@0    = ~Witaj, mój Panie. Nigdy cię nie widziałem w Śródcieniach. Musisz być tu nowy. Jestem Mały Bud a to moja chatka. Sam ją zbudowałem! Podoba ci się w naszej wiosce? Miło tu, prawda? (Dziecko wydaje się biedne i brudne, ale również całkiem bystre i dobrze wychowane.)~ ~Witaj, moja Pani. Nigdy cię nie widziałam w Śródcieniach. Musisz być tu nowa. Jestem Mały Bud a to moja chatka. Sam ją zbudowałem! Podoba ci się w naszej wiosce? Miło tu, prawda? (Dziecko wydaje się biedne i brudne, ale również całkiem bystre i dobrze wychowane.)~
@1    = ~Gdzie są twoi rodzice? Wydajesz się być... niezbyt bogaty... Masz, weź monetę.~
@2    = ~A więc jak ci się powodzi, mały?~
@3    = ~Możesz mi powiedzieć coś interesującego?~
@4    = ~Rozumiem. Cóż, pójdę już. Żegnaj, Bud.~
@5    = ~Och, to znowu ty! Witaj! Mam nadzieję, że twój pobyt w Śródcieniach będzie jak najbardziej radosny! (Dziecko uśmiecha się.)~
@6    = ~Żyjesz tu zupełnie sam, prawda? To smutne. Masz, weź tę złotą monetę.~
@7    = ~A więc jak ci się powodzi, mały? Chciałbym wiedzieć.~ ~A więc jak ci się powodzi, mały? Chciałabym wiedzieć.~
@8    = ~Możesz mi powiedzieć coś interesującego? Nudzi mi się.~
@9    = ~Rozumiem. Cóż, pójdę już. Żegnaj, Bud. Trzymaj się!~
@10   = ~Wybacz, mój Panie, ale wolałbym zasłużyć na twe pieniądze. Moi rodzice zmarli, ale nie lubię, gdy ktoś daje mi złoto ze współczucia. Jeśli chcesz, mogę opowiedzieć ci jedną z wielu historii, które słyszałem. Wtedy z radością przyjmę złoto!~ ~Wybacz, moja Pani, ale wolałbym zasłużyć na twe pieniądze. Moi rodzice zmarli, ale nie lubię, gdy ktoś daje mi złoto ze współczucia. Jeśli chcesz, mogę opowiedzieć ci jedną z wielu historii, które słyszałem. Wtedy z radością przyjmę złoto!~
@11   = ~A więc opowiadaj! (Uśmiechasz się.)~
@12   = ~Nie mam ochoty słuchać twej paplaniny i jeszcze za to płacić. Nie ma mowy!~
@13   = ~Z tego żyjesz?~
@14   = ~W porządku! (Uśmiecha się.)~
@15   = ~Cóż, Patryk, Ewa, i Krzepkie Serce, od czasu do czasu dają mi coś do jedzenia, rozmawiam z nimi, a gdy oferują mi pracę, staram się im pomóc. Są dla mnie bardzo mili.~
@16   = ~Poza tym opowiadam historie. Słyszałem je od wielu różnych ludzi, choć niektóre znalazłem w licznych książkach, które czytam. Biorę jedną sztukę złota za każdą opowieść.~
@17   = ~Cóż, chciałbym wysłuchać jedną z twych opowieści, mały Budzie.~ ~Cóż, chciałabym wysłuchać jedną z twych opowieści, mały Budzie.~
@18   = ~Weź pieniądze, ale nie chcę słuchać żadnej z twych opowieści~
@19   = ~Wybacz, ale muszę iść.~
@20   = ~Oczywiście! To moja praca. Jestem gawędziarzem. Opowiem ci jedną historię za monetę, mój panie.~ ~Oczywiście! To moja praca. Jestem gawędziarzem. Opowiem ci jedną historię za monetę, moja pani.~
@21   = ~Świetnie. Opowiedz mi więc jedną ze swych historii.~
@22   = ~Nie interesuje mnie to. Muszę już iść.~
@23   = ~Żegnaj zatem. Odwiedź mnie, jeśli zechcesz usłyszeć jakąś interesującą opowieść.~
@24   = ~Rozumiem. Cóż, będę tu, jeśli będzie ci czegoś trzeba.~
@25   = ~Więc, mogę ci opowiedzieć o wielu rzeczach. O nazwie tej wioski, o jej mieszkańcach, opowieść o Podziemnych Polanach, o zagadce geniusza, o zaczarowanych motylach... Cóż, słyszałem również o tym, co się wydarzyło na Wybrzeżu Mieczy w minionym roku. Co jeszcze... daj mi trochę pomyśleć... Och, może o Murze Szczerzących Czaszek? O Nieskończonej Studni? Ostatnia opowieść, jaką mam do zaoferowania, jest dość smutna. Mówi o pladze w odległej wiosce.~
