@0    = ~...to nie takie proste, jak ci się wydaje. On nigdy nie chciał wejść do tego domu. Zmusiły go do tego jego osobiste przeżycia. Nie kontrolował tego. Nigdy nie myślał, że jest inna opcja niż...~
@1    = ~Stop. Myślę, że posuwasz się za daleko. Miał wybór i dobrze o tym wiedział. Nie chodziło o jego przeżycia, tylko o jego nieposkromioną ciekawość.~
@2    = ~Nie jestem pewien...~
@3    = ~Może autor wcale nie chciał, żeby to było pewne. Albo klarowne.~
@4    = ~Czekaj. Chyba mamy gościa.~
@5    = ~Jestem Hron. A to jest Miga. Jesteś tu, aby wstąpić do naszego Klubu Książki?~
@6    = ~Hmm? A co to w ogóle za niedorzeczny pomysł? Wahven d'draeval.~
@7    = ~Muszę przyznać, że już dawno nie słyszałem o żadnym klubie książki w Athkatli. Większość mieszkańców zajęta jest spiskowaniem i rozsiewaniem plotek...~
@8    = ~Klubu Książki? Jakiego Klubu Książki?~
@9    = ~Oj, nie. Dziękuję. To dobre dla nieudaczników.~
@10   = ~Naszego Klubu Książki. Spotykamy się tutaj co pięć dni i dyskutujemy o książkach, które pożyczam od przyjaciela. To miła odskocznia od codziennych zajęć.~
@11   = ~Jeśli ciekawią cię książki, opowieści i poezja, to możesz do nas dołączyć. Przeważnie to ja organizuję jakieś książki, więc nie będziesz musiał szukać ich sam. Pozwolę ci korzystać z moich egzemplarzy, a potem mi je oddasz. A potem je omówimy. Napijemy się herbaty. Czy piwa. Co tam chcesz.~ ~Jeśli ciekawią cię książki, opowieści i poezja, to możesz do nas dołączyć. Przeważnie to ja organizuję jakieś książki, więc nie będziesz musiała szukać ich sama. Pozwolę ci korzystać z moich egzemplarzy, a potem mi je oddasz. A potem je omówimy. Napijemy się herbaty. Czy piwa. Co tam chcesz.~
@12   = ~Zainteresowany?~ ~Zainteresowana?~
@13   = ~Hmm, brzmi nieźle. Odwiedzę was od czasu do czasu.~
@14   = ~Uch. Nigdy. Wybacz, ale czytanie książek to zajęcie dla nieudaczników.~
@15   = ~Cóż... nie. Jestem zajęty prawdziwymi sprawami, nie jakimiś Klubami Książki...~ ~Cóż... nie. Jestem zajęta prawdziwymi sprawami, nie jakimiś Klubami Książki...~
@16   = ~Świetnie! Więc to jest twoja pierwsza lektura: „Księga Rycerza” sir Koomta Eeltorna. Przeczytaj ją i wróć na nasze następne spotkanie. Jak już mówiłem, spotykamy się co pięć dni. Tylko pamiętaj, żeby przynieść ze sobą tę książkę. Nie sprzedawaj jej, potrzebuję jej z powrotem.~
@17   = ~Chyba kończymy na dzisiaj, Migo. Chodźmy, przygotujemy się na następne spotkanie.~
@18   = ~Jasne. Czemu nie.~
@19   = ~Więc chodźmy!~
@20   = ~Czyli odpowiedź brzmi nie. No i dobrze.~
@21   = ~Ach, to ty! Wróciłeś! Nawet się cieszę, że wróciłeś, naprawdę.~ ~Ach, to ty! Wróciłaś! Nawet się cieszę, że wróciłaś, naprawdę.~
@22   = ~Więc... jak ci się podobała Księga Rycerza?~
@23   = ~Tak... hm. Ciekawa opowieść... o rycerzu. Jak walczył z wrogami. I... jego rycerskość poddana była próbie...~
@24   = ~Cóż, myślę, że to kolejna opowieść o bohaterze i męczenniku. Mężczyźnie ze wszystkich sił zwalczającym zło, by ratować niewinnych i przyjaciół.~
@25   = ~Wspaniała opowieść o cnotach, że tak powiem. O poświęceniu i potędze i braterstwie. Doskonały przedstawiciel swojego gatunku.~
@26   = ~To książka o potężnym... gościu! Jest rycerzem, a jego imię to... Moorghoul czy coś takiego.~
@27   = ~Cóż, spotkaliśmy się tutaj, ale wygląda na to, że zgubiłeś książkę. Znajdź ją, proszę. Wtedy porozmawiamy.~ ~Cóż, spotkaliśmy się tutaj, ale wygląda na to, że zgubiłaś książkę. Znajdź ją, proszę. Wtedy porozmawiamy.~
