mieszkanka tej wioski ma się dobrze.~ ~Chciałam tylko zobaczyć, czy moja ulubiona mieszkanka tej wioski ma się dobrze.~
@76   = ~Właśnie sam<HESHE> zadaję sobie to pytanie, wiedźmo. Nie będę tu już więcej zaglądał<HESHE>.~
@77   = ~Chciałabym mieć takiego syna lub wnuczka jak ty, <CHARNAME>... Pomyślę w jaki właściwy sposób ci podziękować. Chciałabym coś ci dać, jednak nie mam nic, co mogłoby mieć dla ciebie jakiś użytek...~ ~Chciałabym mieć taką córkę lub wnuczkę jak ty, <CHARNAME>... Pomyślę w jaki właściwy sposób ci podziękować. Chciałabym coś ci dać, jednak nie mam nic, co mogłoby mieć dla ciebie jakiś użytek...~
@78   = ~Ach, muszę odmówić teraz me modlitwy. Jeśli chcesz jeszcze zostać w mym domu przez jakiś czas, nie krępuj się, dziecko.~
@79   = ~Ty niewychowany szczeniaku... Nie chcę z tobą więcej rozmawiać. Proszę, opuść mój dom.~ ~Ty niewychowana gówniaro... Nie chcę z tobą więcej rozmawiać. Proszę, opuść mój dom.~
@80   = ~Ach, me oczy znów cię widzą! Wejdź, dziecko, wejdź. Przyszedłeś w samą porę: właśnie zrobiłam talerz przepysznych ciastek maślanych z pokruszoną czekoladą, miodem i cynamonem. Dobrze mieć taką przekąskę pod ręką w równie chłodny i ponury dzień. Wiele takich dni mamy tu, w Śródcieniach. A więc, mój synu? Masz ochotę na jedno?~ ~Ach, me oczy znów cię widzą! Wejdź, dziecko, wejdź. Przyszłaś w samą porę: właśnie zrobiłam talerz przepysznych ciastek maślanych z pokruszoną czekoladą, miodem i cynamonem. Dobrze mieć taką przekąskę pod ręką w równie chłodny i ponury dzień. Wiele takich dni mamy tu, w Śródcieniach. A więc, moja córko? Masz ochotę na jedno?~
@81   = ~Oczywiście, że mam ochotę na jedno! Może nawet dwa, trzy, lub dziesięć! Wiem, że są pyszne choćby po tym cudownym zapachu, jaki roznosi się po twym domu!~
@82   = ~Przykro mi, ale jestem na diecie, Barbaro. Widzisz, poszukiwacze przygód dużo walczą! Muszę ćwiczyć, dbać o muskulaturę, i uważać, co jem. Z pewnością rozumiesz, że muszę robić dobre wrażenie na ludziach, których spotykam.~
@83   = ~Zamknij się, stara jędzo. Sposób, w jaki mówisz, jest naprawdę irytujący. I nie nazywaj mnie "synem". Nie jestem twoim dzieckiem.~ ~Zamknij się, stara jędzo. Sposób, w jaki mówisz, jest naprawdę irytujący. I nie nazywaj mnie "córką". Nie jestem twoim dzieckiem.~
@84   = ~(Barbara uśmiecha się łagodnie.) Och, przestań mi schlebiać, dziecko. Zachowaj swe komplementy dla ludzi w twym wieku! Na Tymorę, jesteś taki czarujący! Proszę, weź trochę ciastek, na wypadek, gdybyś zgłodniał podczas marszu! Pomogą ci zachować energię. Wiesz, powinieneś spożywać pięć posiłków dziennie, gdyż potrzeba ci wiele energii na poszukiwanie przygód. Ale wpierw powiedz mi, czy ci smakują.~ ~(Barbara uśmiecha się łagodnie.) Och, przestań mi schlebiać, dziecko. Zachowaj swe komplementy dla ludzi w twym wieku! Na Tymorę, jesteś taka czarująca! Proszę, weź trochę ciastek, na wypadek, gdybyś zgłodniała podczas marszu! Pomogą ci zachować energię. Wiesz, powinnaś spożywać pięć posiłków dziennie, gdyż potrzeba ci wiele energii na poszukiwanie przygód. Ale wpierw powiedz mi, czy ci smakują.~