@26   = ~Opowiedz mi o nazwie wioski: Śródcienie.~
@27   = ~Chciałbym dowiedzieć się czegoś o mieszkańcach wioski.~ ~Chciałabym dowiedzieć się czegoś o mieszkańcach wioski.~
@28   = ~Chciałbym wysłuchać opowieści o Podziemnych Polanach.~ ~Chciałabym wysłuchać opowieści o Podziemnych Polanach.~
@29   = ~Zagadka geniusza rozbudziła moją ciekawość.~
@30   = ~Zaczarowane motyle? To może być interesujące.~
@31   = ~Wieści z Wybrzeża Mieczy? Co tam się dzieje?~
@32   = ~Powiedz mi o Murze Szczerzących Czaszek, mały.~
@33   = ~Nieskończona Studnia? Chcę o tym usłyszeć.~
@34   = ~Zainteresowała mnie plaga w odległej krainie. Chętnie tego wysłucham!~
@35   = ~Wybacz, nie mam złota. Może następnym razem! Żegnaj!~
@36   = ~Widzisz, praktycznie żaden z mieszkańców nie zna tej opowieści. Wioska powstała całkiem niedawno. Kilka domów, kilka chat... nie pomieszczą nawet trzydziestu ludzi. Jednak dwie rzeczy nie uległy zmianie: wieża, w której mieszka Patryk, i kopalnia kryształów pod wioską. A więc słyszałem, że w wieży mieszkała niegdyś czarownica. Nie wiem jednak, czy dobra, czy tez jakaś złośliwa jędza. Zwykła odwiedzać kopalnie kryształów. Niektóre wersje głoszą, że chodziła tam wypłakać się, inne, że prowadziła tam jakieś badania. Coś tam zostawiła i uciekła do lasu, nigdy nie wracając. Nikt nie wie, co to było. Jednak kopalnia kryształów stanowi 'wewnętrzny cień' wioski. Nazwa wioski ma związek z blaskiem kryształów i opowieścią o wiedźmie. Nie wiem kiedy tutaj żyła... może wieki temu, może dekady. To wszystko co mi wiadomo o nazwie wioski i czarownicy.~
@37   = ~O mieszkańcach? Cóż, myślałbym, że wolisz ciekawsze opowieści, pełne magii i tajemnic. Od kogo by tu zacząć? Pewnie od Patryka. Jest naszym lokalnym kapłanem i magiem. Nigdy nie wybraliśmy go oficjalnie burmistrzem bądź dowódcą, ale spełnia taką rolę. Naprawdę troszczy się o Śródcienie. Interesuje go każdy skrawek naszego wspólnego domu. Czasem odwiedza moją chatę i dzieli się ze mną gorącą zupą. Mamy również tutaj panią kowal: Ewę. Jest dość humorzasta, ale w środku jest dobrą osobą. Ma złote serce. Kuje naprawdę świetne zbroje i bronie. Pokłóciła się z Krzepkim Sercem, drwalem. Krzepkie Serce mieszka o rzut beretem stąd. To silny mężczyzna! Chcę być taki jak on, gdy dorosnę. Kiedyś widziałem jak wyczyniał takie śmieszne rzeczy z jedną z kobiet, ale obiecałem, że nikomu o tym nie opowiem. Nie mów mu, że ci powiedziałem! On i ta pani byli tacy zabawni, choć trochę nadzy. On... jest dość owłosiony, wiesz? Wszyscy mężczyźni są tacy? Ja też będę miał takie zabawne kędziorki na piersi? Och, nie powinienem zawracać ci głowy tego typu pytaniami.~
@38   = ~Może uda ci się również spotkać głównego sztygara Śródcieni. Mieszka w pobliżu wejścia do kopalni. Obok wieży Patryka mieszka Barbara. To taka miła starsza pani! Naprawdę ją lubię! Robi wspaniałe ciasteczka. Odwiedź ją... może upiecze parę dla ciebie! Tutejszy znachor i medyk to dość zajęty człowiek, więc nie zawsze zastaniesz go w wiosce. Jeśli jest, znajdziesz go na północ stąd, obok dziwnych roślin. To są najważniejsi ludzie w Śródcieniach. Mam nadzieję, że choć trochę pomogłem!~
@39   = ~Naprawdę lubię tę historię: niegdyś pewien pijak opowiedział mi o dziwnej krainie pod światem, który znamy. Jest tam wiele kolorowych roślin, wiele różnych tęcz, strumieni zimnej magmy... i żyje tam wiele fascynujących istot! Mężczyzna wspominał, że żyją tam smoki, dobre wróżki, i człowiek, który wygląda jakby płonął, ale tak naprawdę tańczy. Kraina otoczona jest kamiennym murem, i nikt nie może tam wejść, ani stamtąd uciec. Cóż, to pewnie tylko wyobraźnia pijaka, ponieważ sam nie mógłby opuścić tego miejsca, gdyby naprawdę widział tę polanę, ale... brzmi interesująco! Wyobraź sobie te kolory, stworzenia... Na pewno cały czas śmieją się i bawią! Chciałbym móc żyć w takim świecie!~
