@0    = ~Hmm. Chyba powinienem się bliżej przyjrzeć tej korze... interesujące...~
@1    = ~Ach! Witaj. Nie jestem pewien, czy już się znamy? Nie, chyba bym zapamiętał takie oczy. Wyglądają, jakby widziały znacznie więcej, niż oczy innych osób w twoim wieku. Wybacz mi ten bełkot. Jak mogę ci pomóc?~
@2    = ~Jestem <CHARNAME>. Miło mi cię poznać.~
@3    = ~Słyszałem, jak mówisz o korze. Coś z nią nie tak? Jesteś jakimś... uczonym?~ ~Słyszałam, jak mówisz o korze. Coś z nią nie tak? Jesteś jakimś... uczonym?~
@4    = ~Jak ci na imię, starcze? Mów, póki mnie to jeszcze interesuje.~
@5    = ~Jestem najemnikiem szukającym pracy, a ty jesteś...?~ ~Jestem najemniczką szukającą pracy, a ty jesteś...?~
@6    = ~Nieważne. Muszę iść.~
@7    = ~Ach, to znowu ty. Wybacz mój brak uwagi, ale wciąż badam tę dziwną przypadłość naszego Dębu.~
@8    = ~Jestem <CHARNAME>. Miło mi cię poznać. Wróciłem, bo myślę, że możesz potrzebować trochę pomocy.~ ~Jestem <CHARNAME>. Miło mi cię poznać. Wróciłam, bo myślę, że możesz potrzebować trochę pomocy.~
@9    = ~Słyszałem, jak znowu mówisz o korze. Coś z nią nie tak? Jesteś jakimś... uczonym?~ ~Słyszałam, jak znowu mówisz o korze. Coś z nią nie tak? Jesteś jakimś... uczonym?~
@10   = ~Nazywam się Finn Ciemnosiewny. Jestem arborystą; możesz nazywać mnie uzdrawiaczem drzew. Badam je, leczę, sprawdzam owoce... Nic więc dziwnego, że ta piękna rzecz zwabiła mnie tutaj i sprawiła, że zostałem. Tylko spójrz. Czyż nie jest piękny? Oddałbym wiele, by tylko uchronić Splątany Dąb.~
@11   = ~To symbol naszej wyspy. Od niego dostała swoją nazwę. To drzewo trzyma nas razem i czyni z nas wspólnotę. To nasz dobry duch i nasz obrońca.~
@12   = ~Problem w tym, że Dąb trapi teraz jakaś osobliwa choroba.~
@13   = ~Choroba? A więc to dotknęło wyspę i jej majestatyczne drzewo?~
@14   = ~Choroba?~
@15   = ~Jesteś pewien, że to nie jest zwykły żart? Może ktoś wysmarował czymś drzewo, a ty niepotrzebnie panikujesz?~
@16   = ~Ej, to poważna sprawa. Uwierz mi. Jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Jakby wszystkie liście zostały zaatakowane przez zarazę, która dokładnie wie, jak wyssać życie z naszego kochanego drzewa. Gdy tylko próbujemy to jakoś powstrzymać, zaraza zdaje się... zmieniać swoją naturę. Ta choroba... jest niczym wampir. Musimy coś z tym zrobić.~
@17   = ~Ma rację. Jeśli wszystko to, co mówi, jest prawdą, to musimy zbadać tę sprawę.~
@18   = ~Coś zjada Dąb? To nie w porządku! Minsc i Boo nie pozwolą, żeby to tak trwało! <CHARNAME>, musimy powstrzymać tę złą rzecz!~
@19   = ~Twoje drzewo jest smutne? Poszukaj mu jakichś ptaszków albo innego tulidrzewa, zamiast marnować nasz czas. (Naprawdę musimy zajmować się tak miałkimi sprawami?)~
@20   = ~To drzewo najwyraźniej cierpi. Jego kora jest pokryta jakimś... ciemnym śluzem. Tylko spójrz.~
@21   = ~To przypomina mi nikczemny wpływ Władcy Cieni i jego biesów.~
@22   = ~To doprawdy dziwne, przyjacielu. W Kozakurze poprosilibyśmy yutę o pomoc w rozwiązaniu takiej mrocznej zagadki. Ale teraz... może rzeczywiście jest coś, co moglibyśmy zrobić sami.~