@28   = ~Cóż, tak. Ale jak myślisz, dlaczego napisano ją właśnie tak? Po co nam książki o... bohaterstwie, poświęceniu i rycerzach?~
@29   = ~Może po to, by mieć w co wierzyć? Wszyscy szukamy czegoś takiego. Rycerzy gotowych do wielkich czynów. Dzięki takim opowieściom ludzie czują się bezpieczniejsi.~
@30   = ~Bo ludzie są tak głupi, że nie potrafią odróżnić dobrej literatury od złej, jak mniemam. Są jak dzieci. I potrzebują takich opowieści.~
@31   = ~Chyba dlatego, że takie historie są niczym... wzorce. Przedstawiają idee bliskie sercom ludzi.~
@32   = ~To dość szorstka opinia.~
@33   = ~Ludzie potrzebują symboli życia. Elementów w kulturze, które sprawią, że nadzieja nie umrze łatwo. Symboli, które będą pasować do odpowiedniego czasu i miejsca. Tak myślę.~
@34   = ~Różne czasy mają różne potrzeby.~
@35   = ~Więc nic dziwnego, że i to ostrze trafiło do książki. Kolejny symbol dobra w tym świecie. Tylko spójrz! Oto prawdziwy Karsomir!~
@36   = ~Racja.~
@37   = ~Ciężko się z tym nie zgodzić.~
@38   = ~Dokładnie. Niby wiemy, że to fikcja – sir Koomt Eeltorn przyznał, że wymyślił tę historię – ale nie jest przez to gorsza, prawda? Wciąż jest ważna. Wciąż jest symbolem.~
@39   = ~Symbolem naszej kultury. I czasów. Tak. Tak myślę.~
@40   = ~Co?! To jest Karsomir? Cóż, tego to bym się nie spodziewał! Naprawdę... aż mnie zatkało!~
@41   = ~Dziękuję, że nam go pokazałeś.~ ~Dziękuję, że nam go pokazałaś.~
@42   = ~Wiesz, kiedyś słyszałem, że Koomt chciał napisać taką historię, ponieważ sam przeszedł przez coś okropnego. Chyba stracił żonę.~
@43   = ~Też o tym słyszałam. Róża... To znaczy, tak miała na imię jego żona. Chyba utonęła. Koomt opiekował się później ich córką. To dla niej wymyślił Moreghasta. Chciał stworzyć postać, w którą jego córka mogłaby wierzyć. Kogoś, kto dodawałby jej otuchy.~
@44   = ~Interesujące.~
@45   = ~Prawda? Myślę, że dzięki temu cała historia nabiera głębi.~
@46   = ~W jakiś sposób... Szkoda, że większość ludzi nie wie, po co wymyślono Moreghasta.~
@47   = ~No nie wiem, czy to cokolwiek zmienia.~
@48   = ~Dokładnie.~
@49   = ~Może... Trudno powiedzieć. Muszę nad tym pomyśleć.~
@50   = ~W każdym razie, było miło z tobą porozmawiać. Myślę, że na dzisiaj skończymy. Wezmę książkę, ale nie martw się, mam dla ciebie następną. To „Mrok na niebie” Nimma Niedolimiara. Mam nadzieję, że ci się spodoba.~
@51   = ~Do zobaczenia za pięć dni.~
@52   = ~Pogadamy wkrótce. Trzymaj się.~
@53   = ~Cóż, wygląda na to, że nie czytałeś książki... Szkoda. Pewnie tak naprawdę nie chciałeś do nas dołączyć, tylko nie potrafiłeś powiedzieć nie.~ ~Cóż, wygląda na to, że nie czytałaś książki... Szkoda. Pewnie tak naprawdę nie chciałaś do nas dołączyć, tylko nie potrafiłaś powiedzieć nie.~
@54   = ~Tak mogło być...~
@55   = ~Nieważne. Zgaduję, że masz inne rzeczy do zrobienia. Powodzenia z nimi.~
@56   = ~Nie zrozum mnie źle. Nie obwiniam cię.~
@57   = ~A oto nadchodzi nasz drogi współczytelnik! Chodź, siadaj. Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.~ ~A oto nadchodzi nasza droga współczytelniczka! Chodź, siadaj. Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.~
@58   = ~O, tak, dobrze cię znowu widzieć. W nastroju na odrobinę mroku? Hehe.~
@59   = ~„Mroku na niebie”, oczywiście.~
@60   = ~Tak, pewnie.~
@61   = ~Jeszcze nie. Poczekajcie, wrócę za chwilkę.~
@62   = ~Świetnie!~
@63   = ~Muszę przyznać, że tym razem odebrałem książkę zupełnie inaczej niż przy pierwszym czytaniu.~