@85   = ~(Babcia Bunny daje ci talerz z tuzinem wciąż ciepłych ciastek. Bierzesz jedno i szybko wkładasz lekko parujące ciastko do ust. Jest bardzo słodkie, miód w połączeniu z cynamonem i czekoladą tworzą niezapomniany aromat. Drobne kawałki czekolady topią ci się w ustach. Ciastka są przyjemnie kruche. Gdy rozkoszujesz się przekąską, Babcia umieszcza resztę ciastek w małej wełnianej torbie i chowa ją w twoim plecaku.)~
@86   = ~Och, doprawdy? Cóż, wydaje mi się że wyglądasz całkiem dobrze! Nie jesteś zbyt pulchny, ani zbyt kościsty. Może jednak nie lubisz miodu i cynamonu. Oczywiście, nie będę naciskała abyś coś zjadł, moje dziecko. Ale wiesz, zostawię ci kilka gdybyś naprawdę zgłodniał, lub chciał się podzielić z kimś bliskim twemu sercu. Może któryś z twych towarzyszy zgłodnieje. Proszę, weź kilka.~ ~Och, doprawdy? Cóż, wydaje mi się że wyglądasz całkiem dobrze! Nie jesteś zbyt pulchna, ani zbyt koścista. Może jednak nie lubisz miodu i cynamonu. Oczywiście, nie będę naciskała abyś coś zjadł, moje dziecko. Ale wiesz, zostawię ci kilka gdybyś naprawdę zgłodniała, lub chciała się podzielić z kimś bliskim twemu sercu. Może któryś z twych towarzyszy zgłodnieje. Proszę, weź kilka.~
@87   = ~(Babcia Bunny podnosi kilka ciastek z talerza, kładzie je na kawałku materiału, i związuje jej cztery rogi kawałkiem wstążki. Następnie podchodzi do twego plecaka i umieszcza w nim małe zawiniątko.)~
@88   = ~Spakowałam je w ten sposób, aby się nie pokruszyły. Cóż, skarbie, nie chciałabym, aby twa różdżka lub miecz pokryły się miodem lub czekoladą! Teraz jestem pewna, że nie będziesz błąkał<HESHE> się z pustym żołądkiem. Widziałam tak wiele głodnych dzieci szukających czegoś, czym mogłabym się pożywić. Biedactwa. Szkoda że nie jestem już młoda i nie mogę bardziej im pomagać.~
@89   = ~Ale to nieważne. Nie mówmy o smutnych rzeczach. A więc czy od twej poprzedniej wizyty wydarzyło się coś istotnego? Mam nadzieję, że nic ci się nie stało.~
@90   = ~Nic niezwykłego. Spotkałem jakichś ludzi, walczyłem z jakimiś potworami, rozmawiałem z interesującymi kobietami i mężczyznami. Dzień jak co dzień dla poszukiwacza przygód.~ ~Nic niezwykłego. Spotkałam jakichś ludzi, walczyłam z jakimiś potworami, rozmawiałam z interesującymi kobietami i mężczyznami. Dzień jak co dzień dla poszukiwaczki przygód.~
@91   = ~To co zwykle, Babciu. Wiesz, wolałbym nie mówić o mym chaotycznym życiu, kiedy jestem z tobą. Ty i twój dom stanowicie dla mnie schronienie. Rad jestem, że mogą się tu zrelaksować i pomówić z tak miłą osobą. Tak, Barbaro! Mówię o tobie! (Uśmiechasz się.)~ ~To co zwykle, Babciu. Wiesz, wolałabym nie mówić o mym chaotycznym życiu, kiedy jestem z tobą. Ty i twój dom stanowicie dla mnie schronienie. Rada jestem, że mogą się tu zrelaksować i pomówić z tak miłą osobą. Tak, Barbaro! Mówię o tobie! (Uśmiechasz się.)~