@23   = ~Może to klątwa, mój kruku? Zagłada wstrzyknięta w żyły tego drzewa.~
@24   = ~To tym się dzisiaj stajemy, ventash'ma? Jakimiś... ogrodnikami tracącymi czas na ratowanie drzew?~
@25   = ~Ten Dąb... jest symbolem tej wyspy. <CHARNAME>, nie pozwólmy mu umrzeć. Ci ludzie go potrzebują.~
@26   = ~To drzewo jest domem dla licznych zwierząt. Ptaków... Musimy je uleczyć...~
@27   = ~Hmm, <CHARNAME>, widziałem to drzewo już wcześniej i... on chyba ma rację! Pamiętam, gdy siedzieliśmy na tych korzeniach z wujem Gerhardem, to były takie mocne, a gdy tak patrzę na nie teraz... Cóż, na pewno wyglądają jakoś tak... żałośnie. Nie zrozumcie mnie źle, nie chcę obrazić tych korzeni, ale z pewnością widziały lepsze dni!~
@28   = ~Wiesz co, może powinniśmy je ściąć, hę? Ha. Ha. Ha.~
@29   = ~Korzenie. Liście. Kora. Tak, to kora doznała największych zniszczeń. Tylko spójrz... ten śluz na pniu. To on pojawił się tu ostatnio. Liście i korzenie zmarniały, chociaż wciąż są zielone. Drzewo wciąż tłoczy życiodajne soki przez swoje „żyły”. Ale ta... rzecz... Ta choroba. Jeśli jej nie zatrzymamy, to będzie tylko gorzej. To okropna myśl.~
@30   = ~Myśl o samoświadomej zarazie jest czymś, co wielu nazwałoby najstraszniejszym z koszmarów, ale dokładnie to widzimy tutaj.~
@31   = ~Rzeczywiście brzmi strasznie. Czy jest coś, co my możemy zrobić?~
@32   = ~Cóż, możesz o tym nie wiedzieć, ale jestem bohaterem Wrót Baldura. Mogę pomóc. Oczywiście, jeśli cię stać.~ ~Cóż, możesz o tym nie wiedzieć, ale jestem bohaterką Wrót Baldura. Mogę pomóc. Oczywiście, jeśli cię stać.~
@33   = ~Oszczędź mi tych metafor. Masz złoto? Jeśli tak, to mogę ci pomóc w tej dziwacznej sprawie.~
@34   = ~Cóż... możemy potrzebować każdej pary rąk do pomocy w odepchnięciu tej zarazy. Nie mamy zbyt wiele, ale... Zapłacę. Jakoś.~
@35   = ~Nie obawiam się kosztów, tylko tego, że nie mamy żadnego punktu zaczepienia. Żadnego śladu. Ja... chyba możemy pokazać te zainfekowane soki naszej miejscowej druidce. Mieszka w wieży, we wschodniej części wioski. Może wniesie jakieś świeże spojrzenie.~
@36   = ~Porozmawiamy, gdy tylko pojawią się nowe informacje. Miejmy nadzieję, że nie będziemy czekać zbyt długo.~
@37   = ~Rozumiem. Cóż... miłego dnia.~
@38   = ~<CHARNAME>! Mam nadzieję, że przynosisz jakieś dobre wieści.~
@39   = ~Cóż...~
@40   = ~Tak, o ile ucieszy cię wiadomość, że to coś nieumarłego pożera Dąb.~
@41   = ~Obawiam się, że nie mam dobrych wieści.~
@42   = ~O, nie...~
@43   = ~Oola poprosiła mnie, by ci powiedzieć, że to coś nieumarłego. Zagnieździło się w organizmie drzewa. Miałeś rację, określając to mianem wampiryzmu. Żeruje na najwrażliwszych częściach Dębu, utrudniając mu samoobronę. Tak to przynajmniej rozumiem.~
@44   = ~Powiem krótko. To nieumarły. A to bardzo źle dla drzewa. Mamy niewiele czasu.~
@45   = ~Jest gorzej, niż myślałem. Coś jeszcze? Jakieś dobre wieści?~
