@0    = ~Czekaj! Ty jesteś <CHARNAME>? Z pewnością zwiedziłeś niejeden zakamarek w Athkatli. Także Splątany Dąb.~ ~Czekaj! Ty jesteś <CHARNAME>? Z pewnością zwiedziłaś niejeden zakamarek w Athkatli. Także Splątany Dąb.~
@1    = ~Kim jesteś?~
@2    = ~Tak, zgadza się.~
@3    = ~Jestem Nikt, i jestem byłym członkiem Klubu Książki, do którego i ty należysz.~
@4    = ~Myślałem, że to tylko Hron, Miga i ja.~ ~Myślałam, że to tylko Hron, Miga i ja.~
@5    = ~To... Miło cię poznać. Wybacz, po prostu... przypomniałeś mi, jak zawiodłem, gdy przyszło mi ich ratować.~ ~To... Miło cię poznać. Wybacz, po prostu... przypomniałeś mi, jak zawiodłam, gdy przyszło mi ich ratować.~
@6    = ~Byłem tam przed tobą, a gdy dołączyłeś...~ ~Byłem tam przed tobą, a gdy dołączyłaś...~
@7    = ~Nikt cię nie obwinia. Hron powinien... po prostu pamiętać, żeby nie brać bez pytania rzeczy, które są trzymane pod kluczem. Tak, jak zrobił z tymi historiami...~
@8    = ~To ode mnie Hron brał te księgi. Pomagał mi w mojej księgarni, a ja pozwalałem mu z nich korzystać. Ale te zwoje, te, które przyczyniły się do tragedii... Ech, Hron, dlaczego mnie nie zapytałeś... Przecież zamknąłem je w skrzyni. Ale on nie przeczytał napisu.~
@9    = ~Małe niedopatrzenie... a wywołało cały ten ból...~
@10   = ~Oto skutki dostępu do takiej właśnie magii. I brak wiedzy, jak chronić się przed jej przeklętym wpływem.~
@11   = ~W każdym razie chciałbym odzyskać te zwoje.~
@12   = ~Spłonęły, przenosząc nas do tej dziwnej sfery.~
@13   = ~Obawiam się, że przepadły. Gdy tu wróciłem, już ich nie było. Ani tych, które dał mi Hron, ani kopii, których używali inni.~ ~Obawiam się, że przepadły. Gdy tu wróciłam, już ich nie było. Ani tych, które dał mi Hron, ani kopii, których używali inni.~
@14   = ~Rozumiem.~
@15   = ~Chciałbym zbadać tę sprawę. Pomożesz mi w tym?~
@16   = ~Tak.~
@17   = ~Nie mam na to czasu.~
@18   = ~Rozumiem. Wróć do mnie, jeśli zmienisz zdanie. Będę tu jeszcze przez jakiś czas. W tej sprawie naprawdę przydałby mi się ktoś zorientowany.~
@19   = ~Świetnie! A teraz zabierz mnie, proszę, do miejsca, w którym to się stało. Gdzie doszło do spotkania. Poprzednio spotkaliśmy się u mnie i podejrzewam, gdzie to się mogło stać, ale chciałbym się upewnić...~
@20   = ~Siedem Nóg, hmm? Tak też myślałem.~
@21   = ~To tutaj się stało.~
@22   = ~Chciałeś to zobaczyć i oto jesteśmy.~
@23   = ~Rozumiem. Zaraz to sprawdzę, może znajdę jakieś ślady... porozmawiam z właścicielem. To zajmie mi kilka minut.~
@24   = ~Rozmawiałem z nim i obejrzałem miejsce zdarzenia. Chyba wyczułem pewne zaburzenia... kosmiczne znaczniki wykrywalne tylko za pomocą odpowiednich zaklęć.~
@25   = ~Kosmiczne... znaczniki? Słyszałeś, Boo? Brzmi jak coś w sam raz dla naszej grupy! Powinniśmy się upewnić, że żadne zło nie zostanie... zwabione przez te rzeczy!~
@26   = ~W każdym razie... dziękuję, że mnie tu przyprowadziłeś. Pozwolisz, że zadam ci teraz kilka pytań?~ ~W każdym razie... dziękuję, że mnie tu przyprowadziłaś. Pozwolisz, że zadam ci teraz kilka pytań?~
@27   = ~Tak, pozwolę.~
@28   = ~Naprawdę... nie chcę o tym rozmawiać.~
@29   = ~Opowiedz mi ze szczegółami, co pamiętasz z tego całego wydarzenia.~
@30   = ~Ten zwój, który dał mi Hron, był raczej niezwykły... Był w ogóle bez sensu.~
@31   = ~Gdy zaklęcie przeniosło nas do tego dziwnego miejsca, czekał tam już na nas stwór przypominający łupieżcę umysłu.~
@32   = ~I ten stwór trzymał taką kulę. Wciąż ją mam.~
@33   = ~Kiedy umierał, upuścił ten amulet.~
@34   = ~Zanim ten dziwny stwór mnie przyzwał, Hron i Miga wypowiedzieli kilka dziwnych słów... W języku, którego nigdy wcześniej nie słyszałem.~ ~Zanim ten dziwny stwór mnie przyzwał, Hron i Miga wypowiedzieli kilka dziwnych słów... W języku, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.~