@92   = ~Zabiłem kilku bandytów, nabiłem sobie siniaka tu i ówdzie, ale hej, takie jest życie poszukiwacza przygód!~ ~Zabiłam kilku bandytów, nabiłam sobie siniaka tu i ówdzie, ale hej, takie jest życie poszukiwaczki przygód!~
@93   = ~Ech, nie zniosę dłużej twego bełkotu, jędzo. Wiesz, to cud, że jeszcze żyjesz. Jesteś prawie jak karaluch, wysuszona i brzydka.~
@94   = ~Och, to niebezpieczny żywot, ale dla was młodych, to również coś, co zwą ubawem. Cóż, nie powiem ci, abyś zachowywał<HESHE> się jak starzy ludzie, i nie powiem, że to głupie, aby narażać swe życie, i abyś przyjmował<HESHE> tylko proste zadania. Młodość to młodość właśnie ze względu na ryzyko i radość jaką ono daje.~
@95   = ~Och, jakie to słodkie, moje dziecko. Cieszę się, i wiedz, że zawsze jesteś mile widziany w mym domu! Przyznaję, obawiałam się, że zanudzisz się opowieściami starej baby! Dobrze więc, skoro nie chcesz mówić o swych przygodach, nie będę naciskała, skarbie.~ ~Och, jakie to słodkie, moje dziecko. Cieszę się, i wiedz, że zawsze jesteś mile widziana w mym domu! Przyznaję, obawiałam się że zanudzisz się opowieściami starej baby! Dobrze więc, skoro nie chcesz mówić o swych przygodach, nie będę naciskała, skarbie.~
@96   = ~Chcesz usłyszeć opowieść z czasów, gdy byłam młoda?~
@97   = ~Tak, proszę.~
@98   = ~Oczywiście! Z chęcią!~
@99   = ~Nie. Wybacz, ale muszę ruszać w drogę.~
@100  = ~Nie teraz, ale z chęcią zjem ciastko. Mogę...?~
@101  = ~Nie, stara jędzo. Zamknij się.~
@102  = ~Cudownie. Widzisz, ja również kiedyś byłam poszukiwaczką przygód. Podróżowałam przez Wybrzeże Mieczy, odwiedziłam Wrota Baldura, Waterdeep... Postanowiłam nawet odwiedzić ulice Neverwinter, Luskan, i Athkatli. We Wrotach Baldura spotkałam miłego chłopca: Entara. Był wówczas takim przystojnym młodzieńcem.~
@103  = ~Pracowałam przez chwilę w straży małej wioski Beregost. Znana byłam ze swej celności i umiejętności tropicielskich. Miałam swój ulubiony długi łuk zwany "Szczęściarz", ale podczas jednej z walk został zniszczony przez ogra. Potem próbowałam trenować walkę długim mieczem, ale po pewnym czasie stwierdziłam, że lepiej czuję się z bronią dystansową.~
@104  = ~Pamiętam również swą wizytę w spokojnej cytadeli Candlekeep. Spotkałam tam wielu mnichów, bibliotekarzy i czarodziejów. Pewnego dnia spotkałam młodego mężczyznę, Goriona. Ach, cóż z niego był za młodzieniec! Studiował magię. Odwiedził Candlekeep na dzień albo dwa, i połowę tego czasu przesiedzieliśmy wspólnie w tawernie oddając się relaksowi! Ach, co za wspomnienia! Chciałabym jeszcze podróżować, ale jestem już zbyt stara.~
@105  = ~Chyba żartujesz... Gorion młodzieńcem? Hehe! Gorion był moim przybranym ojcem. Dorastałem w Candlekeep. Spotkałem również Entara Srebrną Tarczę. Wygląda na to, że odwiedzaliśmy te same miejsca, Babciu.~ ~Chyba żartujesz... Gorion młodzieńcem? Hehe! Gorion był moim przybranym ojcem. Dorastałam w Candlekeep. Spotkałam również Entara Srebrną Tarczę. Wygląda na to, że odwiedzaliśmy te same miejsca, Babciu.~