@46   = ~Cóż, mamy jakiś trop. I Oola i ja uważamy, że to, co przytrafiło się Jaalvowi – zakładam, że już o tym słyszałeś – może być jakoś związane z Dębem. To dlatego musimy go odnaleźć. Trop zaprowadził nas do jaskini na północny-zachód stąd, ale okazała się ona pusta. Trochę kamieni i ani śladu Jaalva.~
@47   = ~Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale mam powody, by przypuszczać, że ma to jakiś związek z Jaalvem. Szukałem go w tej jaskini, ale wszystko, co znalazłem to jakieś kamienie. Nic więcej.~ ~Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale mam powody, by przypuszczać, że ma to jakiś związek z Jaalvem. Szukałam go w tej jaskini, ale wszystko, co znalazłam to jakieś kamienie. Nic więcej.~
@48   = ~Ja...~
@49   = ~Zaraz... kamienie? Kiedyś tam było przejście. Dopiero co czytałem o tym w jakiejś starej kronice wioski. Jeszcze z czasów, zanim Wyspa Splątanego Dębu stała się częścią Athkatli. Miało się tam znajdować jakieś... miejsce mocy. Myślałem, że to sama jaskinia, kryształy w jej ścianach, ale może...~
@50   = ~Może Jaalv znalazł przejście. Potrafi korzystać z magii i nie jest górnikiem, więc być może tunel był ukryty za pomocą jakiejś magicznej sztuki.~
@51   = ~Być może ty, lub ktoś z twoich przyjaciół, potraficie przejrzeć takie magiczne zasłony? Jakimś zaklęciem, które pozwala ujrzeć prawdę ukrytą przed oczami tych, którzy jej szukają?~
@52   = ~A, jeśli to nie pomoże... to może Ognista kula? Normalnie zalecałbym ostrożność, ale... teraz chyba nie mamy wyjścia. To solidna skała, nie sądzę, by miała się zawalić.~
@53   = ~To z pewnością nie jest coś, co przerasta moje możliwości. (Pytanie brzmi: co otrzymam w zamian za mój czas i wysiłki?)~
@54   = ~Może... może ja mogłabym pomóc?~
@55   = ~Ja... zrobię, co w mojej mocy. Być może to wystarczy...~
@56   = ~<CHARNAME>, ja mogę spróbować.~
@57   = ~Gdybym miał zgadywać, gdzie jest to przejście, to obstawiałbym raczej, że gdzieś głębiej. Nie przy samych kryształach, tylko raczej w tej małej naturalnej komorze. Spróbuj użyć czaru właśnie tam.~
@58   = ~Pospiesz się, proszę. Musimy znaleźć Jaalva. To on może być kluczem do zagadki...~
@59   = ~Wraca nasz wybawca! Nie wiem, co zrobiłeś, ale Splątany Dąb zaczął się regenerować! Podczas, gdy rozmawiamy, choroba cały czas ustępuje.~ ~Wraca nasza zbawczyni! Nie wiem, co zrobiłaś, ale Splątany Dąb zaczął się regenerować! Podczas, gdy rozmawiamy, choroba cały czas ustępuje.~
@60   = ~Powiedz, jak to zrobiłeś?~ ~Powiedz, jak to zrobiłaś?~
@61   = ~Musiałem zabić istotę, która wniknęła do ciała Jaalva. Jej pojawienie się spowodowało rozdarcie, przez które nieumarła siła połączyła się z drzewem. Zniszczenie tej istoty było kluczem do uzdrowienia waszego ukochanego symbolu.~ ~Musiałam zabić istotę, która wniknęła do ciała Jaalva. Jej pojawienie się spowodowało rozdarcie, przez które nieumarła siłą połączyła się z drzewem. Zniszczenie tej istoty było kluczem do uzdrowienia waszego ukochanego symbolu.~
