@0 = ~Ach, witaj w moim osobistym koszmarze... zastanawiam się, co za niefortunne zrządzenie losu cię tu przywiodło?~
@1 = ~Co się stało, że jesteś taki zgorzkniały?~
@2 = ~Zamek w twoich drzwiach jest chyba zepsuty. Powinieneś go naprawić.~
@3 = ~Kim jesteś?~
@4 = ~Znalazłem ten list w twojej skrzyni... tylko mi nie mów, że planujesz samobójstwo.~ ~Znalazłam ten list w twojej skrzyni... tylko mi nie mów, że planujesz samobójstwo.~
@5 = ~Wiesz... mój stary przyjaciel dał mi ten posążek... nic wielkiego, ale może pozwoli ci zacząć wszystko od nowa. Albo może przynajmniej sprawi, że poczujesz się lepiej.~
@6 = ~Nie wiem. Wygląda na to, że nie chcesz, żeby ci przeszkadzano. Lepiej sobie pójdę.~
@7 = ~Ślepy jesteś, czy co? Myślisz, że czemu siedzę tu jak jakiś umarlak?~ ~Ślepa jesteś, czy co? Myślisz, że czemu siedzę tu jak jakiś umarlak?~
@8 = ~Złodzieje sforsowali mi drzwi i skradli całą moją bezcenną kolekcję. Jestem poszukiwaczem i zbieraczem wszelkich statuetek, które wyszły spod ręki przeróżnych artystów i szamanów. To była moja duma, rozumiesz? Ale ostatnio wyszedłem do tawerny, a oni w tym czasie zabrali mi wszystko.~
@9 = ~Kilka osób mówiło mi, że widziało jakichś podejrzanych osobników opuszczających ostatnio miasto. Zapewne z moimi zbiorami. Bez dwóch zdań, muszą być już daleko stąd. Nic się nie da zrobić. Nic. Zabrali moje skarby... równie dobrze mogli zabrać moje życie.~
@10 = ~I te kilka starych statuetek to taki wielki problem?~
@11 = ~Chyba powinieneś nareperować drzwi. Przeziębisz się od tych przeciągów.~
@12 = ~Kim jesteś? Jakimś kolekcjonerem?~
@13 = ~Rozumiem. Cóż, wygląda na to, że nie mogę ci w żaden sposób pomóc. Do widzenia.~
@14 = ~Och, co ty nie powiesz!? To drzwi tak nie działają? Nie wiedziałem! Nie powinny leżeć w kawałkach na podłodze? Ba, co za różnica. Nie ma tu już nic cennego, czego trzeba by strzec, więc po co mam się przejmować, czy mam jakieś drzwi, czy nie?~
@15 = ~Nic cennego? A twoje życie?~
@16 = ~Więc co się wydarzyło, że jesteś taki zgorzkniały?~
@17 = ~Kim jesteś? Czy to miejsce było twoim magazynem?~
@18 = ~Jestem... byłem badaczem. To był mój dom, moja pracownia... można powiedzieć, że cały mój świat. To tutaj trzymałem wszystko to, co udało mi się zdobyć, każdy eksponat, o który walczyłem rękami i nogami. Szukałem u wszelkiej maści sprzedawców, artystów i magów, wszystko po to, by odnaleźć najbardziej osobliwe posążki i statuetki. A teraz... teraz nie mam nic. Straciłem wszystko, co miałem...~
@19 = ~No chyba nie jest aż tak źle... nie możesz zacząć od nowa?~
@20 = ~A mógłbyś mi wyjaśnić, co dokładnie stało się z twoją kolekcją?~
@21 = ~Cóż, chyba powinieneś przynajmniej nareperować drzwi... zakładając, że zostało ci jeszcze coś wartościowego, oczywiście.~
@22 = ~Oczywiście, że tak, ty dęty pacanie! Były moimi umiłowanymi towarzyszkami przez ostatnie dwadzieścia lat, rozumiesz?! Wszystkie te noce spędzone na wycieraniu ich z kurzu, polerowaniu, ustawianiu w idealnej kolejności... w mgnieniu oka wszystko stracone.~ ~Oczywiście, że tak, ty tępoto! Były moimi umiłowanymi towarzyszkami przez ostatnie dwadzieścia lat, rozumiesz?! Wszystkie te noce spędzone na wycieraniu ich z kurzu, polerowaniu, ustawianiu w idealnej kolejności... w mgnieniu oka wszystko stracone.~