@64   = ~Jestem zaskoczona, że aż tak ją polubiłeś, Hronie. Wiem, że lubisz dramatyczne rzeczy, ja nie jestem do końca przekonana.~
@65   = ~Jak mówiłem, tym razem było inaczej, ale wciąż wierzę, że to niezła opowieść. Relacja między dwójką głównych bohaterów jest napięta. Nie znajdziemy tu tej słodkiej miłosnej historii, tylko słodko-gorzkie zmagania. I to bez zakończenia, które satysfakcjonowałoby wszystkich. I to o tym jest ta książka, prawda? O nas, ludziach, którzy nie potrafią osiągnąć wszystkiego, czego pragną. O smutku, który w nas tkwi. O możliwym braku szczęśliwego zakończenia.~
@66   = ~No dobrze, dobrze. Nie chcę cię rozzłościć... To nie to, że ja nie lubię tej książki, ale... może to nie moje klimaty. Przecież możemy czuć się dobrze w zupełnie odmiennych, prawda? Nie musimy dzielić tego samego smaku, tak?~
@67   = ~Oczywiście, że nie. Ale co z tobą? Co ty o tym myślisz?~
@68   = ~Chyba zgadzam się z tobą. Wiele aspektów tej historii opowiada o naszych codziennych niepowodzeniach. O nas goniących za marzeniami i żądzami. I chociaż nie ma w tym niczego złego, to powinniśmy się pogodzić z tym, że nie zawsze osiągniemy satysfakcjonujący wynik. Nie możemy zawsze wygrywać. I dobrze. Ta... niemożność także czyni nas tym, kim jesteśmy.~
@69   = ~Chyba muszę zgodzić się z Migą. Jest tu wiele wątków, które balansują na krawędzi bycia... zbyt emocjonalnymi. Wszystkie te uczucia wydają się trochę przerysowane. Gdybyśmy mówili o malarstwie, to powiedziałbym, że zbyt nasycone. Oszałamiają i to nie zawsze w pozytywny sposób. Jakby autor próbował grać na naszych najniższych uczuciach, czy coś.~ ~Chyba muszę zgodzić się z Migą. Jest tu wiele wątków, które balansują na krawędzi bycia... zbyt emocjonalnymi. Wszystkie te uczucia wydają się trochę przerysowane. Gdybyśmy mówili o malarstwie, to powiedziałabym, że zbyt nasycone. Oszałamiają i to nie zawsze w pozytywny sposób. Jakby autor próbował grać na naszych najniższych uczuciach, czy coś.~
@70   = ~Hmm, to ciekawe spojrzenie. Pesymistyczne, ale być może prawdziwe.~
@71   = ~Cóż, muszę się zgodzić, że momentami wszystko jest trochę przerysowane, to prawda. Szczególnie zakończenie. Ten pogrzeb i nagła chęć topienia smutków w alkoholu...~
@72   = ~Obawiam się, że nie tylko to.~
@73   = ~Trochę mnie zdziwiło, że autor nie wydał już niczego więcej. Ani jednej książki. Niczego. Choć nie myślę, że zmarł...~
@74   = ~Może opowiedział nam historię, którą uważał za bardzo ważną i nigdy potem nie odczuwał już takiej potrzeby?~
@75   = ~Cóż, wydać książkę, to spory wysiłek finansowy, podobno. Może to dlatego nie ma żadnych innych jego dzieł?~
@76   = ~Jako osoba, która znaczną część swego życia spędziła w bibliotece, mogę powiedzieć, że bardzo często nasza wiedza o autorach jest wręcz znikoma. Może się gdzieś przeprowadził. Może zmienił imię. Może zaginął. Jest tak wiele książek. Zajmowanie się nimi wszystkimi to i tak ogromne przedsięwzięcie.~
@77   = ~Może czeka na inspirację.~
@78   = ~Możesz mieć rację.~
@79   = ~To możliwe.~
@80   = ~Cóż, jeśli nie on, to może ktoś inny uderzy w swoich dziełach w podobne struny. Słyszałem o nowej obiecującej autorce, Jinnie Goomkh.~
@81   = ~Przepraszam, że jestem tak bezpośredni, ale muszę wziąć od ciebie tę książkę. I nie martw się! Mam dla ciebie coś nowego!~
@82   = ~Znalazłeś ten tekst, o którym rozmawialiśmy wczoraj?~
@83   = ~Tak.~
@84   = ~Tym razem, to coś krótszego. „Modlitwa do gaju” Sory Kurochi, poetki z Kozakury.~