@106  = ~Hmm... Muszę iść. Żegnaj!~
@107  = ~Tak, jasne, a teraz gęba na kłódkę, stara jędzo.~
@108  = ~Niebywałe! Och, teraz rozumiem, dlaczego tak bardzo cię polubiłam, moje dziecko. Dziękuję, że wysłuchałeś mych wspomnień.~ ~Niebywałe! Och, teraz rozumiem, dlaczego tak bardzo cię polubiłam, moje dziecko. Dziękuję, że wysłuchałaś mych wspomnień.~
@109  = ~Rozumiem. Dobrego dnia, zatem! Uważaj na szlaku!~
@110  = ~Oczywiście, że tak! Teraz muszę odpocząć, ale zostań tak długo, jak chcesz, skarbie.~
@111  = ~Myślałam, że ma trochę kultury i dobrych manier, ale najwidoczniej się pomyliłam. Opuść mój dom! Nie chcę więcej z tobą rozmawiać.~
@112  = ~(Widzisz, że Barbara wpatruje się w jakiś punkt za oknem. Przebywa myślami gdzieś daleko stąd. Nagle zdaje sobie sprawę, że ją obserwujesz, i uśmiecha się.) Witaj, moje dziecko. Rada jestem, że wciąż odwiedzasz mnie od czasu do czasu. Dziękuję. Wybacz, że jestem taka roztargniona. Miałam dziwny sen ostatniej nocy.~
@113  = ~O czym śniłaś, Babciu? Chciałbym to usłyszeć.~ ~O czym śniłaś, Babciu? Chciałabym to usłyszeć.~
@114  = ~Koszmar, tak? Hej, opowiedz mi swój sen a od razu poczujesz się lepiej.~
@115  = ~Och, wspaniale... Teraz jeszcze będziesz zanudzała mnie swymi snami... Nie rozumiem, dlaczego w ogóle cie odwiedzam!~
@116  = ~Nie nazwałabym ich koszmarem, moje dziecko...~ 
@117  = ~Wszystko zaczęło się na niebie, nad jakimś dziwnym światem. Byłam pośród chmur, spadając, ale bez strachu. Wiatr tańczył dziko dookoła. Chmury były jak wełna, próbowałam je złapać, ale nie zdołałam. Ziemia przybliżała się coraz bardziej, ale wciąż nie czułam strachu. Czekałam, i szczerze mówiąc... wyczekiwałam tego.~
@118  = ~Potem wylądowałam, ale ziemia, w którą uderzyłam, rozbiła się na tysiące kawałków... tak jak szklanka, która upada na marmurową posadzkę. Wciąż spadałam, ale tym razem przez całkowitą ciemność. Na dole, pod mymi stopami, pojawiły się iskry: zielone, fioletowe, złote, srebrne i w wielu innych barwach. Odległość skracała się z każdą sekundą. Wtedy zdałam sobie z tego sprawę: światła, które widziałam, to nie były iskry, ale latarnie na ulicach maluteńkiej wioski. Jednakże to wszystko było tak odległe, że nie zdołałam zidentyfikować tego miejsca.~
@119  = ~Ten dziwny kraj teraz był w mym zasięgu. Nie uderzyłam o ziemię, i nie umarłam wtedy. Wylądowałam z łatwością na swych stopach. Ale gdy dotknęłam ziemię, wszystkie kształty dookoła mnie stały się płynne: wszystkie budynki, światła i skały zmieszały się w jedno jezioro różnych kształtów. Nie wiem jak to inaczej opisać. Wtedy usłyszałam głos.~
