@0    = ~(Dziecko krzyczy w ciemną otchłań studni.) Tato! Tato! Słyszysz mnie? Tato! Zostaw monetę i wracaj! Proszę! Boję się!~
@1    = ~(Dziecko płacze. Siedzi w pobliżu studni samo, z twarzą schowaną w dłoniach. Nawet nie zdaje sobie sprawę, że stoisz obok.)~
@2    = ~Co się stało, dziecko? Słyszałem, że wołałeś ojca. Gdzie on jest?~ ~Co się stało, dziecko? Słyszałam, że wołałeś ojca. Gdzie on jest?~
@3    = ~(Zostaw go w spokoju.)~
@4    = ~Zgubiłem monetę... Dostałem ją od mamy nim umarła... Niechcący upuściłem ją do studni, więc tata kazał mi tu zaczekać, a potem zszedł pod ziemię! Od wielu godzin nie daje znaku życia... (łzy chłopca spływają lśniącą wstęgą po jego twarzy.)~
@5    = ~Słyszałem o dziwnych rzeczach dziejących się tam, pod ziemią... Chcę do mojego taty! Tak się boję!~
@6    = ~Poszukam twego ojca, dziecko.~
@7    = ~Twój ojciec pewnie nie żyje. To jasne jak słońce.~
@8    = ~Dziękuję... Zaczekam tu na mojego tatę... Wkrótce wróci...~
@9    = ~Ale... nie! Tata wróci po mnie! Nie zostawi mnie tak jak moja mama!~
@10   = ~(Chłopak nachyla się przez krawędź studni. Zaczyna krzyczeć coraz to głośniej w ciemność. Nagle jego płacz przechodzi w krzyk, gdy nurkuje głową w dół w studnię. Ostatnią rzeczą, jaką słyszysz, jest obrzydliwy dźwięk roztrzaskiwanych kości.)~
@11   = ~(Ze studni nie dociera już żaden dźwięk.)~
@12   = ~(Zostawiasz płaczącego chłopca.)~
@13   = ~Znalazłeś mego tatę?~ ~Znalazłaś mego tatę?~
@14   = ~Przykro mi, dziecko, jeszcze nie.~
@15   = ~Przykro mi, chłopcze, ale twój ojciec zginął z rąk potwora zamieszkującego kopalnię. Jedyne, co po nim zostało, to ta moneta. Proszę, weź ją, jako pamiątkę po swoich rodzicach.~
@16   = ~Nie, i nie będę trwonił czasu na jego szukanie. Na pewno nie żyje.~
@17   = ~Proszę, poszukaj go.~
@18   = ~Tata... umarł przeze mnie...? Nie... Kłamiesz! Kłamiesz! (Chłopak ucieka.)~
@19   = ~Wujek Patryk wszystko mi wyjaśnił... Przepraszam, że uciekłem... Wujek dobrze mnie traktuje... Chyba zacznę pobierać nauki, aby zostać Panem Świtu, wtedy będę mógł pomagać innym ludziom. Tato by to pochwalił.~
@20   = ~Przykro mi, ale muszę wracać do nauki. Wiesz, czeka mnie wiele pracy.~
@21   = ~To znowu ty! Minęły przeszło dwa tygodnie odkąd wujek Patryk zaczął mnie uczyć i pozwolił mieszkać w tym miejscu. Wciąż tęsknię za tatą, ale nic nie mogę na to poradzić, trzeba żyć dalej. Wujek powiedział, że tata oczekiwałby tego ode mnie.~
@22   = ~Pan Świtu opowiada mi czasem ciekawe historie. Moją ulubioną jest ta o zarazie w małej wiosce. Cała wioska przez nią wymarła... no, może za wyjątkiem dwóch czy trzech ludzi, ale przybyli kapłani Lathandera i powstrzymali zarazę przed rozpowszechnianiem się na inne wioski. Szkoda, że nie udało im się pomóc pierwszej wiosce, ale tylko tyle leżało w mocy nas, śmiertelników.~