@23 = ~Chciał<PRO_HESHE>bym zapytać o coś innego.~
@24 = ~To ja już chyba sobie pójdę.~
@25 = ~Moje życie? Równie dobrze może się teraz skończyć. Nie obchodzi mnie, co się ze mną stanie, gdy już straciłem cały dorobek. A niech mnie nawet diabli wezmą!~
@26 = ~A po co? Mojej ukochanej kolekcji już nie ma. Jak mógłbym kiedykolwiek odrobić taką stratę...~
@27 = ~Ach, pytaj sobie, ile chcesz. I tak nie mam już nic do roboty...~
@28 = ~To dlaczego jesteś taki przygnębiony?~
@29 = ~Powinieneś naprawić te drzwi, wiesz? Możesz się przeziębić. Albo staniesz się gratką dla złodziei.~
@30 = ~Chyba wiem już wszystko, co chciałem. Do widzenia.~ ~Chyba wiem już wszystko, co chciałam. Do widzenia.~
@31 = ~A bo ja wiem? Bez moich figurek jestem taki zagubiony. Po cóż innego miałbym wracać do domu, gdy ich już nie ma? Chyba się poddam...~
@32 = ~Nie rób tego. Sytuacja może jeszcze się poprawić. Może znajdziesz jeszcze powód, by zacząć wszystko od nowa. Nawet jeśli nie od razu. Nie poddawaj się tak łatwo.~
@33 = ~Jeśli naprawdę zamierzasz zakończyć swoje życie, po prostu to zrób. Po co ciągnąć te męczarnie?~
@34 = ~Nie mam dla ciebie żadnej dobrej rady. Do widzenia.~
@35 = ~Śmiem wątpić. Być może ty wierzysz w to, co mówisz, ale ja już nie.~
@36 = ~Co dokładnie się stało? Powiedz mi, dlaczego jesteś tak przygnębiony.~
@37 = ~Chyba już pójdę. Nie chcę ci przeszkadzać.~
@38 = ~Wiesz, co... Jeden z moich starych znajomych miał w posiadaniu taką figurkę... Wiem, że to nic wielkiego, ale może pozwoli ci zacząć wszystko od nowa. Albo przynajmniej sprawi, że poczujesz się lepiej.~
@39 = ~Czy... czy to posążek Kozaha?~
@40 = ~Pozwól mi to obejrzeć. Co? Jak... Tak, TAK! To autentyk! Żadna kopia nie miałaby aż tylu szczegółów! Tylko spójrz na to kunsztowne wykończenie!~
@41 = ~Czyżbyś naprawdę przyniósł ten bezcenny skarb staremu skończonemu głupcowi? Ze zwykłej dobroci serca? Źle cię oceniłem, przyjacielu. Dziękuję ci. Niech ci bogowie sprzyjają!~ ~Czyżbyś naprawdę przyniosła ten bezcenny skarb staremu skończonemu głupcowi? Ze zwykłej dobroci serca? Źle cię oceniłem, moja droga. Dziękuję ci. Niech ci bogowie sprzyjają!~
@42 = ~Chyba masz rację... nie mam już na co czekać.~
@43 = ~Wiesz już, gdzie były drzwi... Zostaw mnie.~
@44 = ~Ach, to znowu ty. Jeszcze raz dziękuję za twój dar. Wyciągnąłem nauczkę z własnych błędów i teraz ukryłem go w miejscu, w którym tylko ja sam mogę go odnaleźć. Nie pozwolę, żeby ten koszmar się powtórzył. Przywróciłeś mi marzenia. Jeszcze raz... dziękuję ci.~ ~Ach, to znowu ty. Jeszcze raz dziękuję za twój dar. Wyciągnąłem nauczkę z własnych błędów i teraz ukryłem go w miejscu, w którym tylko ja sam mogę go odnaleźć. Nie pozwolę, żeby ten koszmar się powtórzył. Przywróciłaś mi marzenia. Jeszcze raz... dziękuję ci.~