@62   = ~Pomogłem istocie, która była zmuszona wniknąć w ciało Jaalva. Pojawiła się tu przez przypadek i wcale nie chciała zostać. Gdy tylko istota powróciła do swojego wiecznego odpoczynku, nieumarła siła wewnątrz drzewa zaczęła słabnąć i zapewne już uległa rozproszeniu.~ ~Pomogłam istocie, która była zmuszona wniknąć w ciało Jaalva. Pojawiła się tu przez przypadek i wcale nie chciała zostać. Gdy tylko istota powróciła do swojego wiecznego odpoczynku, nieumarła siła wewnątrz drzewa zaczęła słabnąć i zapewne już uległa rozproszeniu.~
@63   = ~Nie musisz znać szczegółów. Po prostu ciesz się tym, że wszystko się rozwiązało.~
@64   = ~Rozumiem... to brzmi... tak brutalnie. Przypuszczam, że Jaalv także trafił w objęcia śmierci. Co za szkoda...~
@65   = ~Udało ci się rozwiązać to pokojowo? Jesteś prawdziwym bohaterem! Dziękuję ci! Nieszczęsny Jaalv... odszedł także... To był wspaniały chłopak...~ ~Udało ci się rozwiązać to pokojowo? Jesteś prawdziwą bohaterką! Dziękuję ci! Nieszczęsny Jaalv... odszedł także... To był wspaniały chłopak...~
@66   = ~Może... może masz rację. A skoro wracasz bez Jaalva, to rozumiem, że on też odszedł. Co za szkoda...~
@67   = ~Czy wiesz, co się wydarzyło w jaskini podczas jego pierwszej tam wizyty?~
@68   = ~Jeden z wieśniaków widział go, jak rzuca czar i wpadł w panikę. To była jakaś... kobieta. Nie wiadomo, kto dokładnie, ale jego śmierć wywołała tę falę nieumarłej siły.~
@69   = ~Ha, tak naprawdę, to był wypadek. Jeden z wieśniaków chciał zostać bohaterem, zabił Jaalva i wywołał wszystkie te wydarzenia.~
@70   = ~To wszystko jest tak bardzo... nie tak. Ech, jest tylu w gorącej wodzie kąpanych ludzi, którzy mogli to zrobić... Tylu ludzi obawia się rzeczy, których nie rozumie. I to zupełnie bez różnicy, czy to tu, czy w Athkatli.~
@71   = ~Jeśli dowiesz się, kto to zrobił, powiedz mi, proszę. Jednak nie musisz się z tym spieszyć, i tak nie zmienimy już tego, co się stało.~
@72   = ~Dziękuję za uratowanie Dębu. Proszę, mam tu dla ciebie trochę złota. Chciałbym móc dać ci więcej, ale tylko tyle udało mi się uzbierać.~
@73   = ~Ach, i wiedz, że zawsze tu będziesz mile widziany!~ ~Ach, i wiedz, że zawsze tu będziesz mile widziana!~
@74   = ~Witaj, wybawco Dębu! Jak mogę ci dziś pomóc?~ ~Witaj, zbawczyni Dębu! Jak mogę ci dziś pomóc?~
@75   = ~Odkryłem kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała.~ ~Odkryłam kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała.~
@76   = ~Odkryłem kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~ ~Odkryłam kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~
@77   = ~Zastanawiałem się tylko, czy wszystko w porządku?~ ~Zastanawiałam się tylko, czy wszystko w porządku?~
@78   = ~Jakoś nigdy nie poznałem cię bliżej. Jesteś samotny?~ ~Jakoś nigdy nie poznałam cię bliżej. Jesteś samotny?~
@79   = ~Z drzewem wszystko w porządku? Czy choroba odeszła na dobre?~
@80   = ~Czy uważasz się za obywatela Athkatli, czy za mieszkańca Wyspy Splątanego Dębu?~
@81   = ~Tylko przechodziłem. Do widzenia!~ ~Tylko przechodziłam. Do widzenia!~
@82   = ~Tak! I to dzięki tobie.~
@83   = ~*czerwieni się* Hm... cóż. Tak... Chyba zawsze byłem zajęty całą tą pracą i... Jakoś nigdy nie spotkałem kogoś... no wiesz. Heh. Myślę, że drzewo jest wszystkim, co mam. No i wioska, oczywiście.~
