@0  = ~Biel jest tak czysta, tak spokojna, ale... wydaje się, że właśnie została splamiona. Kim jesteś? To moja osobista przestrzeń. Nie powinno być w niej... intruzów.~ 
@1  = ~Wyjątkowo niezwykły początek rozmowy. To zaskakujące, że pierwszą rzeczą, o którą mnie pytasz, jest moje imię.~
@2  = ~Jestem <CHARNAME>.~ 
@3  = ~Jestem dzieckiem Bhaala.~
@4  = ~Nie zdradzę ci mojego imienia.~ 
@5  = ~Naprawdę? Sądziłam, że to normalne. Czyż nie tak zwykle postępują ludzie? Jak więc się nazywasz?~
@6  = ~No dobrze. Jestem <CHARNAME>.~
@7  = ~Jestem dzieckiem Bhaala. To nawet więcej, niż trzeba ci wiedzieć.~ 
@8  = ~Nie zdradzę ci mojego imienia, Królowo.~
@9  = ~<CHARNAME>... to takie ładne imię.~ 
@10 = ~Dziecię Bhaala? Twoje pochodzenie nie ma znaczenia. Pytałam o twoje imię - od tego zwykle zaczynają się relacje między ludźmi.~
@11 = ~Nazywam się <CHARNAME>.~
@12 = ~Szkoda, ale takie masz prawo. Każdemu wolno zachować jego imię w tajemnicy.~ 
@13 = ~Jak widzę, nie masz na sobie białych szat, więc nie należysz do służby. Powiedz mi zatem, dlaczego stajesz przede mną? Zadziwia mnie też to, że moi słudzy tak po prostu cię tu wpuścili.~
@14 = ~Przysłał mnie jeden z mieszkańców wioski. Przybyłem tu, aby cię zabić.~ ~Przysłał mnie jeden z mieszkańców wioski. Przybyłam tu, aby cię zabić.~ 
@15 = ~Pewien mieszkaniec wioski przysłał mnie, by cię zabić. Chciałbym jednak najpierw z tobą porozmawiać.~ ~Pewien mieszkaniec wioski przysłał mnie, by cię zabić. Chciałabym jednak najpierw z tobą porozmawiać.~
@16 = ~Wysłał mnie tu jeden z miejscowych ludzi, jednak w drodze tutaj nabrałem wątpliwości co do celu tej misji.~ ~Wysłał mnie tu jeden z miejscowych ludzi, jednak w drodze tutaj nabrałam wątpliwości co do celu tej misji.~
@17 = ~Mieszkaniec wioski? A więc ktoś w niej jeszcze pozostał?! Te plugawe dranie, nigdy im nie wybaczę! Dlaczego w ogóle o nich wspominasz? Moja beztroska, mój spokój - opuszczają mnie. Myślałam, że wszyscy wieśniacy już nie żyją, ale teraz... czy zawsze przynosisz takie złe wieści?~
@18 = ~Zabiłaś ich wszystkich wespół ze swoim bratem - nekromantą. To *oni* powinni nienawidzić *ciebie*.~ 
@19 = ~Dlaczego pałasz do nich taką nienawiścią? Wiem, że coś tu się wydarzyło, sądzę jednak, że dobrze by było usłyszeć to od ciebie.~
@20 = ~Haha! Jesteś naprawdę zabawna. Złości cię to? Wymordowałaś ich!~ 
@21 = ~Sądzę, że uczynili ci coś złego. Jeżeli nie masz nic przeciwko, to chciałbym usłyszeć całą tę historię.~ ~Sądzę, że uczynili ci coś złego. Jeżeli nie masz nic przeciwko, to chciałabym usłyszeć całą tę historię.~ 
@22 = ~Jak śmiesz? Nie masz pojęcia o tym, w co cię tu wplątano!~
@23 = ~Chcesz to usłyszeć? Twój "pracodawca" nie powiedział ci, o co w tym wszystkim chodzi?~ 
@24 = ~Toczymy ze sobą pojedynek. Nie osiągnę swojego umiłowanego spokoju, dopóki oni wszyscy nie będą martwi. Miałam przeczucie, że ktoś pozostał przy życiu i teraz wiem już nawet kto to. Ten druid bez serca! To z pewnością on, nawet nie musisz odpowiadać.~
@25 = ~Tak jak ja nie spocznę, póki oni wszyscy nie zginą, tak i on nie zaprzestanie tej walki, zanim ja i moi zwolennicy nie będziemy martwi. Żywi się moim bólem, nie widzisz tego? Dlaczego twoim zdaniem za każdym razem wraca w to miejsce? Niegodziwy łotr!~
@26 = ~Ale dlaczego ten, jak to nazywasz, pojedynek w ogóle się zaczął? Musi być jakiś powód!~
@27 = ~Twierdzisz, że zostałem przez niego wykorzystany do jego celów?~ ~Twierdzisz, że zostałam przez niego wykorzystana do jego celów?~
@28 = ~Ale dlaczego wy dwoje tak ze sobą walczycie?~
@29 = ~Och, wspaniale! Kiedy tylko dostanę go w swoje ręce - ukatrupię! Nikt nie będzie mnie wykorzystywał!~
@30 = ~Zaczęło się to długi czas temu, ale wspomnienia są nadal bardzo wyraźne...~
@31 = ~Nie jesteś pierwszą osobą, która została wykorzystana przez tego łajdaka.~