@35   = ~Miejsce, w którym spotkaliśmy stwora... było mroczne. Zimne. Wyglądało, jakby całe było ogromną gąbczastą istotą.~
@36   = ~Kiedy zostaliśmy przeniesieni do tej dziwnej sfery, Hron i Miga mnie zaatakowali i...~
@37   = ~To wszystko, co mogę ci powiedzieć.~
@38   = ~Być może byłeś wystarczająco silny, by się temu przeciwstawić. Te zwoje omamiają wszystkie twoje zmysły, choć niektórzy potrafią się z tym zmierzyć.~ ~Być może byłaś wystarczająco silna, by się temu przeciwstawić. Te zwoje omamiają wszystkie twoje zmysły, choć niektórzy potrafią się z tym zmierzyć.~
@39   = ~Gdy zaklęcie przeniosło nas do tego dziwnego miejsca, czekał tam już na nas jakiś stwór. Przypominał trochę łupieżcę umysłu.~
@40   = ~Zanim ten dziwny stwór mnie przyzwał, Hron i Miga wypowiedzieli kilka dziwnych słów... W języku, którego nigdy wcześniej nie słyszałem.~ ~Zanim ten dziwny stwór mnie przyzwał, Hron i Miga wypowiedzieli kilka dziwnych słów... W języku, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.~
@41   = ~Miał macki, tak? Chyba widziałem kiedyś szkic takiego czegoś. Interesujące...~
@42   = ~Ten zwój, który dał mi Hron, był raczej niezwykły... Był w ogóle bez sensu.~
@43   = ~Miejsce, w którym spotkaliśmy stwora... było mroczne. Zimne. Wyglądało, jakby całe było ogromną gąbczastą istotą.~
@44   = ~Hmm, intrygujące. Zdaje się, że to coś używało tego, jak jakiegoś... narzędzia. Myślę, że to może połączyć ze sobą różne części wszechświata.~
@45   = ~Hmm, to zła rzecz. To nie jest coś, co większość ludzi chciałaby oglądać.~
@46   = ~Jak na tych zwojach... to staje się coraz bardziej niezwykłe. Jeśli dobrze rozumiem, ta rzecz potrafi kontrolować ludzi. Być może słowa wypisane na tym zwoju zawierały jakąś wiadomość.~
@47   = ~Ogromną istotą? Cóż, chyba powinienem był użyć lepszych zabezpieczeń, by zachować te zwoje w zamknięciu... Coś jeszcze?~
@48   = ~Ten zwój, który dał mi Hron, był raczej niezwykły... Był w ogóle bez sensu.~
@49   = ~Gdy zaklęcie przeniosło nas do tego dziwnego miejsca, czekał tam już na nas jakiś stwór. Przypominał trochę łupieżcę umysłu.~
@50   = ~Wiem... To... zapewne... bolesne. Rozumiem, do czego to mogło doprowadzić.~
@51   = ~Dziękuję, że podzieliłeś się ze mną tymi informacjami.~ ~Dziękuję, że podzieliłaś się ze mną tymi informacjami.~
@52   = ~Rozumiem. Już mi bardzo pomogłeś.~ ~Rozumiem. Już mi bardzo pomogłaś.~
@53   = ~Muszę teraz przejrzeć moje notatki i zebrać w spokoju myśli. Spotkajmy się jutro. Zatrzymałem się w Tanich Noclegach w Splątanym Dębie. Ale pewnie łatwiej ci będzie znaleźć mnie na zewnątrz, bo właścicielka nie pozwala mi w środku palić fajki. Jakby była gorsza od tego jej kominka...~
@54   = ~W każdym razie, spotkajmy się jutro na zewnątrz budynku.~
@55   = ~I jeszcze raz: dziękuję ci.~
@56   = ~Wybacz, ale potrzebuję jeszcze trochę czasu z moimi myślami. Wróć niebawem.~
@57   = ~Więc trochę rozmyślałem i... Chyba wiem co dalej. Musimy się upewnić, że wszystkie te istoty odeszły. Ponieważ nie mamy już jednak zwojów, a jedynie wskazówki, musimy znaleźć sposób, by dostać się do miejsca, do którego ostatnio wezwały cię te stwory.~
@58   = ~Problemem jest to, że nie mogę nas tam zabrać stąd. Powiedzmy... że powinniśmy się najpierw znaleźć gdzieś „w połowie” drogi, a Pierwsza Materialna to na pewno nie to.~
@59   = ~Podczas rozwiązywania innego problemu... Pomagałem przywrócić pewnemu duchowi jego wieczny spokój i on pokazał mi swoją sferę kieszeniową, z której mógł udać się na spoczynek. Może to tam powinniśmy się udać?~ ~Podczas rozwiązywania innego problemu... Pomagałam przywrócić pewnemu duchowi jego wieczny spokój i on pokazał mi swoją sferę kieszeniową, z której mógł udać się na spoczynek. Może to tam powinniśmy się udać?~