@120  = ~'Weź pędzel i namaluj swój własny świat', powiedział. Wtedy się zbudziłam. To było bardzo dziwne doświadczenie, a jednak bardzo piękne. Nie rozumiem znaczenia, jakie kryje się za tymi słowami, ale to pewnie bez znaczenia. Chyba już namalowałam swój własny świat, i tym światem są Śródcienie, mój dom. Dzięki temu miejscu wciąż żyję i uśmiecham się każdego dnia. Wydaje mi się, że ty również jesteś częścią tego świata, moje dziecko. A to dlatego, że rozbawiasz mnie i przypominasz mi moją własną młodość.~
@121  = ~To piękny sen. Wiesz, wydaje mi się, że ja również widziałem to miejsce. Zwą je Głębokimi Ogrodami. Musiałem je przemierzyć i znaleźć drogę z powrotem. Te światła, budynki, i cała wioska otoczona jest przez ciemność... wszystko było tak, jak to opisałaś.~ ~To piękny sen. Wiesz, wydaje mi się, że ja również widziałam to miejsce. Zwą je Głębokimi Ogrodami. Musiałam je przemierzyć i znaleźć drogę z powrotem. Te światła, budynki, i cała wioska otoczona jest przez ciemność... wszystko było tak, jak to opisałaś.~
@122  = ~Sadzę, że jesteś wspaniałą osobą, i potrafisz wywołać uśmiech na twarzach innych ludzi. Jesteś radosną starszą kobietą, Babciu Bunny. Chciałbym, abyś była moją prawdziwą babcią.~ ~Sadzę, że jesteś wspaniałą osobą, i potrafisz wywołać uśmiech na twarzach innych ludzi. Jesteś radosną starszą kobietą, Babciu Bunny. Chciałabym, abyś była moją prawdziwą babcią.~
@123  = ~Dziękuję, że podzieliłaś się ze mną tymi pięknymi obrazami, Barbaro. Powinnaś być bardką. Ten twój opis był taki żywy i pełny kolorów! Samemu chciałbym mieć takie sny.~ ~Dziękuję, że podzieliłaś się ze mną tymi pięknymi obrazami, Barbaro. Powinnaś być bardką. Ten twój opis był taki żywy i pełny kolorów! Samej chciałabym mieć takie sny.~
@124  = ~Skończyłaś? Nareszcie! Myślałem, że ta historia nigdy się nie skończy!~ ~Skończyłaś? Nareszcie! Myślałam, że ta historia nigdy się nie skończy!~
@125  = ~Rozumiem... Nie wiem jednak, dlaczego śniłam o tym. Może dlatego, że zawsze chciałam znaleźć takie miejsce. Masz szczęście, że miałeś okazję zwiedzić takie miejsce. Mam nadzieję, że którejś nocy uda mi się znów tam zawitać.~ ~Rozumiem... Nie wiem jednak, dlaczego śniłam o tym. Może dlatego, że zawsze chciałam znaleźć takie miejsce. Masz szczęście, że miałaś okazję zwiedzić takie miejsce. Mam nadzieję, że którejś nocy uda mi się znów tam zawitać.~
@126  = ~Moją całą rodziną są mieszkańcy Śródcieni, ale twe słowa ogrzewają moje serce, dziecko. Byłbyś dla mnie cudownym wnukiem, <CHARNAME>. Jedyne co mogę zrobić, to ci podziękować~ ~Moją całą rodziną są mieszkańcy Śródcieni, ale twe słowa ogrzewają moje serce, dziecko. Byłabyś dla mnie cudowną wnuczką, <CHARNAME>. Jedyne co mogę zrobić, to ci podziękować.~
@127  = ~Och, przestań! Starzy ludzie również czerwienią się od czasu do czasu! Hoho, wiesz jak prawić komplementy, ale oszczędź je dla kogoś w twym wieku! Być może ktoś odwdzięczy ci się za nie miłością! Och, wiem co wam młodym chodzi po głowie!~