@32 = ~Wszystko zaczęło się, kiedy ciągle jeszcze byłam hrabiną Shalloweye. Ludzie uważali mnie za nieudolną władczynię. Część z moich decyzji na pewno mogła być lepsza, ale robiłam wszystko co mogłam, by chronić wioskę. Jednakże w czasie pewnej wyjątkowo srogiej zimy jedna z rodzin wymarła. Wina za to zdarzenie spadła na mnie, ale ja nawet dzisiaj nie wiem, jak mogłam wtedy pomóc tym nieszczęśnikom. Nikt mi nawet nie powiedział, że ich sytuacja była tak trudna.~
@33 = ~To zdarzenie stało się zalążkiem konfliktu. Człowiek, którego już znasz, wszczął bunt przeciwko mnie. Uważał, że byłby tu lepszym władcą niż ja. Szukał sposobu na przekonanie do swoich racji mieszkańców wioski. Zaczął też zgłębiać naturę stworzeń zamieszkujących te bagna, by użyć ich przeciwko mnie.~
@34 = ~Jak?~
@35 = ~Kontynuuj, proszę.~
@36 = ~Porwał moje dziecko i złożył je w darze zielonej wiedźmie - najbardziej szanowanej istocie pośród wszystkich stworzeń żyjących na Niemych Bagnach. Zabrała moje dziecko i zniknęła. Na zawsze.~
@37 = ~Nie wyobrażasz sobie, jak się wtedy czułam! Władczyni, która nie zdawała sobie sprawy, że jedna z rodzin ginie! Matka, która straciła własne dziecko!~
@38 = ~Ale oni... oni wszyscy poparli jego... tego demona! Stanęli po stronie tego przeklętego druida! Był niczym więcej, jak tylko najbardziej zdradzieckim potworem na tych ziemiach! Nigdy mu nie wybaczę! Nigdy nie wybaczę komuś, kto odebrał mi dziecko!~
@39 = ~To dlatego przybył twój brat, prawda?~
@40 = ~I wtedy pojawił się nekromanta?~
@41 = ~Co się potem wydarzyło?~
@42 = ~Tak.~
@43 = ~Mój brat mi pomógł. Zawsze przejawiał talent do magii, szczególnie do nekromancji. Chciałam, by odebrał im życie tak, jak oni zniszczyli to, które ja zrodziłam. Dzięki temu, co zrobił Rodian, mam w sobie ich siły życiowe.~
@44 = ~Może jednak twoje dziecko ciągle żyje!~
@45 = ~Próbowałaś szukać dziecka?~
@46 = ~Ale oni zabrali jedno życie, a ty kilka tuzinów!~
@47 = ~Nie, nie żyje.~
@48 = ~Czy to nie oczywiste?~
@49 = ~Mój brat pomógł mi zorganizować poszukiwania. Odkryliśmy, że dziecko nie żyje. Wiedźma wykorzystała je jako składnik przy odprawianiu swoich czarów! Jedyne, co odzyskałam, to mały, srebrny łańcuszek, który nosiło na nadgarstku.~
@50 = ~Tak. By upewnić się, że każdy z wieśniaków zdał sobie sprawę, jak wielki był mój ból. Cierpieli, czuli wyraźnie, jak ich życie uchodzi z ciała razem z ich krwią. Mogli poczuć stratę, której ja doświadczyłam. Mogli się przekonać jak ja się czułam, kiedy mój brat znalazł w lesie srebrny łańcuszek przy szczątkach dziecka. Mojego dziecka...~
@51 = ~Teraz to już tylko sprawa pomiędzy mną i tym plugawym druidem. Nie pozostał nikt więcej... Wiesz, chciałabym, żeby to wszystko wkrótce się zakończyło. Zawsze to miło pomyśleć, że jutrzejszy dzień będzie inny, lepszy bez jego obecności.~
@52 = ~Teraz, po naszej rozmowie, pojmuję już, że Biel nie może dać mi więcej ukojenia. Ale nie obwiniam cię o to. Mogłam się przynajmniej podzielić z kimś moim smutkiem.~
@53 = ~Muszę ci jednak powiedzieć, że nawet jeśli masz zamiar mnie zabić, to rytuał mojego brata uczynił mnie w jakiś sposób odporną na śmierć. Bogowie sami poniechali mojej osoby.~
@54 = ~Znam chyba sposób, by to się zakończyło. Drzewo z wioski zostało dawno temu pobłogosławione przez kapłana Kelemvora. Ono prawdopodobnie umożliwi odebranie ci życia.~
@55 = ~Mimo to chcę spróbować. Będę próbować, dopóki nie uda mi się ciebie pokonać.~
@56 = ~Pobłogosławione przez Kelemvora? Tego nie wiedziałam. A może po prostu zostało spreparowane przez wiedźmę? To i tak bez znaczenia.~
@57 = ~Próbuj zatem.~
@58 = ~Pragnę tej śmierci. Bez ciebie ta wojna może nigdy by się nie skończyła. Proszę cię jednak, nie pozwól mu odejść. Pokonaj druida i zrób to samo z wiedźmą, jeżeli ją spotkasz. Błagam cię.~
@59 = ~Rozważę to.~
@60 = ~Po prostu giń.~
@61 = ~Zrobię to. Moją osobą także się posłużył.~
@62 = ~Dziękuję.~
@63 = ~A zatem zmierz się ze mną.~