@60   = ~Chyba znam takie miejsce. Bez wchodzenia w szczegóły, musimy się udać do pewnej jaskini niedaleko stąd.~
@61   = ~Zaprawdę jesteś mężczyzną o wielu talentach. Prowadź, podążam za tobą.~ ~Zaprawdę jesteś kobietą o wielu talentach. Prowadź, podążam za tobą.~
@62   = ~Więc to jest to miejsce, w które mamy się zagłębić, hmm? Ruszajmy.~
@63   = ~To miejsce jest wspaniałe... Nigdy bym nie pomyślał, że istnieją drzwi do takich...~
@64   = ~...~
@65   = ~To po prostu nie do wiary. Ale powinniśmy się teraz skupić. Spotkajmy się tam, przy tym czymś, co wygląda jak staw.~
@66   = ~Jesteś. Świetnie. Myślę, że teraz mogę zabrać nas do miejsca, w którym byłeś ostatnio. Tylko nas dwóch, nie mogę zabrać nikogo więcej. Będziemy tam musieli pozbyć się innych istot, z których jedną już zabiłeś. Będą dwie, obie potężne, więc upewnij się, że jesteś dobrze przygotowany.~ ~Jesteś. Świetnie. Myślę, że teraz mogę zabrać nas do miejsca, w którym byłaś ostatnio. Tylko nas dwoje, nie mogę zabrać nikogo więcej. Będziemy tam musieli pozbyć się innych istot, z których jedną już zabiłaś. Będą dwie, obie potężne, więc upewnij się, że jesteś dobrze przygotowana.~
@67   = ~Wróć do mnie, gdy będziesz gotowy. Zakończymy to wreszcie... i pomścimy Klub Książki.~ ~Wróć do mnie, gdy będziesz gotowa. Zakończymy to wreszcie... i pomścimy Klub Książki.~
@68   = ~Gotowy na walkę?~ ~Gotowa na walkę?~
@69   = ~Tak. Zakończmy to.~
@70   = ~Jeszcze nie. Muszę się przygotować.~
@71   = ~Ruszajmy więc.~
@72   = ~Ja... przepraszam. Uwięzili mnie, ale mam nadzieję, że czary, który zdążyłem rzucić, zadziałały.~
@73   = ~Widzę, że nieźle sobie ze wszystkim poradziłeś. Więc... złapię oddech i wynosimy się stąd. Upewnij się, że zabrałeś wszystkie swoje rzeczy, bo już tu nie wrócimy.~ ~Widzę, że nieźle sobie ze wszystkim poradziłaś. Więc... złapię oddech i wynosimy się stąd. Upewnij się, że zabrałaś wszystkie swoje rzeczy, bo już tu nie wrócimy.~
@74   = ~Gotowy? Możemy wracać?~ ~Gotowa? Możemy wracać?~
@75   = ~Tak. Ruszajmy.~
@76   = ~Nie, muszę coś jeszcze sprawdzić.~
@77   = ~Dobrze.~
@78   = ~I... zrobione. To koniec...~
@79   = ~Dziękuję, że mogliśmy to zrobić razem. Nie tylko pomściliśmy Klub Książki, ale upewniliśmy się, że te stwory już nikogo nie skrzywdzą. Mam nadzieję, że odeszły na dobre.~
@80   = ~Musiały... prawda? W końcu je zabiliśmy.~
@81   = ~Ha! Ha! Dobrze było zobaczyć, jak krwawią i padają.~
@82   = ~Tym razem muszę się z tobą zgodzić, Korganie.~
@83   = ~Musimy być gotowi na wszystkie scenariusze.~
@84   = ~Wszyscy wiemy, przyjacielu, że niektóre historie powtarzają się bez końca. Na dziś to koniec, ale... czy to ostatni raz, gdy słyszymy o tych stworach? Nie, tego się nie da z pewnością powiedzieć.~ ~Wszyscy wiemy, przyjaciółko, że niektóre historie powtarzają się bez końca. Na dziś to koniec, ale... czy to ostatni raz, gdy słyszymy o tych stworach? Nie, tego się nie da z pewnością powiedzieć.~
@85   = ~Ale nadal możemy świętować przeżycie tej akurat przygody. Ten fakt jest jak najbardziej prawdziwy.~
@86   = ~Szkoda, że nie dało się uratować Klubu Książek...~
@87   = ~Byli zbyt słabi, by sami się uratować. Zasłużyli na to, co ich spotkało, dziewczyno. (Czy oni kiedykolwiek zrozumieją, że to TAK działa ten świat?)~
@88   = ~Może i wygraliśmy, ale... to zwycięstwo ma gorzki posmak...~
@89   = ~Liczymy na to, że to już koniec, ale i tak powinniśmy mieć oczy szeroko otwarte. Tak na wszelki wypadek.~
@90   = ~To dar ode mnie. Więc... Nie lubię długich pożegnań... Trzymaj się, <CHARNAME>. Praca z tobą to była prawdziwa przyjemność. Hron i Miga wiedzieli z kim się zaprzyjaźnić. Niech ci się wiedzie... we wszystkim, co cię jeszcze czeka.~