@128  = ~Zobaczysz więcej krain, niebios oraz ludzi w swym życiu. Mi pozostały jedynie sny. To jedyne przygody, jakich zaznaję, ale to mi wystarczy. Jednakże chciałabym usłyszeć co nieco o twych planach. Masz zamiar odwiedzić jakieś odległe krainy, <CHARNAME>?~
@129  = ~Chciałbym, ale w tej chwili mam kilka zadań, które muszę dokończyć. Muszę walczyć o moją przyjaciółkę, Imoen, i o samego siebie z mężczyzną, którego zwą Irenicus. Planuje coś potwornego i muszę go powstrzymać.~ ~Chciałabym, ale w tej chwili mam kilka zadań, które muszę dokończyć. Muszę walczyć o moją przyjaciółkę, Imoen, i o samą siebie z mężczyzną, którego zwą Irenicus. Planuje coś potwornego i muszę go powstrzymać.~
@130  = ~Na pewno odwiedzę kiedyś Rashemen. Spotkałem dwóch Rashemitów: Minska i Dynaheir. Chciałbym poznać ich więcej.~ ~Na pewno odwiedzę kiedyś Rashemen. Spotkałam dwóch Rashemitów: Minska i Dynaheir. Chciałabym poznać ich więcej.~
@131  = ~Spotkałem kilku Czerwonych Magów. Edwin, mój towarzysz, jest Czerwonym Magiem. Chciałbym się przekonać, czy oni wszyscy są równie irytujący, jak on, więc pewnie odwiedzę Thay.~ ~Spotkałam kilku Czerwonych Magów. Edwin, mój towarzysz, jest Czerwonym Magiem. Chciałabym się przekonać, czy oni wszyscy są równie irytujący, jak on, więc pewnie odwiedzę Thay.~
@132  = ~Jasne. Może Myth Drannor, Dekapolis, Luskan... Zobaczymy, gdzie zaprowadzi mnie los!~
@133  = ~Nie twoja sprawa. Zostaw mnie, stara jędzo.~
@134  = ~Rozumiem. Wiem, że osiągniesz swój cel, <CHARNAME>. Wiem, że zwyciężysz tę... Irenę, czy jak jej tam.~
@135  = ~Och, cóż za chłodne miejsce! Być może się mylę, ale pamiętam że czytałam o Rashemenie, i tamtejszy klimat jest wyjątkowo surowy. Spotkałeś Rashemitów... to muszą być fascynujący ludzie!~ ~Och, cóż za chłodne miejsce! Być może się mylę, ale pamiętam że czytałam o Rashemenie, i tamtejszy klimat jest wyjątkowo surowy. Spotkałaś Rashemitów... to muszą być fascynujący ludzie!~
@136  = ~Och, zapewniam cię, że są! Również spotkałam kilku Czerwonych Magów. Nie musiałam z nimi walczyć, ale to byli bezczelni i egocentryczni ludzie! To chyba wspólna cecha wszystkich Czerwonych Magów.~
@137  = ~Ach, a więc jeszcze nie wiesz. Cóż, to dobrze. Będziesz więc mile zaskoczony odwiedzając zapierające dech w piersi, majestatyczne góry, albo głębokie i tajemnicze podziemia.~ ~Ach, a więc jeszcze nie wiesz. Cóż, to dobrze. Będziesz więc mile zaskoczona odwiedzając zapierające dech w piersi, majestatyczne góry, albo głębokie i tajemnicze podziemia.~
@138  = ~Rada jestem, że znów mogliśmy sobie porozmawiać. Dziękuję za wysłuchanie moich snów i za rozmowę o przygodach. Odwiedź mnie jeszcze, gdy będziesz miał<HESHE> chwilę. Dbaj o siebie! (Barbara obdarza cię ciepłym uśmiechem.)~
@139  = ~Jesteś znacznie bezczelniejszy, niż przypuszczałam! Zostaw mnie. Nie chcę z tobą rozmawiać.~ ~Jesteś znacznie bezczelniejsza, niż przypuszczałam! Zostaw mnie. Nie chcę z tobą rozmawiać.~