@84   = ~Założę się, że jeszcze znajdziesz kogoś dla siebie.~
@85   = ~Cóż, może powinieneś zwracać więcej uwagi na ludzi wokół ciebie?~
@86   = ~Cóż, jesteś całkiem przystojny. Masz bujną brodę. Gęste włosy wychylają się spod twojej koszuli. Jesteś męski. Znajdziesz kogoś odpowiedniego. Tylko... daj temu szansę.~
@87   = ~Sam nie wiem, czemu o to zapytałem. To twoja prywatna sprawa.~ ~Sama nie wiem, czemu o to zapytałam. To twoja prywatna sprawa.~
@88   = ~Tak. Myślę, że już po wszystkim.~
@89   = ~Odkryłem kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~ ~Odkryłam kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~
@90   = ~Być może. Czas pokaże, jak mniemam...~
@91   = ~Zastanawiałem się tylko, czy wszystko w porządku?~ ~Zastanawiałam się tylko, czy wszystko w porządku?~
@92   = ~Ja... Zapewne masz rację. Skoro Dąb jest już zdrowy, to zrobię sobie w końcu przerwę i... zajrzę do tawerny, być może.~
@93   = ~Hm... Ja... ty też dobrze wyglądasz. Ja... nie wiem, co powiedzieć. Dziękuję, że... starasz się mnie rozweselić? Myślę...~
@94   = ~Może trochę. Ale... w porządku. Zgaduję, że jesteś osobą, która... lubi rozmawiać o... takich sprawach. Ale, czy mogę ci w czymś jeszcze pomóc?~
@95   = ~Daj mi chwilę. Muszę z nią porozmawiać osobiście.~
@96   = ~Ja... nie mogę w to uwierzyć. Powinna była zostać.~
@97   = ~Nie jestem pewien, czy uda jej się kiedykolwiek przezwyciężyć lęki, których my nawet nie rozumiemy... Tak zapewne myślała. Że uważamy ją za zabójczynię.~
@98   = ~Dziękuję ci, mimo wszystko. Znowu nam pomogłeś! Teraz możemy już zostawić to wszystko za sobą.~ ~Dziękuję ci, mimo wszystko. Znowu nam pomogłaś! Teraz możemy już zostawić to wszystko za sobą.~
@99   = ~Miałeś rację. Wszystko mi opowiedziała...~ ~Miałaś rację. Wszystko mi opowiedziała...~
@100  = ~Będziemy się musieli nauczyć z tym żyć, jak mniemam. Podarowała mi ten niezwykły owoc. Proszę. Powinieneś go wziąć. To ty nam pomogłeś.~ ~Będziemy się musieli nauczyć z tym żyć, jak mniemam. Podarowała mi ten niezwykły owoc. Proszę. Powinnaś go wziąć. To ty nam pomogłaś.~
@101  = ~Dziękuję ci. Naprawdę. Teraz przynajmniej znamy już całą historię. Może teraz uda nam się osiągnąć ten z dawna wyczekiwany spokój.~
@102  = ~Jak mówiłem, zawsze będziesz tu mile widziany.~ ~Jak mówiłem, zawsze będziesz tu mile widziana.~
@103  = ~Cóż, potrafię myśleć o sobie jako o mieszkańcu Athkatli. Tylko mam nadzieję, że nasze kochane drzewo nie stanie się zbyt wielką atrakcją... Dziwaczne drzewo w Mieście Pieniądza, czy coś takiego. Nie chciałbym, żeby wszyscy myśleli, że mogą sobie wziąć kawałek jego korzenia, kory, czy czegokolwiek.~
@104  = ~...ludzie robią takie rzeczy. Chociaż wciąż trudno mi to zrozumieć.~
@105  = ~Odkryłem kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~ ~Odkryłam kto zabił Jaalva. To była Dikka. Sama mi to powiedziała. Ale nie martw się, nie sprawi ci już więcej kłopotów. Opuściła wyspę. Nie potrafiła spojrzeć ci w oczy.~
@106  = ~Hmm... ten korzeń zawsze był taki...? To dziwne...~