@40   = ~Wiesz czym jest geniusz, prawda? To istota żyjąca w lampie, która umie korzystać z magii i zazwyczaj ma gołą pierś. Naprawdę nie wiem czemu... Nie jest im zimno? Sam nie wiem. Czasem noszą kilka szmat zamiast koszuli, ale nawet wtedy większość piersi jest naga... Dziwne istoty. Ludzie powiadają, że te geniusze potrafią spełniać życzenia, ale zawsze chcą czegoś w zamian. Marynarz, który odwiedzał Śródcienie powiedział, że słyszał o geniuszu, który przeprowadzał badania na temat mentalności i wierzeń ludzi. Wspominał, że ten geniusz mieszka na jakiejś wyspie piratów, pod wielkim budynkiem, ale że od czasu do czasu odwiedza port. Potrafi działać cuda, ale jako zapłatę poszukuje pewnych odpowiedzi. Zadaje różne zagadki i pytania... Trochę nad tym myślałem. Wiesz, może chciałby być człowiekiem? Nie mam innych pomysłów. Może przejadło mu się bycie geniuszem, spełnianie życzeń, i używanie magii. Pewnie każdy czasem chciałby być kimś innym!~
@41   = ~Wiesz, czytałem niegdyś o pewnych motylach tworzonych przez pewną czarodziejkę. Chciała stworzyć idealną magiczną istotę i po badaniach zdecydowała, że tą istotą będą motyle. Zapełniła swój dom całą masą różnych motyli. Straciła na swój eksperyment ponad rok, ale była uparta. Próbowała i próbowała, aż pewnego dnia odniosła sukces: stworzyła motyla umagicznionego srebrem. Gdziekolwiek się pojawił, pozostawiał po sobie lśniący srebrny pył. Posiadał wspaniałą moc. Mógł wskrzeszać, leczyć, zabijać, tworzyć iluzje, ale efekt działania pyłu zależał od instynktu motyla. Najdziwniejsze było to, że motyl nigdy nikogo nie zabił. Istota zdawała się nie korzystać z magii, jaką jej dano, tak jak gdyby nigdy nie chciała tego typu mocy. Jedynie na początku z niej korzystała. Czarodziejka zdecydowała się stworzyć kolejnego motyla, ale sytuacja powtórzyła się. Umierały, nie chciały korzystać ze swej mocy i nie wskrzeszały motyli, które już nie żyły. Po kilku tygodniach pozostał tylko jeden motyl. Kobieta postanowiła przemienić go w srebrną broszkę jako symbol swego dzieła, ale tak czy tak nie mogła kontrolować jego mocy. Wydaje mi się, że to świetna historia. Nie wiadomo, czy ta broszka miała jakieś magiczne właściwości. Może znajdę ją pewnego dnia! Z pewnością jej poszukam.~
@42   = ~Wiesz, wiele się wydarzyło na Wybrzeżu Mieczy w ciągu minionego roku. Ktoś o imieniu <CHARNAME> przyniósł pokój do całej krainy. Mniej więcej wiem, jak wyglądała j<PRO_HISHER> droga do chwały. Wiesz co ludzie mówią? Że on<HESHE> jest pomiotem Bhaala! Mieszkał<HESHE> w Candlekeep przez dłuższy czas. To mała cytadela na klifie; coś jak naprawdę, naprawdę spora biblioteka. Pomiot Bhaala zawitał<HESHE> do wszystkich okolicznych miast, wiosek i miasteczek: odwiedził<HESHE> Beregost, uratował<HESHE> Nashkel, i wreszcie, Wrota Baldura. Nawet takie małe społeczności jak Gullykin uraczył<HESHE> swą obecnością. J<PRO_HISHER> głównym wrogiem był człowiek o imieniu Sarevok. To była dość ważna osobistość we Wrotach Baldura. Chciał wywołać wojnę między Wrotami a Amnem. Mówi się, że <CHARNAME> i Sarevok starli się w podziemiach pod Wrotami Baldura. Oczywiście wiesz kto wygrał!~