@140  = ~Witaj, <CHARNAME>. Wybacz, że nie zrobiłam żadnych ciastek ani nie nazbierałam jagód, ale nie czuję się za dobrze. Widzisz, jestem chora. Znachor odwiedza mnie od czasu do czasu, ale nie wie jak mi pomóc. Proszę, jeśli masz ochotę zaparzyć sobie kubek ciepłej herbaty, nie krępuj się. Rozgość się, moje dziecko. (Barbara kaszle. Jej skóra jest blada, wygląda na słabą i zmęczoną.)~
@141  = ~Dziękuję. (Robisz dwa kubki herbaty z łyżką powideł z borówek, jeden dla siebie, drugi dla Babci Bunny.)~
@142  = ~Jesteś chora? Cóż, muszę więc iść. Nie chcę sie zarazić. Żegnaj!~
@143  = ~Nie przyszedłem tu na herbatę. Jak się czujesz, Barbaro?~ ~Nie przyszłam tu na herbatę. Jak się czujesz, Barbaro?~
@144  = ~(Robisz herbatę. Po kilku minutach jest gotowa. Wręczasz jeden kubek Barbarze, która uśmiecha się do ciebie.) To uprzejme z twojej strony. Dziękuję, skarbie. Może herbata nieco mnie rozgrzeje.~
@145  = ~Widzisz, czuję się nieco... zmorzona chorobą. Mam gorączką i bolą mnie plecy. Cóż, jestem starą kobietą, ale uwierz mi, wkrótce poczuję się lepiej. Nie musisz się martwić ani histeryzować. Jestem pewna, że znachor da mi jakieś zioła albo mikstury, dzięki którym poczuję się lepiej.~
@146  = ~Mam nadzieję, że cię nie zarażę.~
@147  = ~Nie martw się, Babciu, my, poszukiwacze przygód, zawsze jesteśmy krzepcy i zdrowi! Cóż, jedzenie jabłek i wlewanie w siebie tylu kufli piwa od czasu do czasu pomaga!~
@148  = ~Nawet jeśli tak, to nic wielkiego się nie stanie. W moim wieku szybko rozejdzie się to po kościach. Martwię się jednak o ciebie, Babciu.~
@149  = ~Cóż, pójdę zatem. Nie chcę zachorować.~
@150  = ~(Babcia śmieje się łagodnie, poczym nagle zaczyna kaszleć.) Och, ten kaszel mnie wykończy. To naprawdę irytuje, i bolą mnie od niego żebra i plecy!~
@151  = ~Och, nie martw się. Jestem pewna, że wkrótce poczuję się lepiej, a wtedy zrobię ci więcej ciastek i herbaty.~
@152  = ~Wybacz, ale chciałabym się trochę przespać. Zostań, jeśli chcesz. Jak już mówiłam, zawsze jesteś miłym gościem w moim domu. Przykro mi, że nie jestem dziś dla ciebie najlepszym kompanem.~
@153  = ~(Barbara uśmiecha się do ciebie, ale nie mówi ani słowa więcej.)~
@154  = ~Rozumiem. Żegnaj zatem, <CHARNAME>.~
@155  = ~A więc dziecko zdołało cię odnaleźć, mój drogi. Rada jestem, że mogę ujrzeć twą twarz przed śmiercią. To pewne, że wkrótce odejdę. Prosiłam to dziecko o odszukanie ciebie, gdyż naprawdę lubiłam twe odwiedziny, <CHARNAME>.~ ~A więc dziecko zdołało cię odnaleźć, moja droga. Rada jestem, że mogę ujrzeć twą twarz przed śmiercią. To pewne, że wkrótce odejdę. Prosiłam to dziecko o odszukanie ciebie, gdyż naprawdę lubiłam twe odwiedziny, <CHARNAME>.~
@156  = ~Barbaro, przetrwasz to. Wiem o tym. Musisz.~
@157  = ~Och, w porządku. Umrzyj i zostaw mnie w spokoju. To najlepsze, co możesz zrobić.~
@158  = ~(Uśmiechasz się do Babci Bunny i chwytasz jej dłoń.)~
@159  = ~Żyłam wystarczająco długo. Najlepiej będzie, jeśli odejdę. Nie łatwo jest być starą. Cóż, czasem miło jest powiedzieć młokosom co powinni robić! (Kaszle.) Cóż, oczywiście żartuję...~
