@0    = ~Ech...~
@1    = ~Coś nie tak, panienko?~
@2    = ~Dlaczego stoisz tu całkiem sama, taka smutna i ponura?~
@3    = ~Wybacz, nie chciałem ci przeszkodzić. Muszę już iść.~ ~Wybacz, nie chciałam ci przeszkodzić. Muszę już iść.~
@4    = ~Chodzi o... moją matkę. Dziwnie się zachowuje. Krzyczy, traktuje mnie jak dziecko. Gdy ostatnio kupiłam sobie suknię, podarła ją i zrzuciła z mostu. Bo jej się nie podobała. Chcę odejść. Tak bardzo chcę odejść...~
@5    = ~Więc odejdź. Usamodzielnij się. Masz już... osiemnastkę, prawda?~
@6    = ~To nie moja sprawa. Wybacz. Muszę iść.~
@7    = ~Tak. Chciałabym odejść, ale... ona...~
@8    = ~Co noc zamyka mnie w pokoju. Chyba się domyśla, że jej nie znoszę. Że... już jej nie kocham.~
@9    = ~Może niepotrzebnie o tym mówię...~
@10   = ~Na pewno tego właśnie chcesz? By odejść?~
@11   = ~To okrutne. To, co ona ci robi. Nie dziwię się, że chcesz odejść.~
@12   = ~Nie może być aż tak źle...~
@13   = ~Jest... I czy może być gorzej?~
@14   = ~Tak. To jakiś koszmar.~
@15   = ~Ja... nie chcę, żeby przytrafiło jej się coś złego, ale nie jestem jakimś więźniem. Chyba... zasługuję na wolność. Na własne życie.~
@16   = ~Potrzebuję tylko czegoś, co odwróci jej uwagę. Czegoś... co pozwoli mi uciec.~
@17   = ~Mam tu taką rybę. Jest nieświeża. Pozwól jej skosztować. Nie umrze od tego, nie jest TAK zła. Przez kilka dni będzie ją bolał brzuch. Zaopiekuj się nią na początku, a gdy jej stan się ustabilizuje, ucieknij.~
@18   = ~Wiesz co, myślę, że powinnaś napisać jej list. I zostawić tak, żeby mogła go potem przeczytać. Pomogę ci, radzę sobie ze składaniem słów. Musisz dać jej możliwość zrozumienia tego wszystkiego. W przeciwnym razie ucieczka tylko wszystko pogorszy. Nie będziecie razem, ale każda z was będzie się czuć okropnie.~
@19   = ~Pomyślę o tym. Wrócę do ciebie, gdy tylko ułożę jakiś plan.~
@20   = ~Wiesz co, chyba nie mam ochoty w ogóle się w to mieszać. To twoja osobista sprawa, a ja muszę już iść.~
@21   = ~O, rety... ale śmierdzi. Dziękuję, to jest jakiś plan, tylko... Nie jestem pewna, czy to bezpieczne. Ale...~
@22   = ~Może zostawiłabym jej też antidotum, które znajdzie, gdy odejdę.~
@23   = ~Jeśli wciąż chcesz mi pomóc, to przynieś mi fiolkę antidotum. Jesteś moją jedyną nadzieją na nowe życie.~
@24   = ~Znajdziesz mnie tutaj. I... dziękuję.~
@25   = ~Mhm.~
@26   = ~Pomożesz mi to napisać? No, to jest jakiś pomysł. Dobrze. Zróbmy to.~
@27   = ~Jakieś pomysły, jak mogłabym uciec? Jak mogłabym kupić trochę czasu i uciec od mojej matki? Bo ja już sama nie wiem...~
@28   = ~Chyba nie mam ochoty w ogóle się w to mieszać. To twoja osobista sprawa, a ja muszę już iść.~
@29   = ~To... brzmi naprawdę nieźle. Zostawię jej to do przeczytania. Dziękuję! Bardzo mi pomogłeś!~ ~To... brzmi naprawdę nieźle. Zostawię jej to do przeczytania. Dziękuję! Bardzo mi pomogłaś!~
@30   = ~Przyniosłeś mi antidotum?~ ~Przyniosłaś mi antidotum?~
@31   = ~Tak, bierz. Tylko proszę, zostaw jej liścik, zanim uciekniesz. Wiesz, żeby nie pomyślała, że cię porwano czy coś.~
@32   = ~Tak, bierz. Mam nadzieję, że znajdziesz odpowiednie miejsce, by zacząć nowe życie. Tylko proszę bądź ostrożna.~
@33   = ~Musimy zmienić plan. Wiesz co, myślę, że powinnaś napisać jej list. I zostawić tak, żeby mogła go potem przeczytać. Pomogę ci, radzę sobie ze składaniem słów. Musisz dać jej możliwość zrozumienia tego wszystkiego. W przeciwnym razie ucieczka tylko wszystko pogorszy. Nie będziecie razem, ale każda z was będzie się czuć okropnie.~
@34   = ~Jeszcze nie.~
@35   = ~Zrobię jak mówisz.~
@36   = ~I... dziękuję ci. Za wszystko.~