@43   = ~Ten <CHARNAME> musi być bardzo silny. Chcę być taki jak on w przyszłości! Będę mądrym i znakomitym poszukiwaczem przygód!~ ~Ta <CHARNAME> musi być bardzo silna. Chcę być taki jak ona w przyszłości! Będę mądrym i znakomitym poszukiwaczem przygód!~
@44   = ~Słyszałem, że głęboko w tych lasach był niegdyś Mur Szczerzących Czaszek. Znajdowała się tam niewielka gospoda w pobliżu szlaku, ale prawie nikt nie odwiedzał tego miejsca. Cóż, to było naprawdę głęboko w lesie. Może raz albo dwa na kilka dni pojawił się tam klient, ale żaden z nich nigdy nie opuścił gospody. Właściciel okazał się mordercą, który przeprowadzał jakiś nekromancki rytuał w piwnicy. Budował wielki mur ze szczerzących się czaszek. Zabijał wszystkich gości, odcinał im głowy i robił głębokie wcięcie przez czaszkę. Powiadają, że zdzierał skalpy gołymi rękoma. Jedna z plotek głosi, że robił potrawy z mózgów, oczu i skóry. To dość odrażająca historia. Ostatecznie został złapany przez strażników. Jeden z jego klientów należał do bardzo wpływowego rodu. Zaczęli go szukać aż wreszcie trafili do gospody. Odkryto co się tam działo. Cieszę się, że żaden z mieszkańców Śródcieni nie padł jego ofiarą.~
@45   = ~Słyszałem o dziwnym miejscu z purpurowym niebem, mówiącymi drzewami, gdzie sny mogą chodzić. Gdy ktoś śni, jej lub jego umysł powołuje nową istotę do życia. Wejście do tego świata prowadzi przez coś, co zwą Nieskończoną studnią. Wygląda jak zwykła studnia, ale jest zdecydowanie większa. Kiedy wejdziesz do wiadra, lina zaczyna się odwijać - to jak wielka winda. Wiesz, jak ta przy wejściu do naszej kopalni kryształów. Jednak podróż odbywa się przez naprawdę straszne ciemności, ale po kilku godzinach docierasz do celu. Świat jest bardzo kolorowy. Historia ta przypomina mi trochę inną, którą znam - o Podziemnych Polanach. Ale do rzeczy. Słyszałem również, że pada tam złoty deszcz. Gdy krople dotrą do ziemi, tworzą złote kałuże, które gdy deszcz zakończy się, przemieniają się złote lustra pokazujące sny przeglądających się w nich ludzi. Każdy może znaleźć tam swój sen. Gdy sen staje się realną istotą, osoba ta będzie w stanie odnaleźć własne wnętrze. To musi być dziwne uczucie spotkać własny sen i rozmawiać z nim.~
@46   = ~To smutna opowieść. Słyszałem o istnieniu wioski, w której nikt nie zaznał przemocy, miejsce to było doprawdy oazą spokoju. Rozkoszne. Jak nierealna kraina szczęścia. Nawet rośliny wyglądały tam inaczej: kolorowe, wielkie jak słoneczniki, z pięknym zapachem. Miejsce to spustoszyła straszliwa epidemia. Każdy zakażony mieszkaniec wioski zaczynał kaszleć... wpadał w depresję... skóra robiła się szara a serce zaczynało gnić jeszcze za życia. Umieranie było długie i bolesne. Miejsce zmieniło się ze snu w straszliwy koszmar. Wszystkie kwiaty zwiędły, drzewa straciły liście, zwierzęta pozdychały albo uciekły stamtąd. Zanim pojawili się kapłani mający powstrzymać epidemię, wszyscy mieszkańcy poumierali. Cóż, może nie wszyscy: dwóch albo trzech ludzi przeżyło. To przypadek, że zachowali swe życia. Kapłani zabrali ich z wioski. Gdy wioska była już pusta, spalili wszystkie budynki, rośliny i ciała magicznym ogniem. Nic nie zostało. Doskonałe miejsce przeobraziło się w pustynię lub koszmar. Nie wiem jak jeszcze określić to miejsce. Mam nadzieję, że tego typu tragedia już nigdy się nie powtórzy.~
@47   = ~Mam nadzieję, że podobała ci się opowieść. Chcesz usłyszeć kolejną?~
@48   = ~Tak.~
@49   = ~Nie, dziękuję. Muszę iść. Żegnaj!~