@160  = ~Dziękuję, że nie zignorowałeś dziecka i przyszedłeś tutaj. Byłam nieco samotna tutaj, w Śródcieniach, zanim poznałam ciebie. Miło wspominam wspólnie spędzony czas; rada byłam mogąc upiec ci ciastka, i pić herbatę rozmawiając o dawnych czasach.~ ~Dziękuję, że nie zignorowałaś dziecka i przyszłaś tutaj. Byłam nieco samotna tutaj, w Śródcieniach, zanim poznałam ciebie. Miło wspominam wspólnie spędzony czas; rada byłam mogąc upiec ci ciastka, i pić herbatę rozmawiając o dawnych czasach.~
@161  = ~Wiesz, nie mam nic przeciwko temu, że muszę teraz opuścić Śródcienie i Faerun. Być może zobaczę miejsca, które do tej pory odwiedzałam jedynie w snach, albo kraje jeszcze barwniejsze i bardziej tajemnicze. Rozumiesz to, jestem tego pewna. Wieczne życie jest bezcelowe. Byłam poszukiwaczką przygód i Babcią dla ciebie, oraz dzieci ze Śródcieni.~
@162  = ~Ale dość gadania. Chciałabym coś ci podarować, moje dziecko.~
@163  = ~(Barbara z trudem siada na łóżku i bierze małą szkatułkę z niewielkiego stolika nocnego. Wykonana jest z ciemnego drewna z żelaznymi umocnieniami, a pośrodku znajduje się lśniąca dziurka od klucza. Nagle w pomarszczonych dłoniach Barbary pojawia się klucz. Wkłada go w zamek i przekręca. Otwiera szkatułkę. W środku znajduje się mały rubin.)~
@164  = ~Proszę, weź ten kamień. Znalazłam go dawno temu, kiedy wciąż jeszcze byłam poszukiwaczką przygód. Wielokrotnie ocalił moje życie. Teraz chciałabym, aby służył tobie, tak jak mi służył przez wiele lat. Ale na więcej mi się już nie przyda. (Uśmiecha się i kładzie się z powrotem na łóżku, jej skóra wydaje się jeszcze bledsza.)~
@165  = ~Piękny, prawda?~
@166  = ~Jest piękny, tak jak ty, Babciu. Dziękuję. Będę pilnował<HESHE> go jak oka w głowie.~
@167  = ~Super. Teraz już umrzyj, dobra? Nie mam czasu na gadanie.~
@168  = ~Wiem. Wierzę, że nasze rozmowy miały znaczenie, dlatego właśnie daję ci ten kamień. Byłeś wspaniałym przyjacielem, mój wnuczku. Posiedzisz ze mną przez chwilę? Aż zasnę.~ ~Wiem. Wierzę, że nasze rozmowy miały znaczenie, dlatego właśnie daję ci ten kamień. Byłaś wspaniałą przyjaciółką, moja wnuczko. Posiedzisz ze mną przez chwilę? Aż zasnę.~
@169  = ~Oczywiście.~
@170  = ~Nie.~
@171  = ~(Siedzisz przy łóżku. Po kilku chwilach zdajesz sobie sprawę, że Babcia już nie oddycha. Odeszła spokojnie.)~
@172  = ~(Barbara drży i dyszy, jak gdyby miała atak serca. Kilka chwil później odchodzi.)~
@173  = ~Opuść mój dom. Mówiłam, że nie chcę więcej cię widzieć, szczeniaku.~ ~Opuść mój dom. Mówiłam, że nie chcę więcej cię widzieć, gówniaro.~
@174  = ~(Babcia wydaje się być zajęta. Powinieneś odwiedzić ją później.)~ ~(Babcia wydaje się być zajęta. Powinnaś odwiedzić ją później.)~
@175  = ~(Babcia właśnie śpi. Powinieneś odwiedzić ją później.)~ ~(Babcia właśnie śpi. Powinnaś odwiedzić ją później.)~
@176  = ~Czuję się teraz znacznie lepiej. Wybacz, ale jestem zajęta.~