@23   = ~Przepraszam, że cię zgaduję. Chcesz się zobaczyć z Panem Świtu Patrykiem? Pewno jest na górze.~
@24   = ~Nie zagadujesz mnie, dziecko. Powiedz mi, czy Patryk dobrze o ciebie dba? Nie zabronił ci rozmawiać ze mną o tym, jak ci jest u niego, prawda?~
@25   = ~Dziękuję ci, dziecko. Udam się porozmawiać z nim. Chcę się upewnić, że wszystko jest w porządku.~
@26   = ~Nieważne... Zejdź mi z oczu.~
@27   = ~Tak jest, proszę pana!~ ~Tak jest, proszę pani!~
@28   = ~Wszystko w porządku, ale jeśli chcesz z nim pomówić, udaj się wprost do niego, panie. Z pewnością przywita cię z uśmiechem. Gdybyś chciał czegoś ode mnie, znajdziesz mnie tutaj. Żegnaj!~ ~Wszystko w porządku, ale jeśli chcesz z nim pomówić, udaj się wprost do niego, pani. Z pewnością przywita cię z uśmiechem. Gdybyś chciała czegoś ode mnie, znajdziesz mnie tutaj. Żegnaj!~
@29   = ~Nie, oczywiście, że nie! Ojciec Patryk to bardzo dobry człowiek. Czasem, gdy jest zajęty, chce mieć spokój i prosi abym mu nie przeszkadzał, ale poza tym uczy mnie, daje mi jedzenie i schronienie, opowiada mi też różne historie. Niczego więcej mi nie trzeba.~
@30   = ~Czasem odwiedzam Pannę Irnę, gdy odwiedza Śródcienie. Pewnego dnia będę Panem Świtu, tak jak Patryk, albo poszukiwaczem przygód, tak jak ty!~
@31   = ~Cóż, być może będziesz poszukującym przygód Panem Świtu!~
@32   = ~Jakkolwiek potoczy się twe życie, z pewnością będzie ono udane, czy będziesz Panem Świtu, czy poszukiwaczem przygód. Z pewnością każda z tych dróg okaże sie słuszna.~
@33   = ~Jasna sprawa, mały. (Kładziesz dłoń na jego głowie i uśmiechasz się do niego.)~
@34   = ~W porządku. Muszę iść. Do zobaczenia!~
@35   = ~Tak! Będę szukającym przygód Panem Świtu! Będę walczył ramię w ramię z krasnoludem i elfem! Oczywiście wpierw będę musiał jakiegoś znaleźć... ale z pewnością rozpoznam jakiegoś, gdy odwiedzę któreś z miast!~
@36   = ~Cieszę się, że znów cię spotkałem, panie!~ ~Cieszę się, że znów cię spotkałam, pani!~
@37   = ~Wiem! Zdecyduję kiedyś. Omówię to również z Irną! Jest dla mnie taka miła! Kiedy dorosnę będę ją chronił! Lubię jej uśmiech, ale Janny nie lubi gdy z nią rozmawiam... Och, pewnie nie znasz Janny. To moja przyjaciółka.~
@38   = ~Muszę teraz odmówić me modlitwy. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy!~
@39   = ~(Dziecko patrzy na ciebie, uśmiecha się i wybucha śmiechem.)~
@40   = ~Masz coś zielonego między zębami! To kawałek sałaty! Hahaha!~
@41   = ~Racja! Żegnaj, panie!~ ~Racja! Żegnaj, pani!~
@42   = ~Och, to ty. Wiesz, potrafię rzucić swe pierwsze zaklęcie! Wiem jak uleczyć lekkie rany!~
@43   = ~No dalej, wypróbuj je na mnie!~
@44   = ~W porządku. Mam nadzieję, że wkrótce nauczysz się czegoś nowego. Muszę już iść.~
@45   = ~Nieważne. Muszę iść.~
@46   = ~W porządku! Rzucam!~
@47   = ~Żegnaj więc!~