@85   = ~Łał!~
@86   = ~W rzeczy samej łał. Nigdy wcześniej nie czytałem kozakurańskiej poezji.~
@87   = ~Proszę! To ten wiersz. Spotkajmy się tutaj za pięć dni. Jak zawsze.~
@88   = ~Tymczasem!~
@89   = ~Hej! Trochę się spóźniłeś, ale... wiemy, że miałeś ostatnio sporo zajęć.~ ~Hej! Trochę się spóźniłaś, ale... wiemy, że miałaś ostatnio sporo zajęć.~
@90   = ~Możemy zaczynać, tak?~
@91   = ~Jeszcze chwilę.~
@92   = ~Teraz...~
@93   = ~Myślę, że to ja dzisiaj zacznę, bo to było takieee...~
@94   = ~...rozczarowanie. Naprawdę. Łudziłam się, że to będzie coś niezwykłego. Coś interesującego. Coś, co przysporzy nam intensywnych doznań. Ale zamiast tego, dostaliśmy to:~
@95   = ~Pani Gaju, Zaklinaczko Czasu 
Zmień mą duszę w sosnę z lasu 
Niech ona rośnie, niech ona się przebija, 
Nie pozwól jednak by hart ducha straciła.~
@96   = ~Cóż...~
@97   = ~No tak, myślę, że mogło być lepiej. Dziwny rytm i...~
@98   = ~Cóż, chyba nie jest aż tak źle, Migo.~
@99   = ~...jest zwyczajnie źle. Nie ma się co z tym pieścić.~
@100  = ~Jest. Naprawdę. Jeśli chodzi o poezję, to jestem ekspertem. Czytałam wszystko, co można znaleźć w Athkatli, a to... To powinno się znaleźć na dole klasyfikacji. Gdyby była jakaś klasyfikacja, oczywiście.~
@101  = ~Wybaczcie, może jestem trochę zbyt surowa, ale naprawdę oczekiwałm czegoś nadzwyczajnego...~
@102  = ~Przykro mi, Migo.~
@103  = ~Muszę ci coś powiedzieć...~
@104  = ~Hmm?~
@105  = ~To... nie jest kozakurańskie. Zapłaciłem komuś, by to napisał, bo... chciałem, żebyś znowu była szczęśliwa. Naprawdę myślałem, że to będzie coś lepszego i...~
@106  = ~Ty... Co?!~
@107  = ~Przepraszam. Was oboje. Naprawdę. Chciałem dać wam coś interesującego. Coś spoza znanego nam świata. Wymyśliłem sobie to Kara-Tur, potem postanowiłem doprecyzować Kozakurą i...~ ~Przepraszam. Was obie. Naprawdę. Chciałem dać wam coś interesującego. Coś spoza znanego nam świata. Wymyśliłem sobie to Kara-Tur, potem postanowiłem doprecyzować Kozakurą i...~
@108  = ~Ech...~
@109  = ~To jest... w porządku. Rozumiem. I doceniam, że chciałeś dać nam coś intrygującego. Naprawdę doceniam.~
@110  = ~...ale mogłeś wynająć lepszego poetę.~
@111  = ~Mnie się to podobało. Może nie jestem znawcą, ale to nie było AŻ TAK złe.~
@112  = ~W porządku. Ja też cię rozumiem.~
@113  = ~Mhm...~
@114  = ~Mówisz tak tylko po to, żebym poczuł się lepiej.~
@115  = ~Dziękuję...~
@116  = ~Jeszcze jedno... ech, nawet nie wiem, czy powinienem o tym wspominać.~
@117  = ~No mów.~
@118  = ~Znalazłem coś jeszcze, ale nie wiem, czy to coś warte. Jest dziwne i nawet wyciągnąłem to z dziwnej skrzyni. Sam jeszcze tego nie sprawdzałem, ale może... może powinniśmy dać temu szansę.~
@119  = ~Proszę. Trzy opowieści. Po jednej dla każdego. Każda od jakiegoś nieznanego twórcy.~
@120  = ~To będzie nasz następny tekst do omówienia. Spotkajmy się za pięć dni. Jak zawsze.~
@121  = ~...~
@122  = ~Hej! To ja. Miło widzieć was oboje.~
@123  = ~Wszystko w porządku? Znowu się spóźniłem? Co wy tacy bladzi?~ ~Wszystko w porządku? Znowu się spóźniłam? Co wy tacy bladzi?~
@124  = ~...książka...? Gdzie jest książka... którą ci dałem...?~
@125  = ~<CHARNAME>, coś tu nie gra...~
@126  = ~Rhalmhmm. Ygloth glas thaa...~
@127  = ~Kahaal yugh.~
@128  = ~Zaraz, co?~
@129  = ~To jakiś żart?~
@130  = ~Haa'klaghak.~
@131  = ~Interesujące... Co za książka! Cieszę się, że ją znalazłem.~
@132  = ~Ech, chyba muszę się czegoś napić.~
